നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്നു ഞാൻ നിന്നെ …….

നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്നു ഞാൻ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു

“ഞാൻ ഒരു നിർണ്ണയം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: യഹോവ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്നു ഞാൻ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.” (സങ്കീ, 2:7). 

രണ്ടാം സങ്കീർത്തനത്തിലെ ഈ വാക്യം അനേകർ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതിൻ്റെ ഫലമായി ചിലർ യഹോവയുടെ സൃഷ്ടിയായി യേശുവിനെ മനസ്സിലാക്കുകയും, മറ്റുചിലർ ഈ വാക്യത്തെ കന്യകാജനനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സങ്കീർത്തനം ആത്മീയമായി ക്രിസ്തുവിൽ നിറവേറുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അവിടെ പറയുന്ന അഭിഷിക്തനും പുത്രനും യേശുക്രിസ്തുവല്ല; യിസ്രായേലാണ്. സങ്കീർത്തനത്തിൻ്റെ രചയിതാവാണ് ആ വാക്യത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പുത്രനെന്നും തോന്നാനിടയുണ്ട്. കാരണം, ‘എന്നോടു’ എന്ന് ഉത്തമപുരുഷ സർവ്വനാമത്തിൽ പറയുന്നത് സങ്കീർത്തനക്കാരനാണ്. എഴുത്തുകാരൻ്റെ പേരവിടെ പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും ദാവീദ് രാജാവാണ് എഴുത്തുകാരനെന്ന് പുതിയനിയമത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. (പ്രവൃ, 4:26,27). “നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്നു ഞാൻ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നാണ് ദാവീദ് ആത്മാവിൽ പറയുന്നത്. സങ്കീർത്തനം 89-ൽ ഇങ്ങനെ കാണാം: “ഞാൻ (യഹോവ) എന്റെ ദാസനായ ദാവീദിനെ കണ്ടെത്തി; എന്റെ വിശുദ്ധതൈലംകൊണ്ടു അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു.” (20). ദാവീദിനെ മൂന്നുപ്രാവശ്യം അഭിഷേകം ചെയ്തതായി കാണാം: ഒന്നാമത്തെ അഭിഷേകത്തോടെ യഹോവയുടെ ആത്മാവ് ദാവിദിന്മേൽ വന്നു. (1ശമൂ, 16:13), രണ്ടാമത്തെ അഭിഷേകം മുപ്പതാമത്തെ വയസ്സിൽ (2ശമൂ, 5:4) ഹെബ്രോനിൽവെച്ച് യെഹൂദാഗൃഹത്തിന് രാജാവായപ്പോൾ (2ശമൂ, 2:4), മൂന്നാമത്തെ അഭിഷേകം ഏഴു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം എല്ലാ യിസ്രായേലിനും രാജാവായപ്പോൾ. (2ശമൂ, 5:3). സങ്കീർത്തനം 89:26: “അവൻ (ദാവീദ്) എന്നോടു (യഹോവയോട്): “നീ എന്റെ പിതാവു, എന്റെ ദൈവം, എന്റെ രക്ഷയുടെ പാറ എന്നിങ്ങനെ വിളിച്ചുപറയും.” ഈ പ്രവചനം ഭാവിയിൽ നിറവേറാനുള്ളതാണ്. മാത്രമല്ല, ദാവീദ് ദൈവത്തെ പിതാവെന്ന് വിളിച്ചതല്ലാതെ, ദൈവം ദാവീദിനെ ‘എൻ്റെ പുത്രൻ’ എന്ന് ഒരിടത്തും വിളിച്ചിട്ടില്ല. 27-ാം വാക്യം: “ഞാൻ അവനെ ആദ്യജാതനും ഭൂരാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമാക്കും.” (89:26,27). ദൈവം അവനെ ആദ്യജാതനും ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ആക്കിയെന്നല്ല; ആക്കുമെന്നാണ്; അതിനാൽ അതും ഭാവിയിൽ, സഹസ്രാബ്ദ വാഴ്ചയിലാണ് നിവൃത്തിയാകുന്നത്. സഹസ്രാബ്ദ രാജ്യത്തിൽ യഹോവ എഴുന്നേല്പിപ്പാനുള്ള രാജാവായ ദാവീദാണ് ഭരണം നടത്തുന്നത്. അനേകം തെളിവുകൾ ബൈബിളിലുണ്ട്: “അവർ തങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയെയും ഞാൻ അവർക്കു എഴുന്നേല്പിപ്പാനുള്ള രാജാവായ ദാവീദിനെയും സേവിക്കും.” (യിരെ, 30:9). “അവയെ മേയിക്കേണ്ടതിന്നു ഞാൻ ഒരേ ഇടയനെ അവെക്കായി നിയമിക്കും; എന്റെ ദാസനായ ദാവീദിനെ തന്നേ; അവൻ അവയെ മേയിച്ചു അവെക്കു ഇടയനായിരിക്കും.” (യെഹെ, 34:23. ഒത്തുനോക്കുക: യെശ, 55:3,4; യിരെ, 33:15-21; യെഹെ, 37:24-28; ഹോശേ, 3:5; ആമോ, 9:11,12). അതിനാൽ ‘നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്നു ഞാൻ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്ന പ്രഖ്യാപനം ദാവീദിനോടല്ല; യിസ്രായേലിനോടാണ്.

ദൈവം ദാവീദിന് കൊടുക്കുന്ന ഒരു വാഗ്ദത്തമുണ്ട്. 2ശമൂവേൽ 7:8-16-ലും 1ദിനവൃത്താന്തം 17:7-14-ലും അത് കാണാം. അവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പുത്രൻ ശലോമോനല്ല; യിസ്രായേലാണ്. പത്താം വാക്യം: “ഞാൻ എന്റെ ജനമായ യിസ്രായേലിന്നു ഒരു സ്ഥലം കല്പിച്ചുകൊടുക്കയും അവർ സ്വന്തസ്ഥലത്തു പാർത്തു അവിടെനിന്നു ഇളകാതിരിക്കത്തക്കവണ്ണം അവരെ നടുകയും ചെയ്യും. പണ്ടത്തെപ്പോലെയും എന്റെ ജനമായ യിസ്രായേലിന്നു ഞാൻ ന്യായാധിപന്മാരെ കല്പിച്ചാക്കിയ കാലത്തെപ്പോലെയും ഇനി ദുഷ്ടന്മാർ അവരെ പീഡിപ്പിക്കയില്ല.” ഇവിടെപ്പറയുന്ന സ്വന്തസ്ഥലം സഹസ്രാബ്ദരാജ്യമാണ്. പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം: “നിന്റെ ഉദരത്തിൽനിന്നു പുറപ്പെടുവാനിരിക്കുന്ന സന്തതിയെ നിന്റെ ആയുഷ്കാലം തികഞ്ഞിട്ടു നിന്റെ പിതാക്കന്മാരോടുകൂടെ നീ നിദ്രകൊള്ളുമ്പോൾ ഞാൻ നിനക്കു പിന്തുടർച്ചയായി സ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും അവന്റെ രാജത്വം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യും.” ശലോമോനെക്കുറിച്ചും അവൻ്റെ മക്കളെക്കുറിച്ചുമൊന്നുമല്ല ഈ പ്രവചനം; അവരുടെയൊന്നും രാജത്വം സ്ഥിരമായിരുന്നില്ല. അവിടെ പറയുന്ന ദാവീദിൻ്റെ സന്തതി യിസ്രായേലാണ്. 89-ാം സങ്കീർത്തനത്തിലും ദാവീദിൻ്റെ സന്തതിയായി യിസ്രായേലിനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. “ഞാൻ അവന്റെ സന്തതിയെ ശാശ്വതമായും അവന്റെ സിംഹാസനത്തെ ആകാശമുള്ള കാലത്തോളവും നിലനിർത്തും.” (89:29). “ഞാൻ അവരുടെ ലംഘനത്തെ വടികൊണ്ടും അവരുടെ അകൃത്യത്തെ ദണ്ഡനംകൊണ്ടും സന്ദർശിക്കും.” (89:32). “അവന്റെ സന്തതി ശാശ്വതമായും അവന്റെ സിംഹാസനം എന്റെ മുമ്പിൽ സൂര്യനെപ്പോലെയും ഇരിക്കും. അതു ചന്ദ്രനെപ്പോലെയും ആകാശത്തിലെ വിശ്വസ്തസാക്ഷിയെപ്പോലെയും എന്നേക്കും സ്ഥിരമായിരിക്കും.” (89:36,37). “നീ അവന്റെ വേലി ഒക്കെയും പൊളിച്ചു; അവന്റെ കോട്ടകളെയും ഇടിച്ചുകളഞ്ഞു. വഴിപോകുന്ന എല്ലാവരും അവനെ കൊള്ളയിടുന്നു; തന്റെ അയൽക്കാർക്കു അവൻ നിന്ദ ആയിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു.” (89:40,41). ദൈവം മിസ്രയീമിൽനിന്നു കൊണ്ടുവന്നു കനാനിൽ നട്ടുവളർത്തിയ മുന്തിരിവള്ളിയായ യിസ്രായേലെന്ന തൻ്റെ പുത്രനെക്കുറിച്ചാണ് ഇതൊക്കെ പറയുന്നത്. (ഒ.നോ: സങ്കീ, 80:7-14). ദാവീദിൻ്റെ സന്തതി എന്നത് യിസ്രായേലിൻ്റെ പദവിയായതുകൊണ്ടാണ് പുതിയനിയമത്തിൽ സാക്ഷാൽ മശീഹയും ദാവീദിൻ്റെ സന്തതിയെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. പൂർവ്വപിതാക്കന്മാരോടുള്ള ബന്ധത്തിലും അത് മനസ്സിലാക്കാം. യഹോവ തന്നെക്കൊണ്ടുതന്നെ സത്യംചെയ്ത് തൻ്റെ സ്നേഹിതനായ അബ്രാഹാമിനോട് ചെയ്യുന്ന വാഗ്ദത്തം ഇങ്ങനെയാണ്; “ഞാൻ നിന്നെ ഐശ്വര്യമായി അനുഗ്രഹിക്കും; നിന്റെ സന്തതിയെ ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെയും കടൽക്കരയിലെ മണൽപോലെയും അത്യന്തം വർദ്ധിപ്പിക്കും; നിന്റെ സന്തതി ശത്രുക്കളുടെ പട്ടണങ്ങളെ കൈവശമാക്കും. നീ എന്റെ വാക്കു അനുസരിച്ചതു കൊണ്ടു നിന്റെ സന്തതി മുഖാന്തരം ഭൂമിയിലുള്ള സകലജാതികളും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടും എന്നു ഞാൻ എന്നെക്കൊണ്ടു തന്നേ സത്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്നു യഹോവ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.” (ഉല്പ, 22:17,18). ഇവിടെപ്പറയുന്ന, ”ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെയും കടൽക്കരയിലെ മണൽപോലെയും അത്യന്തം വർദ്ധിക്കുന്ന സന്തതി യിസ്രായേലാണ്.” അബ്രാഹാമിൻ്റെ സന്തതിയായ യിസ്ഹാക്കിനോടും (ഉല്പ, 26:5), അവൻ്റെ സന്തതിയായ യാക്കോബിനോടും (ഉല്പ, 28:14) ദൈവം ഈ വാഗ്ദത്തം പുതുക്കുന്നുമുണ്ട്. അവിടെ യിസ്രായേലിനെ സന്തതിയെന്ന് ഏകവചനത്തിൽ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. ദൈവത്തിൻ്റെ പുത്രനും (പുറ, 4:22,23; ഹോശേ, 11:1), പൂർവ്വപിതാക്കന്മാരുടെ സന്തതിയുമായ (ഉല്പ, 22:17,18; 26:5; 28:14) യിസ്രായേലിനെയാണ് ദൈവത്തിൻ്റെ ഹൃദയപ്രകാരമുള്ള പുരുഷനായ ദാവീദിൻ്റെയും (പ്രവൃ, 13:22) സന്തതിയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

പതിമൂന്നാം വാക്യം: “അവൻ എന്റെ നാമത്തിന്നു ഒരു ആലയം പണിയും; ഞാൻ അവന്റെ രാജത്വത്തിന്റെ സിംഹാസനം എന്നേക്കും സ്ഥിരമാക്കും.” ശലോമോൻ ദൈവത്തിനൊരു ആലയം പണിതു (2ദിന, 6:10); എന്നാൽ ശലോമോൻ്റെ സിഹാസനം സ്ഥിരമായിരുന്നില്ല. (2ദിന, 9:30,31). അതിനാൽ രാജത്വം ശലോമോനല്ല; യിസ്രായേലിനാണ് യോജിക്കുന്നത്. യിസ്രായേലിൽ ഒരു ദൈവാലയം ഇനി ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. (ദാനീ, 11:31; 12:11; മത്താ, 24:25; മർക്കൊ, 13:14). യെഹെസ്ക്കേലിൻ്റെ സഹസ്രാബ്ദ ദൈവാലയ ദർശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന്റെ ആക്ഷരിക നിറവേറലിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരുമുണ്ട്. സഹസ്രാബ്ദരാജ്യത്തിൽ ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ ആരാധനാ കേന്ദ്രമായി യെരൂശലേമിൽ ദൈവാലയം പണിയപ്പെടും എന്നു വിശ്വസിക്കാനും തെളിവുകളുണ്ട്. (യെഹെ, 41:1-43:17. ഒ.നോ: യെശ, 2:2,3; മീഖാ, 4:2,3). മാത്രമല്ല, യിസ്രായേലിൻ്റെ രാജത്വത്തെക്കുറിച്ചു വ്യക്തമായ പ്രവചനമുണ്ട്: “പിന്നെ രാജത്വവും ആധിപത്യവും ആകാശത്തിൻ കീഴെല്ലാടവുമുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ മഹത്വവും അത്യുന്നതന്റെ വിശുദ്ധന്മാരായ ജനത്തിന്നു ലഭിക്കും; അവന്റെ രാജത്വം നിത്യരാജത്വം ആകുന്നു; സകല ആധിപത്യങ്ങളും അവനെ സേവിച്ചനുസരിക്കും.” (ദാനീ, 7:27. ഒ.നോ: സങ്കീ, 2:6; 20:9; 45:1). ഇവിടെയും യിസ്രായേൽ ജനത്തെ ‘അവൻ’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് നോക്കുക. പതിനാലാം വാക്യം: “ഞാൻ അവന്നു പിതാവും അവൻ എനിക്കു പുത്രനും ആയിരിക്കും; അവൻ കുറ്റം ചെയ്താൽ ഞാൻ അവനെ മനുഷ്യരുടെ വടികൊണ്ടും മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ അടികൊണ്ടും ശിക്ഷിക്കും.” ഈ വാക്യത്തെ ക്രിസ്തുവിൽ ആരോപിക്കുന്നവരുണ്ട്. വാക്യത്തിൽ അർധവിരാമം ഇട്ടുകൊണ്ട് രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്നാംഭാഗം ക്രിസ്തുവിനോടു ബന്ധിപ്പിക്കാം എന്നുവെച്ചാൽ, രണ്ടാംഭാഗം അതിനനുവദിക്കില്ല. ”അവൻ കുറ്റം ചെയ്താൽ…. അവനെ ശിക്ഷിക്കും” ഇത് ദൈവപുത്രനായ ക്രിസ്തുവിന് യോജിക്കില്ല. ക്രിസ്തുവിന് മനുഷ്യരാൽ ഒരുപാട് പീഡകൾ സഹിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. അത് അവൻ കുറ്റം ചെയ്തിട്ടല്ല. അവൻ വായിൽ വഞ്ചനയില്ലാത്തവനും (യെശ, 53:9; 1പത്രൊ, 2:22; പാപം ചെയ്യാത്തവനും (1പത്രൊ, 2:22), പാപം അറിയാത്തവനും ആയിരുന്നു. (1കൊരി, 5:21). നമ്മുടെ പാപരോഗങ്ങളെ അവൻ തൻ്റെ ചുമലിൽ വഹിച്ചതിനാൽ, അതിൻ്റെ ശിക്ഷയാണ് അവൻ അനുഭവിച്ചത്. “സാക്ഷാൽ നമ്മുടെ രോഗങ്ങളെ അവൻ വഹിച്ചു; നമ്മുടെ വേദനകളെ അവൻ ചുമന്നു; നാമോ, ദൈവം അവനെ ശിക്ഷിച്ചും അടിച്ചും ദണ്ഡിപ്പിച്ചുമിരിക്കുന്നു എന്നു വിചാരിച്ചു.” (യെശ, 53:4). അത് ദൈവം അവനെ ശിക്ഷിച്ചതല്ല; മനുഷ്യരങ്ങനെ വിചാരിച്ചു എന്നുമാത്രം. ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾനിമിത്തം തന്നെത്താൻ ഏല്പിച്ചുകൊടുത്തതാണ്. (ഗലാ, 1:3, 20). എന്നാൽ മേല്പറഞ്ഞ വാക്യത്തിലുള്ളത്; കുറ്റം ചെയ്യുമ്പോൾ യഹോവ ശിക്ഷിക്കുന്ന ഒരു പുത്രനാണ്. അത് മറ്റാരുമല്ല; സ്വന്തജനമായ യിസ്രായേലെന്ന പുത്രനാണ്. യഹോവ യിസ്രായേലിനെ മാത്രമാണ് നേരിട്ട് പുത്രനെന്ന് വിളിച്ചിട്ടുള്ളത്. (പുറ, 4:22,23; ഹോശേ, 11:1. ഒ.നോ: സങ്കീ, 2:7, 12). പതിനാറാം വാക്യം: “നിന്റെ ഗൃഹവും നിന്റെ രാജത്വവും എന്റെ മുമ്പാകെ എന്നേക്കും സ്ഥിരമായിരിക്കും; നിന്റെ സിംഹാസനവും എന്നേക്കും ഉറെച്ചിരിക്കും.” ‘നിൻ്റെ ഗൃഹം’ എന്ന് ഇവിടെപ്പറയുന്നത് ദാവീദിൻ്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചല്ല; യിസ്രായേൽ ഗൃഹത്തെക്കുറിച്ചാണ്. ദാവീദിനോട് നാഥാൻ ഇത് പ്രവചിക്കുന്ന കാലത്തൊന്നും, ‘ദാവീദ് ഗൃഹം’ എന്ന് വേർതിരിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ദാവീദ് ആദ്യം യെഹൂദാ ഗൃഹത്തിന് 7½ വർഷവും (2ശമൂ, 2:11), യിസ്രായേൽ ഗൃഹത്തിനു മുഴുവനുമായി 32½ വർഷവും രാജാവായിരുന്നു. (2ശമൂ, 5:4). ദാവീദിൻ്റെ പൗത്രൻ രെഹബെയാമിൻ്റെ കാലത്ത് രാജ്യം വിഭജിക്കപ്പെട്ടതോടെയാണ്, ദാവീദ്ഗൃഹം എന്ന് പറയപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത്. (2രാജാ, 12:19). അതിനാൽ, സഹസ്രാബ്ദത്തിലെ ഗൃഹവും യിസ്രായേലാണ്; രാജത്വവും യിസ്രായേലിനുള്ളതാണ്. ആ രാജത്വം എന്നേക്കും ഉറച്ചിരിക്കുന്ന നിത്യരാജത്വമാണ്. (ദാനീ, 7:27). തൻ്റെ സ്വന്തജനമായ യിസ്രായേലിനു ദൈവം നല്കിയ അനേകം പദവികളിൽ ഒന്നാണ് രാജാവ്. (സങ്കീ, 2:6; 20:9; 21:1, 7; 45:1; 110:2; ദാനീ, 7:27).

രണ്ടാം സങ്കീർത്തനം

ഒന്നാം വാക്യം: “ജാതികൾ കലഹിക്കുന്നതും വംശങ്ങൾ വ്യർത്ഥമായതു നിരൂപിക്കുന്നതും എന്തു?” ജാതീയരാജാക്കന്മാർ അഭിഷിക്തനെതിരെ വ്യർത്ഥമായൊരു ഗൂഢാലോചന നടത്തുകയാണ്. രണ്ടാം വാക്യം: “യഹോവയ്ക്കും അവന്റെ അഭിഷിക്തന്നും വിരോധമായി ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാർ എഴുന്നേൽക്കുകയും അധിപതികൾ തമ്മിൽ ആലോചിക്കയും ചെയ്യുന്നതു.” ദാവീദവിടെ യഹോവയ്ക്കും ‘അവൻ്റെ അഭിഷിക്കനും’ എന്നിങ്ങനെ അഭിഷിക്തനെ പ്രഥമപുരുഷ സർവ്വനാമത്തിലാണ് പറയുന്നത്. അതായത്, ദാവീദല്ല അഭിഷിക്തൻ. ശലോമോനെയും കുറിച്ചല്ല; അവരുടെ കാലത്ത് ഭൂമിയിലെ ഒരു രാജാക്കന്മാരും അവർക്കെതിരെ നിവർന്നുനിന്നിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരെല്ലാം യിസ്രായേലിലെ രാജാവായ ദാവീദിനെതിരെയോ, ശലോമോനെതിരെയോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദൈവത്തിൻ്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഇരിക്കുന്നുവെന്ന് ത്രിത്വം പഠിപ്പിക്കുന്ന നിത്യപുത്രനെതിരെയോ എഴുന്നേല്ക്കേണ്ട ആവശ്യമെന്താണ്? മൂന്നാം വാക്യം: “നാം അവരുടെ കെട്ടുകളെ പൊട്ടിച്ചു അവരുടെ കയറുകളെ എറിഞ്ഞുകളക.” ഈ വാക്യം രണ്ടാം വാക്യത്തിൻ്റെ തുടർച്ചയാണ്. “നാം” ജാതീയ രാജാക്കന്മാരാണിത് പറയുന്നത്. “അവരുടെ കെട്ടുകളെ പൊട്ടിച്ചു അവരുടെ കയറുകളെ എറിഞ്ഞുകളക.” അവരുടെ എന്ന് രണ്ടുപ്രാവശ്യം ജാതികൾ പറയുന്നത് ആരെക്കുറിച്ചാണ്? യഹോവയെയും അഭിഷിക്തനെയും കുറിച്ചാണ്. അഭിഷിക്തൻ ഒരു വ്യക്തിയല്ല; യിസ്രായേലാണ്. നാലാം വാക്യം: “സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ ചിരിക്കുന്നു; കർത്താവു അവരെ പരിഹസിക്കുന്നു.” അഭിഷിക്തനെതിരെയുള്ള ജാതികളുടെ വ്യർത്ഥമായ പ്രയഗ്നംകണ്ട് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന കർത്താവ് അവരെ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കുകയാണ്. അഞ്ചാം വാക്യം: “അന്നു അവൻ (യഹോവ) കോപത്തോടെ അവരോടു അരുളിച്ചെയ്യും; ക്രോധത്തോടെ അവരെ ഭ്രമിപ്പിക്കും.” (സങ്കീ, 2:5). ‘അന്നു’ അതായത്, ഈ സങ്കീർത്തനം ഭാവികാലത്ത് നിറവേറാനുള്ളതാണ്. അന്നുവരെ നിലനില്ക്കുന്ന ദൈവത്തിൻ്റെയൊരു അഭിഷിക്തനെ കുറിച്ചാണ് പ്രവചനം; അത് മറ്റാരുമല്ല യിസ്രായേലാണ്. യിസ്രായേലിനെ അഭിഷിക്തനെന്നു വിളിച്ചിരിക്കുന്ന അനേകം വാക്യങ്ങളുണ്ട്. (1ശമൂ, 2:10; 2:35; 1ദിന, 16:22; സങ്കീ, 2:2; 20:6; 20:17; 28:8; 84:9; 89:38; 88:51; 105:15; 132:10; 132:17). “യഹോവ ഭൂസീമാവാസികളെ വിധിക്കുന്നു; തന്റെ രാജാവിന്നു ശക്തി കൊടുക്കുന്നു; തന്റെ അഭിഷിക്തന്റെ കൊമ്പു ഉയർത്തുന്നു.” (1ശമൂ, 2:10). “എന്നാൽ എന്റെ പ്രസാദവും ഹിതവും അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു വിശ്വസ്തപുരോഹിതനെ ഞാൻ എനിക്കു എഴുന്നേല്പിക്കും; അവന്നു ഞാൻ സ്ഥിരമായോരു ഭവനം പണിയും; അവൻ എന്റെ അഭിഷിക്തന്റെ മുമ്പാകെ നിത്യം പരിചരിക്കും.” (1ശമൂ, 2:35). “യഹോവ തന്റെ അഭിഷിക്തനെ രക്ഷിക്കുന്നു എന്നു ഞാൻ ഇപ്പോൾ അറിയുന്നു; അവൻ തന്റെ വിശുദ്ധസ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു തന്റെ വലങ്കയ്യുടെ രക്ഷാകരമായ വീര്യപ്രവൃത്തികളാൽ അവന്നു ഉത്തരമരുളും. ചിലർ രഥങ്ങളിലും ചിലർ കുതിരകളിലും ആശ്രയിക്കുന്നു; ഞങ്ങളോ ഞങ്ങളുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ നാമത്തെ കീർത്തിക്കും.” (സങ്കീ, 20:6,7). ആറാം വാക്യത്തിൽ ‘അഭിഷിക്തൻ’ എന്ന് ഏകവചനത്തിൽ പറഞ്ഞശേഷം, അടുത്തവാക്യത്തിൽ ‘ഞങ്ങൾ, ഞങ്ങളുടെ’ എന്നിങ്ങനെ ബഹുവചനത്തിൽ പറയുന്നത് നോക്കുക. “നിന്റെ ദാസനായ ദാവീദിൻ നിമിത്തം നിന്റെ അഭിഷിക്തന്റെ മുഖത്തെ തിരിച്ചു കളയരുതേ.” (സങ്കീ, 132:10). പി.ഒ.സി.യിൽ ഈ വാക്യം കാണുക: “അങ്ങയുടെ ദാസനായ ദാവീദിനെപ്രതി അങ്ങയുടെ അഭിഷിക്തനെ തിരസ്‌കരിക്കരുതേ!” (ഒത്തുനോക്കുക: സത്യവേദപുസ്തകം പരിഷ്ക്കരിച്ച ലിപി). ദാവീദ് ദൈവത്തിൻ്റെ അഭിഷിക്തനാണ്. ദാവീദിനെപ്രതി യിസ്രായേലെന്ന അഭിഷിക്തനെ തള്ളരുതെന്നാണ്. 17-ാം വാക്യം: “അവിടെ ഞാൻ ദാവീദിന്നു ഒരു കൊമ്പു മുളെപ്പിക്കും; എന്റെ അഭിഷിക്തന്നു ഒരു ദീപം ഒരുക്കീട്ടുമുണ്ടു.” ദാവീദിൻ്റെ കൊമ്പ് ഭാവിമശീഹയാണ്. (ലൂക്കൊ, 1:71). എന്നാൽ ആ കൊമ്പാകുന്ന ദീപം ദാവീദിനു മാത്രമുള്ളതല്ല; യിസ്രായേലിനു വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. 132-ാം സങ്കീർത്തനത്തിൻ്റെ കർത്താവ് ദാവീദാണ്. അവനോടുള്ള ഉടമ്പടി അഥവാ വാഗ്ദത്തമാണ് സങ്കീർത്തനം. 15,16 വാക്യങ്ങളിൽ അഭിഷിക്തനെ ‘അവൾ’ എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും കാണാം. ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷകളും പി.ഒ.സിയും കാണുക. അത് ദാവീദും ശലോമോനും ഭാവിമശീഹയും അല്ല; യിസ്രായേലാണ്. യിസ്രായേലിനെ സ്ത്രീയായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന അനേകം ഭാഗങ്ങളുണ്ട്.

യഹോവ മിസ്രയീമിൽനിന്നു കൊണ്ടുവന്നിട്ട് ജാതികളെ നീക്കികളഞ്ഞശേഷം കനാനിൽ നട്ട മുന്തിരിവള്ളിയാണ് യിസ്രായേൽ. (സങ്കീ, 80:8; സങ്കീ, 14,15. ഒ.നോ: ഹോശേ, 11:1; 12:13). ഈ മുന്തിരിവള്ളിയെ അഥവാ യിസ്രായേലിനെയാണ് ‘എൻ്റെ പുത്രൻ’ (പുറ, 4:22,23; സങ്കീ, 2:7; ഹോശേ, 11:1), ‘പുത്രൻ’ (സങ്കീ, 2:12), ‘അഭിഷിക്തൻ’ (2:2), ‘യഹോവയുടെ വലത്തുഭാഗത്തെ പുരുഷൻ, മനുഷ്യപുത്രൻ’ (സങ്കീ, 80:17), ‘വലത്തുഭാഗത്തിരിക്കുന്ന കർത്താവു’ (സങ്കീ, 110:1) എന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. (കാണുക: യഹോവയുടെ വലത്തുഭാഗത്തിരിക്കുന്ന കർത്താവ്). അതായത്, 5-ാം വാക്യത്തിൽ യഹോവ കോപത്തോടെ അരുളിച്ചെയ്യുന്നതും ക്രോധത്തോടെ ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്; മഹോപദ്രവകാലത്ത് യിസ്രായേലിനെതിരെ വരുന്ന അഥവാ തൻ്റെ അഭിഭിക്തനെതിരെ വരുന്ന ജാതീയ രാജാക്കന്മാരായ ശത്രുക്കളെയാണ്. റഷ്യയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള യുദ്ധത്തിലും (യെഹെ, 38,39), ഹർമ്മഗെദ്ദോൻ യുദ്ധത്തിലും (വെളി, 16:13-16), അന്തിമയുദ്ധമായ ഗോഗ് മാഗോഗ് യുദ്ധത്തിലും (വെളി, 20:8,9). ദൈവജനത്തെ നശിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരുടെ ഉദ്ദേശ്യം. (സങ്കീ, 83:4,5). യിസ്രായേലിനെ ജാതികളുടെ കയ്യിൽനിന്ന് എന്നേക്കുമായി വീണ്ടെടുകയാണ് ദൈവികലക്ഷ്യം. (സെഖ, 14:3; 2തെസ്സ, 2:8). 

ആറാം വാക്യം: “എന്റെ വിശുദ്ധപർവ്വതമായ സീയോനിൽ ഞാൻ എന്റെ രാജാവിനെ വാഴിച്ചിരിക്കുന്നു.” സഹസ്രാബ്ദരാജ്യമാണ് സീയോൻ; അവിടെ വാഴിക്കുന്ന അഭിഷിക്തനായ രാജാവാണ് യിസ്രായേൽ. യിസ്രായേലിൻ്റെ രാജത്വത്തെക്കുറിച്ചു വ്യക്തമായ പ്രവചനമുണ്ട്: “പിന്നെ രാജത്വവും ആധിപത്യവും ആകാശത്തിൻ കീഴെല്ലാടവുമുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ മഹത്വവും അത്യുന്നതന്റെ വിശുദ്ധന്മാരായ ജനത്തിന്നു ലഭിക്കും; അവന്റെ രാജത്വം നിത്യരാജത്വം ആകുന്നു; സകല ആധിപത്യങ്ങളും അവനെ സേവിച്ചനുസരിക്കും.” (ദാനീ, 7:27. ഒ.നോ: 20:9; 21:1, 7; 45:1; 110:2). ഏഴാം വാക്യം: “ഞാൻ ഒരു നിർണ്ണയം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: യഹോവ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്നു ഞാൻ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.” യിസ്രായേലിനെ ‘എൻ്റെ പുത്രൻ’ എന്ന് യഹോവ സ്ഷ്ടമായി വിളിച്ചിരിക്കുന്ന വേറെ വേദഭാഗങ്ങൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടും (പുറ, 4:22,23; ഹോശേ, 11:1) മറ്റാരെയും അപ്രകാരം വിളിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാലും, ഏഴാം വാക്യത്തിലെ ‘എൻ്റെ പുത്രനും’ യിസ്രായേലാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. പ്രവചനപരമായി ഈ വാക്യം: യിസ്രായേൽ രാഷ്ട്രത്തിൻ്റെ യഥാസ്ഥാപനത്തെയും: “ഈവക ആർ‍ കേട്ടിട്ടുള്ളു? ഇങ്ങനെയുള്ളതു ആർ‍ കണ്ടിട്ടുള്ളു? ഒരു ദേശം ഒരു ദിവസംകൊണ്ടു പിറക്കുമോ? ഒരു ജാതി ഒന്നായിട്ടു തന്നേ ജനിക്കുമോ? സീയോനോ നോവുകിട്ടിയ ഉടൻ തന്നേ മക്കളേ പ്രസവിച്ചിരിക്കുന്നു.” (യെശ, 66:8). സഹസ്രാബ്ദരാജ്യത്തിൽ പഴയനിയമവിശുദ്ധന്മാർ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു വരുന്നതിനെയും കുറിക്കുന്നു: “നിന്റെ സേനാദിവസത്തിൽ നിന്റെ ജനം നിനക്കു സ്വമേധാദാനമായിരിക്കുന്നു; വിശുദ്ധ വസ്ത്രാലങ്കാരത്തോടുകൂടെ ഉഷസ്സിന്റെ ഉദരത്തിൽനിന്നു യുവാക്കളായ മഞ്ഞു നിനക്കു വരുന്നു.” (സങ്കീ, 110:3). ഈ വാക്യത്തിലെ ‘പുത്രൻ’ യേശുവാണെന്ന് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നത് എന്തബദ്ധമാണ്. മഹാദൈവമായ യേശുവിനെ സീയോനിൽ വാഴിച്ചുവെന്നും, ഇന്നു യഹോവ അവനെ ജനിപ്പിച്ചുവെന്നും പറഞ്ഞാൽ ശരിയാകുമോ? എട്ടാം വാക്യം: “എന്നോടു ചോദിച്ചുകൊൾക; ഞാൻ നിനക്കു ജാതികളെ അവകാശമായും ഭൂമിയുടെ അറ്റങ്ങളെ കൈവശമായും തരും.” ഇതും യിസ്രായേലിനുമാത്രം ചേരുന്ന പ്രയോഗമാണ്. ഒമ്പതാം വാക്യം: “ഇരിമ്പുകോൽകൊണ്ടു നീ അവരെ തകർക്കും; കുശവന്റെ പാത്രംപോലെ അവരെ ഉടെക്കും.” ഈ വാക്യവും യേശുക്രിസ്തുവാണ് പുത്രനെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കാൻ കാരണമായി. ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയും വേണ്ട; യിസ്രായേലിനോട് തന്നെയാണിത് പറയുന്നത്. ഇരുമ്പുകൽകൊണ്ട് തകർക്കും, മേയ്ക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ ജാതികളുടെ മേലുള്ള ശക്തമായ അധികാരത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ഇത് യിസ്രായേലിൻ്റെ പദവിയായതുകൊണ്ടാണ് അവരുടെ രക്ഷകനായ യേശുക്രിസ്തുവിൽ അത് നിറവേറുന്നത്: “ജാതികളെ വെട്ടുവാൻ അവന്റെ വായിൽ നിന്നു മൂർച്ചയുള്ളവാൾ പുറപ്പെടുന്നു; അവൻ ഇരിമ്പുകോൽ കൊണ്ടു അവരെ മേയക്കും; സർവ്വശക്തിയുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കോപവും ക്രോധവുമായ മദ്യത്തിന്റെ ചക്കു അവൻ മെതിക്കുന്നു.” (വെളി, 19:15). യിസ്രായേലിനു മാത്രമല്ല; അഗ്നിജ്വാലെക്കു ഒത്ത കണ്ണും വെള്ളോട്ടിന്നു സദൃശമായ കാലും ഉള്ള യേശുക്രിസ്തു, ജയാളികളായ ദൈവമക്കൾക്കും ജതികളുടെമേൽ ഈ അധികാരം നല്കിയിട്ടുണ്ട്: “ജയിക്കയും ഞാൻ കല്പിച്ച പ്രവൃത്തികളെ അവസാനത്തോളം അനുഷ്ഠിക്കയും ചെയ്യുന്നവന്നു എന്റെ പിതാവു എനിക്കു തന്നതുപോലെ ഞാൻ ജാതികളുടെ മേൽ അധികാരം കൊടുക്കും. അവൻ ഇരിമ്പുകോൽകൊണ്ടു അവരെ മേയിക്കും; അവർ കുശവന്റെ പാത്രങ്ങൾപോലെ നുറുങ്ങിപ്പോകും.” (വെളി, 2:26). ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ശരീരമായ സഭയെന്ന ആൺകുട്ടി ഈ അധികാരത്തോടെയാണ് ജനിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: “അവൾ സകലജാതികളെയും ഇരിമ്പുകോൽ കൊണ്ടു മേയ്പാനുള്ളോരു ആൺകുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു; കുട്ടി ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കലേക്കും അവന്റെ സിംഹാസനത്തിലേക്കും പെട്ടെന്നു എടുക്കപ്പെട്ടു.” (വെളി, 12:5). സ്വന്തജനമായ യിസ്രായേലിന് അവരുടെ പദവികളൊക്കെ സാക്ഷാത്കരിച്ചു കൊടുക്കാനാണ് അവരുടെ ദൈവമായ യഹോവ മനുഷ്യനായി വന്നത്. (മത്താ, 1:21). രണ്ടാം സങ്കീർത്തനത്തിൽ യിസ്രായേലിനു ഈ അധികാരം കൊടുക്കുന്ന യഹോവയും സഭയ്ക്ക് ഈ അധികാരം കൊടുക്കുന്ന യേശുക്രിസ്തുവും ഒരാളാണെന്നറിയാത്തതാണ് പലരുടെയും കുഴപ്പം. യഹോവ അഥവാ യേശുക്രിസ്തു തന്നെയാണ് തന്റെ വായിലെ ശ്വാസത്താലും പ്രത്യക്ഷതയുടെ പ്രഭാവത്താലും യിസ്രായേലിന്റെ ശത്രുക്കളെ മുഴുവൻ നശിപ്പിച്ചിട്ട് അവർക്ക് രാജ്യം യഥാസ്ഥാനത്താക്കി കൊടുക്കുന്നത്. (2തെസ്സ, 2:8; പ്രവൃ, 1:6).

പത്താം വാക്യം: “ആകയാൽ രാജാക്കന്മാരേ, ബുദ്ധി പഠിപ്പിൻ; ഭൂമിയിലെ ന്യായാധിപന്മാരേ, ഉപദേശം കൈക്കൊൾവിൻ.” തൻ്റെ അഭിഷിക്തനെതിരെ യൂദ്ധത്തിനു കോപ്പുകൂട്ടുന്ന ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടാണിത് പറയുന്നത്. പതിനൊന്നാം വാക്യം: “ഭയത്തോടെ യഹോവയെ സേവിപ്പിൻ; വിറയലോടെ ഘോഷിച്ചുല്ലസിപ്പിൻ.” യഹോവയുടെ സൃഷ്ടികളായ സകല ഭൂവാസികളും അവനെ സേവിക്കുന്നതും സ്തുതിക്കുന്നതും ഉചിതംതന്നെ. പന്ത്രണ്ടാം വാക്യം: “അവൻ കോപിച്ചിട്ടു നിങ്ങൾ വഴിയിൽവെച്ചു നശിക്കാതിരിപ്പാൻ പുത്രനെ ചുംബിപ്പിൻ. അവന്റെ കോപം ക്ഷണത്തിൽ ജ്വലിക്കും; അവനെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരൊക്കെയും ഭാഗ്യവാന്മാർ.” ഈ വാക്യവും അനേകർ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ വാക്യത്തിലെ പുത്രൻ യേശുവല്ല; യിസ്രായേലാണ്. അവൻ (യഹോവ) കോപിച്ചിട്ട് നിങ്ങൾ വഴിയിൽവെച്ച് നശിക്കാതിരിക്കാൻ പുത്രനെ (യിസ്രായേലിനെ) ചുംബിപ്പിൻ. ‘ചുംബിക്കുക’ എന്നതിന് ആരാധിക്കുക, നമസ്ക്കരിക്കുക എന്നൊന്നും ബൈബിളിൽ അർത്ഥമില്ല. ചുംബനത്തിന് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന നഷാഖ് (nashaq) എന്ന എബ്രായപദത്തിന് ദൈവത്തെ നമസ്കരിക്കുകയെന്നോ, ദൈവീകമായ ചുംബനമെന്നോ അർത്ഥമില്ല. മനുഷ്യർ തമ്മിൽത്തമ്മിൽ ആചാരപരമായി ചുംബിക്കുന്നതിനെ കുറിക്കുന്ന ഒരു പദമാണത്. (ഉദാ: ഉല്പ, 27:26,27; 29:11,13; 31:28). കൂടാതെ, ‘അധികാരി’ (ഉല്പ, 41:40), ആയുധധാരികൾ അഥവാ ‘വില്ലാളികൾ’, ‘പരിച ധരിച്ചവർ’ (1ദിന, 12:2; 2ദിന, 17:17; സങ്കീ, 78:9), ‘തമ്മിൽ തട്ടുന്ന’ (യെഹെ, 3:13) എന്നിത്യാദി അർത്ഥത്തിലും ആ പദം പ്രയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുരാതനകാലത്ത് രാജാവിനെ ചുംബിക്കുകയെന്നത്, ആ ഭരണാധികാരിയുടെ ആധിപത്യം അംഗീകരിക്കുക എന്നത്രേ. (1ശമൂ, 10:1). ശത്രുക്കൾ യിസ്രായേലിനെ ചുംബിച്ച് ഐക്യപ്പെടുവാൻ അഥവാ അവരോട് സമാധാനം ആചരിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനമാണ് അവിടെയുള്ളത്. ദാനീയേലിലെ വാക്യം വീണ്ടും ഉദ്ധരിക്കുന്നു: “പിന്നെ രാജത്വവും ആധിപത്യവും ആകാശത്തിൻ കീഴെല്ലാടവുമുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ മഹത്വവും അത്യുന്നതന്റെ വിശുദ്ധന്മാരായ ജനത്തിന്നു ലഭിക്കും; അവന്റെ രാജത്വം നിത്യരാജത്വം ആകുന്നു; സകല ആധിപത്യങ്ങളും അവനെ സേവിച്ചനുസരിക്കും.” (ദാനീ, 7:27). കാരണം, ജാതികളെ ദൈവം ന്യായംവിധിക്കുന്നത് യിസ്രായേലിനോടുള്ള അവരുടെ മനോഭാവത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. (യോവേ, 3:1,2; മത്താ, 25:31-46). അടുത്തഭാഗം: ‘അവനെ (പുത്രനെ അഥവാ യിസ്രായേലിനെ) ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവരൊക്കെയും ഭാഗ്യവാന്മാർ.’ സഹസ്രാബ്ദ വാഴ്ചയിൽ യിസ്രായേലിലൂടെയാണ് ജാതികൾ അനുഗ്രഹം പ്രാപിക്കുന്നത്.  അപ്പോൾ, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ രണ്ടാം സങ്കീർത്തനത്തിലെ അഭിഷിക്തനും പുത്രനും ക്രിസ്തുവല്ല; യിസ്രായേലാണ്. എന്നാൽ ആത്മീയമായി അത് യേശുക്രിസ്തുവിലാണ് നിവൃത്തിയാകേണ്ടത്. യിസ്രായേലിനുള്ള അഭിഷിക്ത പദവിയും (സങ്കീ, 132:10), പുത്രത്വവും (പുറ, 4:22,23), പുരോഹിത പദവിയും (പുറ, 19:6; യെശ, 61:6) ഭാവിമശീഹയിൽ നിവൃത്തിയായി. “യിസ്രായേൽ ബാലനായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവനെ സ്നേഹിച്ചു; മിസ്രയീമിൽ നിന്നു ഞാൻ എന്റെ മകനെ വിളിച്ചു.” (ഹോശേ, 11:1; മത്താ, 2:15).

പുതിയനിയമത്തിലെ പഴയനിയമ ഉദ്ധരണികൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അപ്പൊസ്തലന്മാരിലൂടെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അതെങ്ങനെ വ്യാഖാനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ബൈബിളിനെ സ്വന്തമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുകയല്ല ചെയ്യേണ്ടത്. “യഹോവയുടെ പുസ്തകത്തിൽ അന്വേഷിച്ചു വായിച്ചു നോക്കുവിൻ; അവയിൽ ഒന്നും കാണാതിരിക്കയില്ല; ഒന്നിന്നും ഇണ ഇല്ലാതിരിക്കയുമില്ല; അവന്റെ വായല്ലോ കല്പിച്ചതു; അവന്റെ ആത്മാവത്രേ അവയെ കൂട്ടിവരുത്തിയതു.” (യെശ, 34:16). വചനത്തിൽത്തന്നെ അതിൻ്റെ വ്യാഖ്യാനവുമുണ്ടെന്നർത്ഥം. പൗലൊസ് അന്ത്യൊക്ക്യയിലെ പള്ളിയിൽവെച്ച് പ്രസംഗിക്കുമ്പോഴാണ് സങ്കീർത്തനം 2:7 ആദ്യമായി ഉദ്ധരിക്കുന്നത്. അത് ക്രിസ്തുവിൻ്റെ പുനരുത്ഥാനത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്: “ദൈവം പിതാക്കന്മാരോടു ചെയ്ത വാഗ്ദത്തം യേശുവിനെ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിച്ചതിനാൽ മക്കൾക്കു നിവർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു ഞങ്ങൾ നിങ്ങളോടു സുവിശേഷിക്കുന്നു. നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഇന്നു ഞാൻ നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചു എന്നു രണ്ടാം സങ്കീർത്തനത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നുവല്ലോ.” (പ്രവൃ, 13:32,33). അതായത്, സങ്കീർത്തനം 2:7 പുതിയനിയമത്തിൽ ആദ്യമായി പരാമർശിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്. അത് ദാവീദിനോട് ദൈവം ചെയ്ത ശാശ്വതനിയമത്തിൻ്റെ നിവൃത്തിയാണ്. ഇനി ദ്രവത്വത്തിലേക്കു തിരിയാതവണ്ണം അവൻ അവനെ മരിച്ചവരിനിന്നു എഴുന്നേല്പിച്ചതിനെക്കുറിച്ചു അവൻ: “ദാവീദിന്റെ സ്ഥിരമായുള്ള വിശുദ്ധ കൃപകളെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു നല്കും എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” (പ്രവൃ, 13:34. ഒ.നോ: 2ശമൂ, 23:5; യെശെ, 55:3). അപ്പോൾ, പുതിയനിയമത്തിൽ സങ്കീർത്തനം 2:7 ആദ്യമായി പറയുന്നത്: പുനരുത്ഥാനം അഥവാ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ആദ്യഫലമായി ക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്. (1കൊരി, 15:23).

സങ്കീർത്തനം 2:7-നെ പുതിയനിയമത്തിൽ വീണ്ടും ഉദ്ധരിക്കുന്നത് ദൂതന്മാരേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായ മശീഹായുടെ രാജകീയ സ്ഥാനത്തെ കാണിക്കാനാണ്: “നീ എന്റെ പുത്രൻ; ഞാൻ ഇന്നു നിന്നെ ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നും “ഞാൻ അവന്നു പിതാവും അവൻ എനിക്കു പുത്രനും ആയിരിക്കും” എന്നും ദൂതന്മാരിൽ ആരോടെങ്കിലും വല്ലപ്പോഴും അരുളിച്ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?” (എബ്രാ, 1:5). ഈ വാക്യവും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നാംഭാഗവും (സങ്കീ, 2:7), രണ്ടാംഭാഗവും യിസ്രായേലിനോടു ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. (2ശമൂ, 7:12-14; 1ദിന, 17:11-14). എന്നാൽ അതിൻ്റെ ആത്മീയനിവൃത്തി പൊരുളായ ക്രിസ്തുവിലാണ്. ഒന്നാം വരവിൽ താൻ ദൂതന്മാരേക്കാൾ താഴ്ചയുള്ളവനായാണ് വന്നത്. (എബ്രാ, 2:9). രണ്ടാം വരവിൽ താൻ ദൂതന്മാരുടെ കർത്താവും സർവ്വഭൂമിയുടേയും രാജാവായിട്ടാണ് വരുന്നത്. ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ഒന്നാം വരവിൽ ദൂതന്മാർ ആനന്ദിച്ചു. (ലൂക്കൊ, 2:13,14). രണ്ടാം വരവിൽ ആരാധിക്കുന്ന ദൂതഗണങ്ങൾ രാജാവിനെ അകമ്പടി സേവിക്കും. (മത്താ, 16:27; 25:31; 2തെസ്സ, 1:6,7; എബ്രാ, 1:6; വെളി, 5:11-14). അടുത്തവാക്യം ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ഭൂമിയിലേക്കുള്ള രാജകീയ പ്രവേശമാണ്. “ആദ്യജാതനെ പിന്നെയും ഭൂതലത്തിലേക്കു പ്രവേശിപ്പിക്കുമ്പോൾ: “ദൈവത്തിന്റെ സകലദൂതന്മാരും അവനെ നമസ്കരിക്കേണം” എന്നു താൻ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു.” (എബ്രാ, 1:6). പുത്രനെന്നതും ആദ്യജാതനെന്നതും സ്വന്തജനമായ യിസ്രായേലിൻ്റെ പദവിയാണ്. (പുറ, 4:22,23; ഹോശേ, 11:1). അത് സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നത് ക്രിസ്തുവിലാണ്. (മത്താ, 2:15; എബ്രാ, 1:6). അർത്ഥാൽ, രണ്ടാം പ്രാവശ്യം സങ്കീർത്തനം 2:7 ഉദ്ധരിക്കുന്നത് എന്നേക്കും രാജാവായ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്. (ലൂക്കൊ, 1:33; യോഹ, 1:49).

സങ്കീർത്തനം 2:7 മൂന്നാമതായും അവസാനമായും ഉദ്ധരിക്കുന്നത്; ക്രിസ്തുവിൻ്റെ കുറ്റമറ്റ പൗരോഹിത്യത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്. (എബ്രാ, 5:5). ലേവ്യപുരോഹിതന്മാർ ബലഹീനത പൂണ്ടവരാകയാൽ ജനത്തിന്നു വേണ്ടി എന്നപോലെ തങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയും പാപയാഗം അർപ്പിക്കേണ്ടിയവരും ആയിരുന്നു. (എബ്രാ, 5:1-3). എന്നാൽ ക്രിസ്തു ആ ഗോത്രത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടവനല്ല; മൽക്കീസേദെക്കിന്റെ ക്രമപ്രകാരം എന്നേക്കും പുരോഹിതനാണ്. (എബ്രാ, 5:6; 6:20; 7:17). ആ ലേവ്യ മഹാപുരോഹിതന്മാരെപ്പോലെ ആദ്യം സ്വന്തപാപങ്ങൾക്കായും പിന്നെ ജനത്തിന്റെ പാപങ്ങൾക്കായും ദിനംപ്രതി യാഗം കഴിപ്പാൻ ആവശ്യമില്ലാത്ത (എബ്രാ, 7:26), പവിത്രനും, നിർദ്ദോഷനും, നിർമ്മലനും, പാപികളോടു വേറുവിട്ടവനും, സ്വർഗ്ഗത്തെക്കാൾ ഉന്നതനുമാണ് ക്രിസ്തു. (എബ്രാ, 7:27). അവൻ ആട്ടുകൊറ്റന്മാരുടെയും പശുക്കിടാക്കളുടെയും രക്തത്താലല്ല, സ്വന്ത രക്തത്താൽ തന്നേ ഒരിക്കലായിട്ടു വിശുദ്ധ മന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു എന്നേക്കുമുള്ളോരു വീണ്ടെടുപ്പു സാധിപ്പിച്ചു. (എബ്രാ, 9:12). മഹാപുരോഹിതനായ യേശുക്രിസ്തു ഒരിക്കലായി കഴിച്ച ശരീരയാഗത്താലാണ് നാമോരൊരുത്തരും വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. (എബ്രാ,10:10). “അതുകൊണ്ടു ജനത്തിന്റെ പാപങ്ങൾക്കു പ്രായശ്ചിത്തം വരുത്തുവാൻ അവൻ കരുണയുള്ളവനും ദൈവകാര്യത്തിൽ വിശ്വസ്തമഹാപുരോഹിതനും ആകേണ്ടതിനു സകലത്തിലും തന്റെ സഹോദരന്മാരോടു സദൃശനായിത്തീരുവാൻ ആവശ്യമായിരുന്നു.” (എബ്രാ, 2:17). അർത്ഥാൽ, മൂന്നാം പ്രാവശ്യം സങ്കീർത്തനം 2:7- ഉദ്ധരിക്കുന്നത് താൻ ഒരിക്കലായി പൂർത്തിയാക്കിയ പൗരോഹിത്യ ശുശ്രൂഷയോടുള്ള ബന്ധത്തിലാണ്. (എബ്രാ, 2:14,15). അതായത്, യേശുക്രിസ്തുവിൽ നിവൃത്തിയായതായ പുത്രത്വവും (പുറ, 4:22,23; സങ്കീ, 2:7; 2:12; ഹോശേയ, 11:1), ഇനി നിവൃത്തിയാകാനുള്ള രാജത്വവും (സങ്കീ, 2:6; ദാനീ, 7:27), പൗരോഹിത്യവും (പുറ, 19:6; യെശ, 61:6; സങ്കീ, 110:4) സ്വന്തജനമായ യിസ്രായേലിനു ദൈവം നൽകിയിരുന്നതാണ്. ജഡത്താലുള്ള ബലഹീനത നിമിത്തം ന്യായപ്രമാണത്തിനു അഥവാ സ്വന്തജനത്തിനു കഴിയാത്തതിനെ സാധിപ്പാനാണ് ദൈവംതന്നെ ഇറങ്ങിവന്ന് ആ പദവികളൊക്കെ സാക്ഷാത്കരിച്ചത്. (റോമ, 8:3).

യേശുവിനെക്കുറിച്ച് ദോഷൈകദൃക്കുകൾ പറയുംപോലെ കന്യകാജനനം അഥവാ ജഡത്തിലുള്ള വെളിപ്പാടല്ല സങ്കീർത്തനം 2:7 എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഇനിയും തെളിവുകൾ തരാം:

യേശുവിൻ്റെ കന്യകാജനനത്തോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ സുവിശേഷകന്മാരാരും സങ്കീർത്തനം 2:7 ഉദ്ധരിച്ചിട്ടില്ല. ജഡത്തിലുള്ള വെളിപ്പാടിനെ കുറിക്കാൻ യെശയ്യാ പ്രവചനമാണ് ഉദ്ധരിക്കുന്നത്. “കന്യക ഗർഭിണിയായി ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കും. അവന്നു ദൈവം നമ്മോടുകൂടെ എന്നർത്ഥമുള്ള ഇമ്മാനൂവേൽ എന്നു പേർ വിളിക്കും.” (മത്താ, 1:22; യെശ, 7:14. ഒ.നോ: യെശ, 9:6). ഇമ്മാനൂവേലിൻ്റെ അർത്ഥം, ദൈവപുത്രൻ നമ്മോടുകൂടെ എന്നല്ല; ദൈവം നമ്മോടുകൂടെ എന്നാണ്. അതായത്, യഹോവയായ ഏകദൈവം മനുഷ്യനായി വെളിപ്പെട്ട് നമ്മോടുകൂടെ വസിച്ച് നമുക്കു രക്ഷയൊരുക്കി. യെശയ്യാവ് 9:6-ൽ പറയുന്നത്: “നമുക്കു ഒരു ശിശു ജനിച്ചിരിക്കുന്നു; നമുക്കു ഒരു മകൻ നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നാണ്; അല്ലാതെ, “യഹോവയ്ക്ക് ഒരു ശിശു ജനിച്ചിരിക്കുന്നു; യഹോവയ്ക്ക് ഒരു മകൻ നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നല്ല പറയുന്നത്. ദൈവം ത്രിത്വമാണെന്നും യഹോവയുടെ പുത്രനാണ്, സൃഷ്ടിയാണ് ക്രിസ്തുവെന്നൊക്കെ പഠിപ്പിക്കുന്നവർ ബോധപൂർവ്വം വിസ്മരിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുതയുണ്ട്. സങ്കീർത്തനം 2:7 കന്യകാജനനത്തോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, മറിയ ഗർഭിണിയായത് പരിശുദ്ധാത്മാവിലാണെന്ന് കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്: “എന്നാൽ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനം ഈവണ്ണം ആയിരുന്നു. അവന്റെ അമ്മയായ മറിയ യോസേഫിന്നു വിവാഹം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടശേഷം അവർ കൂടിവരുമ്മുമ്പെ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ ഗർഭിണിയായി എന്നു കണ്ടു.” (മത്താ, 1:18. ഒ.നോ: മത്താ, 1:20; ലൂക്കൊ, 1:35). യേശു യഹോവയാൽ ജനിപ്പിക്കപ്പെട്ട പുത്രനാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ല; ആ വാക്യം ചീറ്റിപ്പോയി. വേണമെങ്കിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിൻ്റെ പുത്രനാണെന്നു സ്ഥാപിക്കാം. യേശുവിനെ ദൈവപുത്രനെന്നു വിളിച്ചിരിക്കുന്ന കാരണത്താൽ, യേശു യഹോവയുടെ മാത്രം പുത്രനാണെന്ന് അതിനാൽ സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഒന്നാമത്; ത്രിത്വപ്രകാരം പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവും വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികളും ദൈവവുമാണ്. ‘ദൈവത്തിൻ്റെ പുത്രൻ’ എന്നതിലെ ദൈവം യഹോവതന്നെ ആകണമെന്ന് യാതൊരു നിർബ്ബന്ധവുമില്ല; പരിശുദ്ധാവും ദൈവമാണ്; പുത്രൻ തന്നെയും ദൈവമാണ്. രണ്ടാമത്; യഹോവ പിതാവായിരിക്കുന്നതു പോലെ ക്രിസ്തുവിൻ്റെ ജനനത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവും പിതാവാണ്. മാത്രമല്ല, പുത്രനെയും നിത്യപിതാവെന്ന് വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. (യെശ, 9:6. ഒ.നോ: യോഹ, 14:7-9; എബ്രാ, 2:14,15). നിത്യപിതാവിൻ്റെ പിതാവാണ് യഹോവയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിനേക്കാൾ വലിയ അബദ്ധമെന്താണ്? മൂന്നാമത്; ദൈവപുത്രനെന്ന് മാത്രമല്ല യേശുവിനെ വിളിച്ചിട്ടുള്ളത്. മനുഷ്യപുത്രൻ (മത്താ, 8:20), അബ്രാഹാമിൻ്റെ പുത്രൻ (ഗലാ, 3:16), ദാവീദുപുത്രൻ (മർക്കൊ, 10:48), മറിയയുടെ പുത്രൻ (മർക്കൊ, 6:3), യോസേഫിൻ്റെ മകൻ (യോഹ, 1:45), യിസ്ഹാക്കിൻ്റെ പുത്രൻ (ഉല്പ, 26:5; ഗലാ, 3:16), യാക്കോബിൻ്റെ പുത്രൻ (ഉല്പ, 28:14; ഗലാ, 3:16), യിസ്രായേലിൻ്റെ പുത്രൻ (മീഖാ 5:2) തുടങ്ങിയവ. അപ്പോൾ പുത്രനെന്ന പ്രയോഗത്താൽ ക്രിസ്തു ജനിപ്പിക്കപ്പെട്ടവനെന്നോ, സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനെന്നോ സ്ഥാപിക്കാൻ യാതൊരു നിർവ്വാഹവുമില്ല. പ്രത്യുത, പുത്രനെന്നത് പദവി അഥവാ വിശേഷണം മാത്രമാണ്. ഏകസത്യദൈവം സ്രഷ്ടാവും രക്ഷിതാവും പരിപാലകനും ആകയാൽ പിതാവെന്ന പദവി മാത്രമാണ് നിത്യമായിട്ടുള്ളത്. (യെശ, 9:6; 64:8; മലാ, 2:10; 1കൊരി, 8:6; എഫെ, 4:16). പുത്രൻ, ഏകജാതൻ, ആദ്യജാതൻ, വചനം, വഴി, വാതിൽ, മുന്തിരിവള്ളി, മൂവലക്കല്ല്, ഇടച്ചക്കല്ല്, തടങ്ങൽപ്പാറ തുടങ്ങിയ വിശേഷണങ്ങളൊക്കെ മനുഷ്യരുടെ രക്ഷയോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ യഹോവയായ ദൈവം യേശുവെന്ന സംജ്ഞാനാമത്തിൽ (മത്താ, 1:21; ലൂക്കൊ, 1:31) ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടപ്പോൾ എടുത്തതാണ്. അതിനാൽ, ദൈവത്തിൻ്റെ പിതൃത്വം നിത്യവും ബാക്കിയെല്ലാം താല്ക്കാലികവുമാണ്.

ഇനിയും തെളിവുകൾ തരാം: പുത്രൻ: “യിസ്രായേൽ എന്റെ പുത്രൻ” (പുറ, 4:22;23; സങ്കീ, 2:7; 2:12; ഹോശേ, 11:1) എന്നു അഞ്ചുപ്രാവശ്യം യഹോവ പറയുന്നുണ്ട്. അബ്രാഹാമിനെ യഹോവ വിളിച്ചു വേർതിരിച്ചുവെന്നല്ലാതെ, യിസ്രായേലിനെ യഹോവ ജനിപ്പിച്ചുവെന്നോ, സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നോ ആരെങ്കിലും പറയുമോ? ആദ്യജാതൻ: “യിസ്രായേൽ എന്റെ ആദ്യജാതൻ” (പുറ, 4:22); പറയുന്നെങ്കിൽ ആദാമാണ് എൻ്റെ ആദ്യജാതനെന്നല്ലേ പറയാൻ കഴിയു; യിസ്രായേലെങ്ങനെ ആദ്യജാതനാകും? “ഞാൻ അവനെ (ദാവീദ്) ആദ്യജാതനും ഭൂരാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമാക്കും.” (സങ്കീ, 89:27). ദാവീദ് ആദ്യജാതനെന്നല്ല; ആദ്യജാതനാക്കുമെന്നാണ്; അതൊരു പദവിയാണെന്ന് വ്യക്തമല്ലേ? “ഞാൻ യിസ്രായേലിന്നു പിതാവും എഫ്രയീം എന്റെ ആദ്യജാതനുമല്ലോ.” (യിരെ, 31:9). എഫ്രയീം അപ്പനായ യോസേഫിൻ്റെപോലും ആദ്യജാതനല്ല; പിന്നെങ്ങനെ ദൈവത്തിൻ്റെ ആദ്യജാതനാകും? ഏകജാതൻ: ഏകജാതനെന്ന പ്രയോഗം മനുഷ്യപുത്രനായ യേശുവിൻ്റെ നിസ്തുലജനനത്തെ കുറിക്കുന്നതാണ്. സൃഷ്ടികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉൾപ്പെടാത്തവനായി ജഡത്തിൽ വന്നതുകൊണ്ടാണ് ഏകജാതനെന്ന് വിളിക്കുന്നത്. (എബ്രാ, 2:14,15). യേശുവിനെ ഏകജാതനെന്നു വിളിക്കുന്നത് ദൈവത്തിൻ്റെ ഒരേയൊരു പുത്രനായതുകൊണ്ടാണെന്നു പറയുന്ന ത്രിത്വകുതുകികളോട് ഒന്നു ചോദിക്കട്ടെ; ഏകജാതനെന്നു അഞ്ചുപ്രാവശ്യവും ആദ്യജാതനെന്നു അഞ്ചുപ്രാവശ്യവും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഏകജാതനെ ‘ദൈവത്തിൻ്റെ ഒരേയൊരു പുത്രൻ’ എന്ന് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയാൽ ആദ്യജാതനെയും അങ്ങനെതന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടേ? ഒരാൾക്കെങ്ങനെ മറ്റൊരാളുടെ ഏകജാതനും ആദ്യജാതനുമാകാൻ കഴിയും? നമുക്കു തോന്നിയതുപോലെ ബൈബിൾ വ്യാഖ്യാനിച്ചാൽ മതിയാകുമോ? വ്യാഖ്യാനത്തിനൊരു നീതിയൊക്കെ വേണ്ടേ? ഇനി, ജനനവാദികളും സൃഷ്ടിവാദികളും വിശ്രമിക്കുകയോ, മറ്റൊരു ദുരുപദേശം കണ്ടെത്തുകയോ ചെയ്യുക.

ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടുവന്നത് ആരാണെന്നു നോക്കിയാൽ ബാക്കികൂടി വ്യക്തമാകും:

യോസേഫ് മറിയയെ ഗൂഢമായി ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ ഭാവിച്ചപ്പോൾ കർത്താവിൻ്റെ ദൂതൻ സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി പറഞ്ഞത്; “അവൾ ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കും; അവൻ തന്റെ ജനത്തെ അവരുടെ പാപങ്ങളിൽ നിന്നു രക്ഷിപ്പാനിരിക്കകൊണ്ടു നീ അവന്നു യേശു എന്നു പേർ ഇടേണം.” (മത്താ, 1:21). ‘‘അവൻ തൻ്റെ ജനത്തെ’’ അവരുടെ പാപങ്ങളിൽ നിന്നു രക്ഷിക്കും. യിസ്രായേൽ ആരുടെ ജനമാണ്? യഹോവുടെ ജനം. (പുറ, 11:29; സംഖ്യാ, 16:41; ആവ, 27:9; 2ശമൂ, 6:29; 2രാജാ, 9:6; 11:17). അപ്പോൾ, അവരെ പാപങ്ങളിൽനിന്നു രക്ഷിക്കാൻ മനുഷ്യനായി ജഡത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടുവന്നിരിക്കുന്നവൻ ആരാണ്? യിസ്രായേലിൻ്റെ രക്ഷകനായ യഹോവ. (1തിമൊ, 3:15-16. ഒ.നോ: യോഹ, 1:1; 20:28; ഫിലി, 2:6-8; എബ്രാ, 2:14-15). “ഞാൻ, ഞാൻ തന്നേ, യഹോവ; ഞാനല്ലാതെ ഒരു രക്ഷിതാവുമില്ല.” (യെശ, 43:11; 45:21; ഹോശേ, 13:5. ഒ.നോ: 2ശമൂ, 22:3; സങ്കീ, 102:23; യെശ, 45:15; 49:26; 63:8).

സ്നാപകൻ്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചു ദൂതൻ സെഖര്യാവിനോടു പറയുമ്പോൾ; “അവൻ (യോഹന്നാൻ) യിസ്രായേൽമക്കളിൽ പലരെയും അവരുടെ ദൈവമായ കർത്താവിൻ്റെ (യഹോവ) അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചുവരുത്തും. അവൻ (യോഹന്നാൻ) അപ്പന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മക്കളിലേക്കും വഴങ്ങാത്തവരെ നീതിമാന്മാരുടെ ബോധത്തിലേക്കും തിരിച്ചുംകൊണ്ടു ഒരുക്കമുള്ളോരു ജനത്തെ കർത്താവിന്നു (യഹോവ) വേണ്ടി ഒരുക്കുവാൻ അവന്നു (യഹോവ) മുമ്പായി ഏലീയാവിന്റെ ആത്മാവോടും ശക്തിയോടും കൂടെ നടക്കും.” (ലൂക്കൊ, 1:16-17. ഒ.നോ: യെശ, 40:3; മലാ, 3:1). മേല്പറഞ്ഞ മൂന്നു കർത്താവും യഹോവയാണ്. യോഹന്നാൻ യഹോവയുടെ മുമ്പാകെ നടന്നാണ് യിസ്രായേൽ ജനത്തെ ഒരുക്കേണ്ടതും അവൻ്റെ അടുക്കലേക്കു തിരിച്ചുവരുത്തേണ്ടതും. എന്നാൽ യോഹന്നാൻ ആരുടെ മുമ്പേയാണ് നടന്നത്? കർത്താവായ യേശുവിൻ്റെ. അപ്പോൾ, യേശുവെന്ന സംജ്ഞാനാമത്തിൽ ജഡത്തിൽ വെളിപ്പട്ടതാരാണ്? ദൈവമായ യഹോവ. (ലൂക്കൊ, 1:68; യോഹ, 1:1; 20:28; ഫിലി, 2:6-8; 1തിമൊ, 3:16; എബ്രാ, 2:14-15). “അതുകൊണ്ടു എന്റെ ജനം എന്റെ നാമത്തെ അറിയും; അതുകൊണ്ടു ഞാൻ‍, ഞാൻ തന്നെയാകുന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നവൻ എന്നു അവർ‍ അന്നു അറിയും. ……… യഹോവ സീയോനിലേക്കു മടങ്ങിവരുമ്പോൾ അവർ‍ അഭിമുഖമായി കാണും.” (യെശ, 52:6-8).

യോഹന്നാൻ്റെ അപ്പനായ സെഖര്യാവു പരിശുദ്ധാത്മാവു നിറഞ്ഞവനായി പ്രവചിച്ചുപറഞ്ഞതു: “യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവു അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവൻ. അവൻ തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ചു ഉദ്ധാരണം ചെയ്കയും.” (ലൂക്കോസ് 1:67-68). യിസ്രായേലിന്റെ ദൈവമായ കർത്താവ് (യഹോവ) അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവൻ. അടുത്തത്; അവൻ്റെ പുത്രൻ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ച് ഉദ്ധാരണം ചെയ്യുമെന്നാണോ? അല്ല. ‘’അവൻ (യഹോവ) തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ചു ഉദ്ധാരണം ചെയ്യും.” തൻ്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിച്ച് ഉദ്ധാരണം ചെയ്തതാരാണ്? കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു. യഹോവയായ ദൈവമായിരുന്നവൻ (യോഹ, 1:1) ജഡമായി തീർന്നു, കൃപയും സത്യവും നിറഞ്ഞവനായി നമ്മുടെ ഇടയിൽ പാർത്തുകൊണ്ട് (യോഹ, 1:14) സ്വന്ത രക്തത്താൽ തന്നേ ഒരിക്കലായിട്ടു വിശുദ്ധ മന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു എന്നേക്കുമുള്ളോരു വീണ്ടെടുപ്പു സാധിപ്പിച്ചു. (എബ്രാ, 9:12). “മനോഭീതിയുള്ളവരോടു: ധൈര്യപ്പെടുവിൻ, ഭയപ്പെടേണ്ടാ; ഇതാ, നിങ്ങളുടെ ദൈവം! പ്രതികാരവും ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിഫലവും വരുന്നു! അവൻ വന്നു നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കും എന്നു പറവിൻ.” (യെശ, 35:4). നമ്മെ വന്ന് രക്ഷിച്ചതാരാണ്? കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു. (യോഹ, 1:1; 14; 20:28; ഫിലി, 2:6-8; 1തിമൊ, 3:15-16; എബ്രാ, 2:14-15).

യേശു തൻ്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷ അവസാനിപ്പിച്ച് ദൈവാലയത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ യെശയ്യാവിൻ്റെ പ്രവചനത്തിലെ രണ്ട് വാക്യങ്ങൾ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് യോഹന്നാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക: “കർത്താവേ, ഞങ്ങൾ കേൾപ്പിച്ചതു ആർ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു? കർത്താവിന്റെ ഭുജം ആർക്കു വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു?” എന്നു യെശയ്യാപ്രവാചകൻ പറഞ്ഞ വചനം നിവൃത്തിയാവാൻ ഇടവന്നു. അവർക്കു വിശ്വസിപ്പാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അതിന്റെ കാരണം യെശയ്യാവു വേറെ ഒരേടത്തു പറയുന്നതു: അവർ കണ്ണുകൊണ്ടു കാണുകയോ ഹൃദയംകൊണ്ടു ഗ്രഹിക്കയോ മനം തിരികയോ താൻ അവരെ സൌഖ്യമാക്കുകയോ ചെയ്യാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവരുടെ കണ്ണു അവൻ കുരുടാക്കി ഹൃദയം തടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു” യെശയ്യാവു അവന്റെ തേജസ്സു കണ്ടു അവനെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചതു കൊണ്ടാകുന്നു ഇതു പറഞ്ഞതു.” (യോഹ, 12:38-41; യെശ, 53:1; 6:10;). യെശയ്യാവ് കണ്ട തേജസ്സ് യഹോവയുടേതാണ്. (യെശ, 6:1-5). എന്നാൽ യോഹന്നാൻ പറയുന്നത് യേശുവിൻ്റെ മഹത്വമാണ് ദർശിച്ചതെന്നാണ്. സത്യവേദപുസ്തകം നൂതന പരിഭാഷയിൽനിന്ന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാം: “യെശയ്യാ യേശുവിന്‍റെ മഹത്ത്വം ദര്‍ശിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.” ഈ വേദഭാഗങ്ങളും നോക്കുക: (യെശ, 40:3; മലാ, 3:1 = (മത്താ, 3:3; മർക്കൊ, 1:2,3; ലൂക്കൊ, 3:4,5); (യെശ, 25:8,9 = എബ്രാ, 2:14,15); (യെശ, 35:4-6 = മത്താ, 11:3-6; ലൂക്കൊ, 7:20-23); (സെഖ, 9:14 = 1തെസ്സ, 4:16); (യെശ, 14:4 = പ്രവൃ, 1:10,11); (യെശ, 52:8 = യോഹ, 1:14, 18; 1യോഹ, 1:1,2).

ക്രിസ്തു ആദ്യജാതൻ

ആദ്യജാതനെന്നത് ആദ്യപുത്രനെന്ന് മാത്രമല്ല; അതൊരു സവിശേഷ പദവി കൂടിയാണ്. യിസ്രായേൽ ദൈവത്തിൻ്റെ ആദ്യജാതനാണ്. (പുറ, 4:22). ദാവീദിനെ ദൈവത്തിന്റെ ആദ്യജാതനാക്കും എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. (സങ്കീ, 89:27), എഫ്രയീം ദൈവത്തിൻ്റെ ആദ്യജാതനാണ്. (യിരെ, 31:9). മേല്പറഞ്ഞതൊക്കെ പദവിയാണെന്ന് വ്യക്തമാണല്ലോ?

സർവ്വസൃഷ്ടിക്കും ആദ്യജാതൻ: (കൊലൊ, 1:15). യേശു അദൃശ്യനായ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിമ അഥവാ ദൃശ്യരൂപം ആയതുകൊണ്ടാണ് സർവ്വസൃഷ്ടിക്കും ആദ്യജാതൻ എന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. (കൊലൊ, 1:15). അവൻ സർവ്വസൃഷ്ടികൾക്കും മുമ്പേയുള്ളവനും സ്രഷ്ടാവും പരിപാലകനും, സകലത്തിനും ആധാരവും താൻ മുഖാന്തരം തനിക്കായി സകലവും സൃഷ്ടിച്ചവനുമാണ്. (കൊലൊ, 1:16,17; എബ്രാ, 1:10). “സകലവും അവനിൽ നിന്നും അവനാലും അവങ്കലേക്കും ആകുന്നുവല്ലോ; അവന്നു എന്നേക്കും മഹത്വം ആമേൻ.” (റോമ, 11:36).

സഹോദരന്മാരിൽ ആദ്യജാതൻ: (8:29); ക്രിസ്തു തൻ്റെ രക്ഷാകരപ്രവൃത്തിയാൽ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട എല്ലാ ദൈവമക്കളുടേയും മൂത്ത ജേഷ്ഠനെന്ന നിലയിൽ ദൈവത്തിൻ്റെ ആദ്യജാതനാണ്. പുനരുത്ഥാനത്താലാണ് ക്രിസ്തു ആദ്യജാതനായത്. (1കൊരി, 15:20-22).

മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ നിന്നു ആദ്യനായി എഴുന്നേറ്റവൻ: (കൊലൊ, 1:18; വെളി, 1:5); മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ആദ്യനായി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവൻ എന്നനിലയിൽ ക്രിസ്തു ദൈവത്തിൻ്റെ ആദ്യജാതനാണ്. ആദ്യൻ (വെളി, 1:17, അല്ഫ (വെളി, 21:6), ആദി (വെളി, 21:6), ഒന്നാമൻ (വെളി, 22:13), സർവ്വത്തിനും മുമ്പേയുള്ളവൻ എന്നൊക്കെ ബൈബിൾ പറയുന്ന മഹാദൈവം ആരുടെയെങ്കിലും ആദ്യപുത്രനാണെന്ന് എങ്ങനെ പറയും?

മറിയയുടെ ആദ്യജാതൻ: യേശുവെന്ന മനുഷ്യൻ അമ്മയായ മറിയയുടെ ആദ്യജാതനാണ്. (മത്താ, 1:25; ലൂക്കൊ, 2:7). മറിയയ്ക്കും യോസേഫിനും യേശുവിനെ കൂടാതെ മറ്റുമക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. (മർക്കൊ, 6:3). ആദ്യജാതൻ ആയതുകൊണ്ടാണ് പൈതലായ യേശുവിനെ കർത്താവിന് അർപ്പിപ്പാൻ അവർ ദൈവാലയത്തിൽ കൊണ്ടുപോയത്. (ലൂക്കൊ, 2:22-24). മഹാദൈവമായ യഹോവ കന്യകയായ മറിയയിൽ പൂർണ്ണമനഷ്യനായി ജനിച്ചതുകൊണ്ടാണ് മറിയയുടെ ആദ്യജാതനായത്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ക്രിസ്തു മറിയയുടെ മാത്രം ആദ്യജാതനാണ്; മറ്റുള്ളതെല്ലാം പദവികളും.

ലോകത്തിൻ്റെ മുഴുവൻ പാപം ചുമന്നൊഴിച്ചുകളയാൻ ഒരു ദാസനെപ്പോലെ മണ്ണിൽ വെളിപ്പെട്ടവൻ സൗരഭ്യവാസനയായ് ദൈവത്തിന് തന്നെത്തന്നെ അർപ്പിച്ചതുകൊണ്ട്, സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും സകല അധികാരം പ്രാപിച്ചവനായി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതിനാലാണ് ദൈവത്തിൻ്റെ ആദ്യജാതനായത്. അനേകം പുത്രന്മാരെ തേജസ്സിലേക്ക് നടത്തുകയായിരുന്നു ക്രിസ്തുവിൻ്റെ മരണപുനരുത്ഥാനങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം. (എബ്രാ, 2:10). പുനരുത്ഥാനത്തിൽ ആദ്യനായ ക്രിസ്തു മുഖാന്തരമാണ് വിശ്വാസികളൊക്കെ ദൈവത്തിൻ്റെ മക്കൾ അഥവാ അനന്തരജാതന്മാർ ആയതും, ക്രിസ്തു വിശ്വാസികളുടെ മൂത്ത സഹോദരനായതും. പുനരുത്ഥാന നിരയെക്കുറിച്ച് പൗലൊസ് പറയുന്നതും നോക്കുക. (1കൊരി, 15:20, 15:23).

യേശു ദൈവത്തിൻ്റെ സൃഷ്ടിയാണെന്നു വരുത്തീർക്കാൻ മറ്റൊരു വാക്യമുള്ളത്; “വിശ്വസ്തനും സത്യവാനുമായ സാക്ഷിയായി ദൈവസൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭമായ ആമേൻ എന്നുള്ളവൻ അരുളിച്ചെയുന്നതു.” (വെളി, 3:14). ”ദൈവസൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം” എന്നു പറഞ്ഞാൽ, ദൈവം ആദ്യമായി യേശുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നാണോ? ”യഹോവാഭക്തി ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആരംഭം” (സങ്കീ, 111:10; സദൃ, 1:7) എന്നു പറഞ്ഞാൽ; ”യഹോവഭക്തി ജ്ഞാനത്തിൻ്റെ തുടക്കം” എന്നല്ലല്ലോ; ”യഹോവഭക്തി ജ്ഞാനത്തിനാധാരം അഥവാ, ജ്ഞാനത്തിനു കാരണം” എന്നല്ലേ? ഒരു ഭക്തനോട് ഒരാൾ ചോദിച്ചുവെന്നിരിക്കട്ടെ; “നിനക്കിത്രയും ജ്ഞാനം എവിടുന്ന് കിട്ടി. ഭക്തൻ: ദൈവത്തോടുള്ള ഭക്തിയാണ് എൻ്റെ ജ്ഞാനത്തിനു കാരണം അഥവാ ആധാരം എന്നല്ലേ പറയുക.” Beginning എന്ന പദത്തിനു ആരംഭം, തുടക്കം, ഉത്ഭവം, മൂലം, ആദികാരണം, മൂലാധാരം എന്നൊക്കെ അർത്ഥമുണ്ട്.

മറ്റു പരിഭാഷകൾ നോക്കാം:

The Source of The Creation of God. (Aramaic Bible in Plain English)

The Chief of the creation of God. (Literal Standard Version)

The ruler of God’s creation. (New International Version)

The Originator of God’s creation. (Berean Study Bible)

The Head of God’s creation. (New Heart English Bible)

Highest ruler of God’s creation. (Free Bible Version)

I am the one by whom God created all things. (Translation for translators)

മേല്പറഞ്ഞ പരിഭാഷയിലൊക്കെ ആരംഭമെന്നാണോ അർത്ഥം. “സകലവും അവൻ മുഖാന്തരം ഉളവായി; ഉളവായതു ഒന്നും അവനെ കൂടാതെ ഉളവായതല്ല.” (യോഹ, 1:3). “സ്വർഗ്ഗത്തിലുള്ളതും ഭൂമിയിലുള്ളതും ദൃശ്യമായതും അദൃശ്യമായതും സിംഹാസനങ്ങൾ ആകട്ടെ കർത്തൃത്വങ്ങൾ ആകട്ടെ വാഴ്ചകൾ ആകട്ടെ അധികാരങ്ങളാകട്ടെ സകലവും അവൻ മുഖാന്തരം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു; അവൻ മുഖന്തരവും അവന്നായിട്ടും സകലവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവൻ സർവ്വത്തിന്നും മുമ്പെയുള്ളവൻ; അവൻ സകലത്തിന്നും ആധാരമായിരിക്കുന്നു.” (കൊലൊ, 1:16,17). സങ്കീർത്തനം 102:25 ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് പുത്രനാണ് ആദിയിൽ ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിച്ചതെന്ന് എബ്രായലേഖകൻ അസന്ദിഗ്ദമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. പുത്രനോടോ: “കർത്താവേ, നീ പൂർവ്വകാലത്തു ഭൂമിക്കു അടിസ്ഥാനം ഇട്ടു, ആകാശവും നിന്റെ കൈകളുടെ പ്രവൃത്തി ആകുന്നു.” (എബ്രാ, 1:10). പുത്രൻ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും പുത്രൻ മുഖാന്തരം സൃഷ്ടിച്ചുവന്നും പറഞ്ഞാൽ; സൃഷ്ടിതാവായ യഹോവയും പുത്രനായ ക്രിസ്തുവും ഒരാളാണെന്നല്ലേ അർത്ഥം. അഭിഷേകംചെയ്ത ദൈവവും അഭിഷിക്തനായ പുത്രനും ഒരാളാണെന്നും എബ്രായലേഖകൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു. (1:8,9). സൃഷ്ടിതാവായ യഹോവയും പുത്രനെന്ന പദവിയിൽ വെളിപ്പെട്ടവനും (ലൂക്കൊ, 1:32,35) ഒരാളല്ലെങ്കിൽ താൻ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും താൻ മുഖാന്തരം സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും ഒരുപോലെങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയും? ദൈവത്തിൻ്റെ എതിരാളിയായ സാത്താൻ ദൈവവചനത്തെ മറിച്ചുകളയുന്നു; അവൻ്റെ അനുയായികൾ (മക്കൾ) അതേറ്റുപാടുന്നു.

മനുഷ്യനായി ഭൂമിയിൽ വന്നവൻ ആരാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ മറ്റൊരു തെളിവുകൂടി തരാം: “ദൈവം അദൃശ്യനാണ്. (കൊലൊ, 1:15; 1തിമൊ, 1:17; എബ്രാ, 11:27). ദൈവത്തെ ആരും ഒരുനാളും കണ്ടിട്ടില്ല (യോഹ, 1:18; 1തിമൊ, 6:16; 1യോഹ, 4:12), കാണ്മാൻ കഴിയുകയുമില്ല. (1തിമൊ, 6:16). ആ അദൃശ്യദൈവത്തിന്റെ ദൃശ്യരൂപം അഥവാ പ്രതിബിംബമാണ് യേശുക്രിസ്തു. (2കൊരി, 4:4; കൊലൊ, 1:15; 1:17; 2:9; എബ്രാ, 1:3. ഒ.നോ: ഉല്പ, 1:27; റോമ, 5:14; 8:29; 2കൊരി, 3:18; എഫെ, 4:24; ഫിലി, 3:21; കൊലൊ, 3:9,10). പഴയനിയമത്തിൽ യഹോവ എന്ന നാമത്തിൽ മീഖായാവും (1രാജാ, 22:19; 2ദിന,18:18) യെശയ്യാവും (യെശ, 6:1-5), യെഹെസ്ക്കേലും (യെഹെ, 1:26-28) സ്വർഗ്ഗസിംഹാസനത്തിൽ ദർശിച്ചവനും; ആദാം മുതൽ മലാഖി വരെയുള്ളവർക്ക് പലനിലകളിൽ തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിയവനും; കാലസമ്പൂർണ്ണത വന്നപ്പോൾ സ്ത്രീയിൽനിന്നു ജനിച്ചവനായി ന്യായപ്രമാണത്തിൻ കീഴിൽ ജനിച്ചവനായി (ഗലാ, 4:4), ‘യേശു’ എന്ന സംജ്ഞാനാമത്തിലും (മത്താ, 1:21; ലൂക്കൊ, 1:31) ‘ദൈവപുത്രൻ’ എന്ന പദവിയിലും (ലൂക്കൊ, 1:32,35) മനുഷ്യനായി മരിച്ചിട്ടു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവനും (2തിമൊ, 2:8); സ്തെഫാനൊസും (പ്രവൃ, 7:55,56) യോഹന്നാനും (വെളി, 4:1-4) സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദർശിച്ചവനും ഒരാളാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സാറാഫുകളുടെ മദ്ധ്യേയിരുന്ന് രാപ്പകൽ ആരാധന സ്വീകരിക്കുന്നവനാണ് (യെശ, 6:1-4; വെളി, 4:1-8; മത്താ, 18:11) മനുഷ്യനായി ഭൂമിയിൽ വെളിപ്പെട്ട് മരണം വരിച്ചത്. (ലൂക്കൊ, 1:68; യോഹ, 1:1; 1തിമൊ, 3:16; എബ്രാ, 2:14,15). അതിനാൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ചെന്നാൽ യേശുവിനെയല്ലാതെ മറ്റൊരു പിതാവിനെ ആർക്കും കാണാൻ കഴിയില്ല.” (യോഹ, 8:24, 28; 10:30; 14:7, 9; 15:24). “എല്ലാവർക്കും മീതെയുള്ളവനും എല്ലാവരിലും കൂടി വ്യാപരിക്കുന്നവനും എല്ലാവരിലും ഇരിക്കുന്നവനുമായി എല്ലാവർക്കും ദൈവവും പിതാവുമായവൻ ഒരുവൻ.” (എഫെസ്യർ 4:5,6)

“അതുകൊണ്ടു എന്റെ ജനം എന്റെ നാമത്തെ അറിയും; അതുകൊണ്ടു ഞാൻ‍, ഞാൻ തന്നെയാകുന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നവൻ എന്നു അവർ‍ അന്നു അറിയും.” (യെശ, 52:6).

തൈലാഭിഷേകം

തൈലാഭിഷേകം

മത്തായിയും മർക്കൊസും യോഹന്നാനും പറയുന്ന തൈലാഭിഷേകം ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ തന്നെയാണെന്നാണ് അനേകരും മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ സൂക്ഷ്മായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ രണ്ടും വ്യത്യസ്ത സംഭവങ്ങളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. അതിന്റെ പ്രധാനകാരണം ഒരേ സംഭവത്തിന്റെ രണ്ട് ദൃക്സാക്ഷിമൊഴികളിൽ ഇത്രയധികം വൈരുദ്ധ്യം അസ്വഭാവികമാണ് എന്നുള്ളതാണ്. മത്തായിയുടെയും മർക്കൊസിന്റെയും വിവരണങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. മാത്രമല്ല, മർക്കൊസ് ദൃക്സാക്ഷിയുമല്ല. പത്രോസിന്റെ ദ്വിഭാഷിയായിരുന്ന മർക്കൊസ് പത്രാസിൽനിന്ന് കേട്ടകാര്യങ്ങളാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ മത്തായിയും യോഹന്നാനും ബേഥാന്യയിലെ തൈലാഭിഷേകത്തിന്റെ ദൃക്സാക്ഷികളാണ്. കേവലം എട്ടുവാക്യങ്ങൾ വീതമുള്ള രണ്ടുപേരുടേയും വിവരണത്തിൽ ഒൻപത് വ്യത്യാസങ്ങൾ ദൃശ്യമാണ്. അത് തൈലാഭിഷേകങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് തെളിവു നല്കുന്നു. അത് ചുവടെ ചേർക്കുന്നു:

1. ഒന്നാമത്തെ തൈലാഭിഷേകം പെസഹയ്ക്ക് ആറുദിവസം മുമ്പാണ് . (യോഹ, 12:1) = രണ്ടാമത്തേത് രണ്ടുദിവസം മുമ്പാണ്. (മത്താ, 262).

2. ഒന്നാമത്തേതിൽ, അത്താഴം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. (യോഹ, 12:2) = രണ്ടാമത്തേതിൽ, അത്താഴമെന്നോ, വിരുന്നെന്നോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

3. ഒന്നാമത്തേത്, ലാസറിന്റെ വീട്ടിലാണ്. (യോഹ, 12:2) = രണ്ടാമത്തത്, കുഷ്ഠരോഗിയായ ശീമോന്റെ വീട്ടിലാണ്. (മത്താ, 26:6).

4. ഒന്നാമത്തേതിൽ, ലാസറിന്റെ സഹോദരിയായ മറിയയാണ് തൈലം പൂശുന്നത്. (യോഹ, 12:3) = രണ്ടാമത്തേതിൽ, പേരുപറയാത്ത ഒരു സ്ത്രീയാണ്. (മത്താ, 26:7).

5. ഒന്നാമത്തേതിൽ, മറിയ യേശുവിന്റെ കാലിലാണ് തൈലം പൂശുന്നത്. (യോഹ, 12:3) = രണ്ടാമത്തേതിൽ, മറ്റേ സ്ത്രീ യേശുവിന്റെ തലയിലാണ് തൈലം ഒഴിക്കുന്നത്. (മത്താ, 26:7).

6. ഒന്നാമത്തേതിൽ, യൂദായാണ് പുറുപിറുക്കുന്നത്. (യോഹ, 12:4) = രണ്ടാമത്തേതിൽ, ശിഷ്യന്മാരെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. (മത്താ, 26:8).

7. ഒന്നാമത്തേതിൽ, “ഈ തൈലം മുന്നൂറു വെള്ളിക്കാശിനു വിറ്റു ദിരിദ്രന്മാർക്കു കൊടുക്കാഞ്ഞതു എന്തു” എന്നാണ് ചോദിക്കുന്നത്. (യോഹ, 12:5) = രണ്ടാമത്തേതിൽ, “ഇതു വളരെ വിലക്കുവിറ്റു ദരിദ്രർക്കു കൊടുക്കാമായിരുന്നുവല്ലോ” എന്നാണ്. (മത്താ, 26:9).

8. ഒന്നാമത്തേതിൽ, മറിയയെക്കുറിച്ച് യേശു പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയുന്നില്ല = രണ്ടാമത്തേതിൽ, മറ്റേ സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുന്നിടത്തെല്ലാം അവൾ ചെയ്തത് അവളുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി പ്രസ്താവിക്കും എന്നു പറയുന്നുണ്ട്. (മത്താ, 26:13).

9. ഒന്നാമത്തേതിൽ, ലാസറിനെയും മറിയയേയും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. (യോഹ, 12:2,3) = രണ്ടാമത്തേതിൽ, രണ്ടുപേരെക്കുറിച്ചും പറയുന്നില്ല.

ഇത് ഒരേ സംഭവമായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഇത്രയും വ്യത്യാസങ്ങൾ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല. അതിന് തെളിവാണ് മത്തായിയും മർക്കൊസും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരേ സംഭവങ്ങളുടെ പൊരുത്തം. (മത്താ, 26:6-14, മർക്കൊ, 14;3-9). മാത്രമല്ല, ഒന്നാമത്തെ സംഭവത്തിൽ യൂദാ മാത്രമാണ് മുഷിഞ്ഞത്. സംഭവം ആവർത്തിച്ചതിന്റെ തെളിവാണ് മുഷിച്ചിൽ മറ്റു ശിഷ്യന്മാരിലേക്കും വ്യാപിച്ചത്. യേശുവിന്റെ മരണം ശിഷ്യന്മാർക്ക് മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുകൊണ്ട് ആ മുഷിച്ചിൽ സ്വാഭാവികവുമാണ്. ഒന്നാമത്തെ സംഭവത്തിൽ ലാസർ യേശുവിനൊപ്പം പന്തിയിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് അതിഥിയായിരുന്നുവെന്നും തന്മൂലം വിരുന്ന് ലാസറിന്റെ വീട്ടിലല്ലായിരുന്നു; ശീമൊൻ്റെ വീട്ടിലെ സംഭവമാണ് സമവീക്ഷണ സുവിശേഷകന്മാർ പറയുന്നതെന്ന് കരുതുന്നതിലർത്ഥമില്ല. കാരണം, ലാസർ ഇന്നൊരു സാധാരണ വ്യക്തിയല്ല; ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവനാണ്. തന്മൂലം തന്റെ സ്വന്തഭവനത്തിൽ പോലും താനൊരു വിശിഷ്ടവ്യക്തിയാണ്. യേശുവിനൊപ്പം ലാസറിനെയും കൊല്ലണമെന്ന് മഹാപുരോഹിതന്മാർ ആലോചിച്ചതും അതുകൊണ്ടാണ്. (യോഹ, 12:11). മാത്രമല്ല, അടുത്ത സംഭവത്തിൽ ലാസറിനേയും മറിയയേയും കാണുന്നുമില്ല. അതായത്, യോഹന്നാൻ പറയുന്നത് ലാസറിൻ്റെ വീട്ടിലെ ഒന്നാമത്തെ സംഭവും, മത്തായി പറയുന്നത് കുഷ്ഠരോഗിയായിരുന്ന ശീമോൻ്റെ വീട്ടിലെ രണ്ടാമത്തെ സംഭവവുമാണ്. കുഷ്ഠരോഗിയായിരുന്ന ശിമോൻ്റെ വീട്ടിലെന്ന് എടുത്തുപറഞ്ഞിരിക്കയാൽ, അവൻ യേശു സൗഖ്യം നല്കിയ വ്യക്തികളിൽ ഒരാളാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ തന്നെ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിച്ച യേശുവിന് ഒരു വിരുന്നുകൊടുക്കാൻ ലാസറും കുടുംബവും എത്രയധികം കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഉയിർപ്പുഞായർ

ഉയിർപ്പുഞായർ ഒരു വിഹഗവീക്ഷണം

യേശുക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ആഴ്ചവട്ടത്തിന്റെ ഒന്നാം ദിവസമായ ഞായറാഴ്ചയിലെ സംഭവങ്ങൾ നാലു സുവിശേഷങ്ങളും ചേർത്തു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കാം.

ഞായറാഴ്ച അതിരാവിലെ യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു: “അവൻ ഇവിടെ ഇല്ല; താൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അവൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു; അവൻ കിടന്ന സ്ഥലം വന്നു കാൺമിൻ” എന്ന ദൂതന്റെ വാക്കുകൾ നോക്കുക. (മത്താ, 28:6; ലൂക്കോ, 24:6). തുടർന്നു നിദ്രപ്രാപിച്ച വിശുദ്ധന്മാരുടെ ശരീരങ്ങൾ പലതും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു; വിശുദ്ധനഗരത്തിൽ ചെന്നു പലർക്കും പ്രത്യക്ഷമായി. (മത്താ, 27:52-53). അതിനുശേഷം കുറഞ്ഞത് അഞ്ചു സ്ത്രീകൾ യേശുവിനെ പൂശേണ്ടതിനു സുഗന്ധവർഗ്ഗങ്ങളുമായി കല്ലറയിലേക്കുപോയി. (മത്താ, 28:1; മർക്കൊ, 16:1; ലൂക്കോ, 8:2-3; 24:10). “കല്ലറയുടെ വാതിൽക്കൽനിന്നു നമുക്കുവേണ്ടി ആർ കല്ലുരുട്ടി ക്കളയും” എന്നു തമ്മിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ടണവർ പോയത്. (മർക്കൊ, 16:3). എന്നാൽ അവർ എത്തുന്നതിനു മുമ്പേ വലിയൊരു ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായി; കർത്താവിന്റെ ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു കല്ലു ഉരുട്ടിനീക്കി അതിന്മേൽ ഇരുന്നിരുന്നു. (മത്താ, 28:2). മഗ്ദലക്കാരി മറിയ കല്ലറ തുറന്നുകിടക്കുന്നത് കണ്ടയുടനെ ഓടിപ്പോയി പത്രാസിനെയും യോഹന്നാനെയും വിവരമറിയിച്ചു. (യോഹ, 20:2). അപ്പോൾ മറിയ ഒഴികെയുള്ള സ്ത്രീകൾ ദൂതനുമായി സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് നില്ക്കുകയായിരുന്നു. (മത്താ, 28:5-7; മർക്കൊ, 16:6-7; ലൂക്കോ, 24:5-7). സ്ത്രീകൾ കല്ലറയ്ക്കൽനിന്നു പോയശേഷം പത്രൊസും യോഹന്നാനും ഓടി അവിടെയെത്തി; മറിയ പറഞ്ഞകാര്യം കണ്ടു ബോധ്യപ്പെട്ടുവെങ്കിലും യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കാര്യം വിശ്വസിച്ചില്ല. (യോഹ, 20:3-10). പത്രൊസും യോഹന്നാനും മടങ്ങിപ്പോയശേഷവും മറിയ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. (യോഹ, 20:11). അപ്പോൾ രണ്ടുദൂതന്മാർ യേശുവിന്റെ ശരീരം വെച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരാൾ തലയ്ക്കലും വേറൊരാൾ കാൽക്കലും ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു. (യോഹ, 20:12). മറിയ ദൂതന്മാരോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ യേശുവും അവിടെയെത്തി. (യോഹ, 20:14). ആദ്യം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ‘മറിയയേ’ എന്നു വിളിച്ചപ്പോൾ യേശുവിനെ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. (യോഹ, 20:15,16). അതിനുശേഷം യേശു പിതാവിനെ അടുക്കൽ കയറിപ്പോയി. (യോഹ, 20:17). അതിന്റെശേഷം കല്ലറ കണ്ടുമടങ്ങിയ മറിയ ഒഴികെയുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് യേശു പ്രത്യക്ഷനായി. (മത്താ, 28:9). ശിഷ്യന്മാരോട് ഗലീലയ്ക്ക് പോകുവാനും അവിടെ അവർ തന്നെ കാണുമെന്നും പറയാൻ പറഞ്ഞു. (മത്താ, 28:10). അതിനുശേഷം യേശു പത്രൊസിനു പ്രത്യക്ഷനായി. (ലൂക്കോ, 24:34). അതിന്റെ ശേഷം എമ്മവുസ്സിലേക്കുപോയ രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർക്ക് പ്രത്യക്ഷനായി. (ലൂക്കോ, 24:13-35). ഒടുവിലായി അന്നുവൈകിട്ട് തോമാസ് ഒഴികെയുള്ള ശിഷ്യന്മാർക്ക് യേശു പ്രത്യക്ഷനായി. (യോഹ, 20:19-23).

യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ദിവസം

യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ദിവസം

യേശുവിൻ്റെ ക്രൂശുമരണം ഒരു ബുധനാഴ്ച ആയിരുന്നുവെന്നും; അല്ല, വ്യാഴാഴ്ച ആയിരുന്നുവെന്നും; അതുമല്ല, വെള്ളിയാഴ്ച ആയിരുന്നെന്നും വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനായി ഓരോരുത്തരം പറയുന്ന ന്യായങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്. നമുക്കോരോന്നും പരിശോധിക്കാം:

ബുധനാഴ്ചവാദികൾ

ബുധാഴ്ചയാണ്‌ ക്രിസ്തു മരിച്ചതെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നവര്‍ പറയുന്ന ഒന്നാമത്തെ കാര്യം: ആ ആഴ്ചയില്‍ രണ്ടു ശബ്ബത്തുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. മര്‍ക്കോസ് 16:1 പ്രകാരം സ്ത്രീകള്‍ സുഗന്ധവര്‍ഗ്ഗം വാങ്ങിയത്‌ ശബ്ബത്തിനുശേഷം ആയിരുന്നു എന്നു കാണാവുന്നതാണ്‌. ലൂക്കോസ് 23:56 പ്രകാരം നോക്കിയാല്‍ അവര്‍ സുഗന്ധവര്‍ഗ്ഗം ഒരുക്കിയ ശേഷം ”ശബ്ബത്തില്‍ സ്വസ്ഥമായിരുന്നു” എന്നും വായിക്കുന്നു. തന്മൂലം, മര്‍ക്കോസ് പറയുന്ന ശബ്ബത്ത്‌ യോഹന്നാൻ 19:31-ൽ പറയുന്ന പെരുന്നാളുകളോട് ബന്ധപ്പെട്ട വലിയ ശബ്ബത്താണ്. അതായത് മർക്കൊസ് പറയുന്നത് വലിയ ശബ്ബത്തും, ലൂക്കോസ് പറയുന്നത് ആഴ്ചതോറുമുള്ള സാധാരണ ശബ്ബത്തും. ആഴ്ചതോറുമുള്ള ശബ്ബത്തുകൾ കൂടാതെ യെഹൂദന് വർഷത്തിൽ ഏഴ് ശബ്ബത്തുകൂടി ഉണ്ടെന്ന് ഇക്കൂട്ടർ കരുതുന്നു.

രണ്ടാമത്; യേശു മത്തായിയിൽ പറയുന്ന കാര്യമാണ്: “യോനാ കടലാനയുടെ വയറ്റിൽ മൂന്നു രാവും മൂന്നു പകലും ഇരുന്നതു പോലെ മനുഷ്യപുത്രൻ മൂന്നു രാവും മൂന്നു പകലും ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ ഇരിക്കും.” (മത്താ, 12:40). ഈ വാക്യപ്രകാരം യേശു ബുധനാഴ്ച മരിച്ചാൽ മാത്രമേ ”മൂന്നു രാവും മൂന്നു പകലും ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ” അഥവാ കല്ലറയിൽ യേശുവിന് ആയിരിക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളു. കണക്കിങ്ങനെ:

ദിവസം 1: ബുധൻ 6 pm മുതല്‍ വ്യാഴം 6 am വരെ ഒരു രാത്രി — വ്യാഴം 6 am മുതല്‍ വ്യാഴം 6 pm വരെ ഒരു പകൽ.

ദിവസം 2: വ്യാഴം 6 pm മുതല്‍ വെള്ളി 6 am വരെ ഒരു രാത്രി — വെള്ളി 6 am മുതല്‍ വെള്ളി 6 pm വരെ ഒരു പകല്‍.

ദിവസം 3: വെള്ളി 6 pm മുതല്‍ ശനി 6 am വരെ ഒരു രാത്രി — ശനി 6 am മുതല്‍ ശനി 6 pm വരെ ഒരു പകല്‍. ആകെ മൂന്നു രാത്രിയും മൂന്നു പകലും.

മൂന്നാമത്; യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു പൊതുവെ വിശ്വസിക്കുന്ന വെള്ളിയാഴ്ച പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിൻ്റെ പെരുന്നാളാണ്. എന്നാൽ പെസഹകുഞ്ഞാട് അറുക്കപ്പെടേണ്ടത് അതിൻ്റെ തലേദിവസമായ പെസഹ പെരുന്നാളിൻ്റെ അന്ന് അഥവാ വ്യാഴാഴ്ചയാണ്. പെസഹപ്പെരുന്നാൾ വ്യാഴാഴ്ചയാണെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ ക്രൂശീകരണവും വ്യാഴാഴ്ച നടന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കേണ്ടതല്ലേ? ഇതൊക്കെയാണ് ബുധനാഴ്ച വാദികളുടെ ന്യായങ്ങൾ.

വ്യാഴാഴ്ചവാദികൾ

വ്യാഴാഴ്ചയാണ് യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടതെന്ന് കരുതുന്നവർ പറയുന്നത്; ഏകദേശം ഇരുപതോളം സംഭവങ്ങള്‍ മരണത്തിനും പുനരുദ്ധാരണത്തിനും ഇടയില്‍ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, അത്രയും കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കണമെങ്കില്‍ വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ടു തുടങ്ങി ഞായര്‍ അതികാലത്തു വരെയുള്ള സമയത്തിനിടയില്‍ അവ അസാദ്ധ്യമാണെന്നാണ് അവർ വാദിക്കുന്നത്. യേശുവിൻ്റെ മരണത്തിനും പുനരുദ്ധാരണത്തിനും ഇടയില്‍ യെഹൂദന്മാരുടെ ശബ്ബത്തു നാളായ ശനിയാഴ്ച മാത്രമാണ്‌ മുഴുദിവസമായി ശേഷിക്കുന്നത്‌. ഇതിനിടയില്‍ ഒരു ദിവസം കൂടി ഉണ്ടെങ്കിലേ മതിയാകയുള്ളു അതിനാൽ വ്യാഴാഴ്ചയാണ് യേശു മരിച്ചതെന്ന് അവർ കരുതുന്നു.

രണ്ടുകൂട്ടർക്കുമുള്ള മറുപടി

ഒന്നാമത്തേത്: രണ്ട് ശബ്ബത്തുകളെപ്പറ്റി ബൈബിൾ പറയുന്നുണ്ടോ? ഉണ്ട്. അതുപക്ഷെ, ബുധനാഴ്ചവാദികൾ പറയുന്നപോലെയല്ല. അവർ പറയുന്നത്; ആഴ്ചതോറുമുള്ള ശബ്ബത്തുകൾ കൂടാതെ, അഞ്ച് പെരുന്നാളുകളോടുമുള്ള ബന്ധത്തിൽ ശബ്ബത്തുകളുണ്ടെന്നാണ്. അതിന്റെ കാരണം; ശബ്ബത്തിൻ്റെ കല്പനകൾ മറ്റു പെരുന്നാളുകളിലും ഉണ്ടത്രേ. നമുക്കു നോക്കാം: “ആറു ദിവസം വേല ചെയ്യേണം; ഏഴാം ദിവസം വിശുദ്ധസഭായോഗം കൂടേണ്ടുന്ന സ്വസ്ഥതെക്കുള്ള ശബ്ബത്ത്. അന്നു ഒരു വേലയും ചെയ്യരുതു; നിങ്ങളുടെ സകലവാസസ്ഥലങ്ങളിലും അതു യഹോവയുടെ ശബ്ബത്ത് ആകുന്നു.” (ലേവ്യ, 23:3). “അന്നു വേല ചെയ്യുന്നവൻ എല്ലാം മരണശിക്ഷ അനുഭവിക്കേണം” (പുറം, 35:2). ഇതാണ് ശബ്ബത്തിനുള്ള കല്പന. അവർ പറയുന്ന പെരുന്നാളുകളോടുള്ള ബന്ധത്തിലെ ഏഴ് ശബ്ബത്തുകൾ ഇതാണ്: പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിൻ്റെ പെരുന്നാളിൽ രണ്ടെണ്ണം (ലേവ്യ, 23:7-8); ആദ്യഫലപ്പെരുന്നാളിനു ഒരെണ്ണം (23:21); പാപപരിഹാരദിവസം ഒരെണ്ണം (23:27-32); കാഹളനാദോത്സവത്തിനു ഒരെണ്ണം (23:24-25); കൂടാരപ്പെരുന്നാളിന് ഒരെണ്ണം (23:34-36). ഇതിൽ പാപപരിഹാരദിവസം ഒഴികെള്ള പെരുന്നാളുകളുടെ കല്പന ഇതാണ്: “വിശുദ്ധ സഭായോഗം ഉണ്ടാകേണം; സാമാന്യവേല യാതൊന്നും ചെയ്യരുതു.” (ലേവ്യ, 23:7,8, 21, 24,25, 34-36). ശബ്ബത്തിൻ്റെ കല്പനയാണോ മറ്റു പെരുന്നാളുകൾക്കുള്ളത്? സഭായോഗം മാത്രമാണ് ഒരുപോലെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. വേലയുടെ കാര്യം വ്യത്യസ്തമാണ്. “ശബ്ബത്തിൽ വേല ചെയ്യരുതെന്നും വേല ചെയ്യുന്നവൻ മരിക്കേണമെന്നുമാണ് കല്പന.” “പെരുന്നാളുകളിൽ സാമാന്യവേല യാതൊന്നും ചെയ്യരുതെന്നാണ് കല്പന.” ഇംഗ്ലീഷിൽ servile work (അടിമവേല, ദാസ്യവേല) എന്നാണ് (ABP, ACV, AFV11, ASV, BB, BSV, BST, CGV, CPDV, DBT, DBYe, DRB, DRC, EMP, ERV, GB, HKJV, ISV, JUB, JPS, KJV, LOT, LST, LSV, LT, LXX’12-u, LXXe, NMV’18, Niobe, PCE, RHB, RNKJV, RV, WBT, YLT) അധികം പരിഭാഷകളിലും കാണുന്നത്. Field-work (BBE); ordinary work (CJB, ESV, NLT, TLB); work fo bodage (CVB); laborious work (AB, EMB, GB1, NASB, TB, TRC); usual work (FBV); regular work (BSB, GW20, GWT, LEB, NEB, NET, NHEB, NIG, NIRV, NIV, t4t, WEB); manner of work (LBP); common work (LHB); customary work (Logos, NKJV); daily work (CSB, GNY, HCSB, NEB; NSB); hard work (NLV); work at your occupation (NRSV-CI); work of labor (ABPE, PHBT, RcV’03, SLT); sacrificial service (Thomson) എന്നിങ്ങനെയും കാണുന്നു. സാമാന്യവേല ചെയ്യരുതെന്നു പറയുന്നത്, ഒരു വേലയും ചെയ്യരുതെന്ന കല്പനയ്ക്ക് തുല്യമാണോ? മാത്രമല്ല, പെരുന്നാളുകളിൽ വേല ചെയ്യുന്നവൻ മരിക്കേണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. എന്നാൽ മഹാപാപപരിഹാര ദിവസമായ തിഷ്റി 10-ാം തീയതി ഒരു മഹാശബ്ബത്താണ്: “അതു നിങ്ങൾക്കു സ്വസ്ഥതെക്കുള്ള ശബ്ബത്ത്; അന്നു നിങ്ങൾ ആത്മതപനം ചെയ്യേണം. ആ മാസം ഒമ്പതാം തിയ്യതി വൈകുന്നേരം മുതൽ പിറ്റെന്നാൾ വൈകുന്നേരംവരെ നിങ്ങൾ ശബ്ബത്ത് ആചരിക്കേണം.” (ലേവ്യ, 23:32). “അന്നു ആരെങ്കിലും വല്ല വേലയും ചെയ്താൽ അവനെ ഞാൻ അവന്റെ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ നിന്നു നശിപ്പിക്കും.” (ലേവ്യ, 23:30). ഇതിൽനിന്ന് ആഴ്ചതോറുമുള്ള ശബ്ബത്തു കൂടാതെ ഒരു ശബ്ബത്തുള്ളത് പാപപരിഹാരദിവസം മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.

എന്നാൽ ലേവ്യർ 23:24-ൽ കാഹളധ്വനിയുടെ പെരുന്നാളിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലും; 23:39-ൽ കൂടാരപ്പെരുന്നാളിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലും ‘വിശുദ്ധസ്വസ്ഥത’ എന്നു സത്യവേദപുസ്തകത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നതിൻ്റെ എബ്രായപദം ശബ്ബത്തോൺ (shabbathown) ആണ്. ഇതിനെ KJV പോലുള്ള ചില ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷകൾ ശബ്ബത്തെന്നു തർജ്ജമ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. യഥാർത്ഥ ശബ്ബത്തിനെ കുറിക്കുന്ന വേദഭാഗങ്ങളിലും ‘സ്വസ്ഥത’ എന്നയർത്ഥത്തിൽ ഈ പദമുണ്ടെങ്കിലും, തുടർന്ന് ശബ്ബത്തെന്ന (shabbath) കൃത്യമായ എബ്രായ പദവും ഉണ്ട്. ഉദാ: “അവൻ അവരോടു: അതു യഹോവ കല്പിച്ചതു തന്നേ; നാളെ സ്വസ്ഥത (shabbathown) ആകുന്നു; യഹോവെക്കു വിശുദ്ധമായുള്ള ശബ്ബത്തു (shabbath). ചുടുവാനുള്ളതു ചുടുവിൻ; പാകം ചെയ്‍വാനുള്ളതു പാകം ചെയ്‍വിൻ; ശേഷിക്കുന്നതൊക്കെയും നാളത്തേക്കു സൂക്ഷിച്ചുവെപ്പിൻ.” (പുറ, 16:23. ഒ.നോ: 31:15; 35:2). ഇവിടെ നോക്കുക; സ്വസ്ഥത കഴിഞ്ഞിട്ട് ശബ്ബത്തെന്നു കൃത്യമായി പറയുന്നുണ്ട്. ഇനി, സ്വസ്ഥതയെന്ന ശബ്ബത്തോൺ എന്ന പദത്തെ ശബ്ബത്തെന്നു മനസ്സിലാക്കിയാൽപ്പോലും; പെസഹായോടും, പുളിപ്പില്ലാത്തപ്പത്തിൻ്റെ പെരുന്നാളിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലും ശബ്ബത്തോൺ എന്നപദം ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ലെന്നത് കുറിക്കൊള്ളുക.

അടുത്തത്; മര്‍ക്കോസ് 16:1 പ്രകാരം സ്ത്രീകള്‍ സുഗന്ധവര്‍ഗ്ഗം വാങ്ങിയത്‌ ശബ്ബത്തിനുശേഷം ആയിരുന്നു എന്നും, ലൂക്കോസ് 23:56 പ്രകാരം ശബ്ബത്തിനു മുമ്പാണെന്നു കാണുന്നതും എന്താണ്? യെഹൂദൻ്റെ ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നത് സന്ധ്യമുതൽ സന്ധ്യവരെയാണ്. (ഉല്പ, 1:5). അതായത്, ശബ്ബത്ത് തുടങ്ങുന്നത് വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ട് 6 മണിക്കും അവസാനിക്കുന്നത് ശനിയാഴ്ച്ച വൈകിട് 6 മണിക്കുമാണ്. നാല് സുവിശേഷങ്ങളും ചേർത്ത് പരിശോധിച്ചാൽ (മത്താ, 27:61, 28:1; മർക്കൊ, 15:47, 16:1-3; ലൂക്കൊ, 23:54,55, 24:1; യോഹ, 20:1) കല്ലറ കാണാൻ അഞ്ചിലേറെ സ്ത്രീകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു കാണാൻ കഴിയും. യേശുവിന്റെ കൂടെ തന്നെ അനുഗമിച്ചിരുന്ന അനേകം സ്ത്രീകളെകുറിച്ച് ലൂക്കൊസ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. (8:2-3). അതിൽ ലൂക്കൊസ് പറയുന്നത്; ശബ്ബത്തിനു മുമ്പേ സുഗന്ധവർഗ്ഗവും പരിമളതൈലവും ഒരുക്കി ശബ്ബത്തിൽ സ്വസ്ഥമായിരുന്ന സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ചാണ്. (23:54-55). എന്നാൽ മർക്കൊസ് പറയുന്നതാകട്ടെ; ശബ്ബത്തു കഴിഞ്ഞശേഷം സുഗന്ധവർഗ്ഗം വാങ്ങിയവരെക്കുറിച്ചാണ്: “ശബ്ബത്തു കഴിഞ്ഞശേഷം മഗ്ദലക്കാരത്തി മറിയയും യാക്കോബിന്റെ അമ്മ മറിയയും ശലോമയും ചെന്നു അവനെ പൂശേണ്ടതിന്നു സുഗന്ധവർഗ്ഗം വാങ്ങി. ആഴ്ചവട്ടത്തിന്റെ ഒന്നാം നാൾ അതികാലത്തു സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ അവർ കല്ലറെക്കൽ ചെന്നു:” (മർക്കൊസ് 16:1-2). ഈ വേദഭാഗത്ത് സംശയത്തിനാധാരമായി വല്ലതുമുണ്ടോ? ശബ്ബത്ത് ശനിയാഴ്ച 6 PM-നു കഴിയും. ആറു മണിക്കുശേഷം സുഗന്ധവർഗ്ഗം വാങ്ങി ഞായറാഴ്ച രാവിലെ കല്ലറയ്ക്കൽ കൊണ്ടുപോയി എന്ന് ഈ വേദഭാഗത്ത് വ്യക്തമല്ലേ? ഇക്കൂട്ടർ പറയുന്ന കാര്യം: സുഗന്ധവർഗ്ഗം ഒരുക്കാൻ സമയം വേണമെന്നാണ്. രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ പറയാം: ഒന്ന്; ഒരുക്കിയെന്ന് മർക്കൊസ് പറയുന്നില്ല. ശവശരീരത്തിൽ സുഗന്ധവർഗ്ഗങ്ങൾ പൊതിയുന്നത് യെഹൂദന്മാരുടെ ആചാരമാണ്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ഒരുക്കിയ സുഗന്ധവർഗ്ഗങ്ങൾ ധാരാളമായി കടകളിൽനിന്നു വാങ്ങുവാനും കഴിയും. രണ്ട്; ഇനി ഒരുക്കാത്ത സുഗന്ധവർഗ്ഗമാണ് ലഭിക്കുന്നതെങ്കിൽ ശബ്ബത്ത് കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ അവർക്ക് അതൊരുക്കുവാൻ ധാരാളം സമയമുണ്ട്. കർത്താവിനുവേണ്ടി ഒരു രാത്രി ഉറക്കമിളയ്ക്കാൻ ആ സ്ത്രീകൾ തയ്യാറാകില്ലേ? കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ; കല്ലറ കാണാൻ ചെന്ന സ്ത്രീകളിൽ ചിലർ ശബ്ബത്തിനു മുമ്പും മറ്റുചിലർ ശേഷവും സുഗന്ധവർഗ്ഗം വാങ്ങി; ആഴ്ചവട്ടത്തിൻ്റെ ഒന്നാംനാൾ ഒരുമിച്ച് കല്ലറയ്ക്കൽ എത്തി. ”ശബ്ബത്തു കഴിഞ്ഞശേഷം (ആറുമണിക്കുശേഷം) സുഗന്ധവർഗ്ഗം വാങ്ങി. ആഴ്ചവട്ടത്തിന്റെ ഒന്നാം നാൾ (പിറ്റേദിവസം) അതികാലത്തു സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ അവർ കല്ലറെക്കൽ ചെന്നു:” (16:1,2). ഇതല്ലേ ബൈബിളിനോട് നീതിപുലർത്തുന്ന വിശ്വാസം.

ഇക്കൂട്ടർ പറയുന്ന വാദത്തിന്റെ കഴമ്പില്ലായ്മകൂടി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം: മർക്കൊസിൽ പറയുന്ന സ്ത്രീകൾ ആദ്യ ശബ്ബത്തിനു ശേഷവും, ലൂക്കൊസിൽ പറയുന്ന സ്ത്രീകൾ ആഴ്ചതോറുമുള്ള ശബ്ബത്തിനു മുമ്പുമാണ് സുഗന്ധവർഗ്ഗം ഒരുക്കിയതെന്നാണ് അവരുടെ വാദം. എന്നാൽ ലൂക്കൊസിൽ പറയുന്ന സ്ത്രീകൾ യേശുവിൻ്റെ ക്രൂശുമരണം മുതൽ (23:49) കൂടെയുള്ളവരും; അവൻ്റെ അടക്കം കണ്ടിട്ട് മടങ്ങിപ്പോയവരുമാണ്. (23:52-55(1). അവിടെ ലൂക്കൊസ് കൃത്യമായി പറയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്: യേശുവിൻ്റെ ശരീരം ക്രൂശിൽ നിന്നിറക്കി കല്ലറയിൽ വെയ്ക്കുമ്പോൾ ശബ്ബത്ത് ആംരംഭിച്ചു: “അന്നു ഒരുക്കനാൾ ആയിരുന്നു, ശബ്ബത്തും ആരംഭിച്ചു.” (23:53). അതായത് യേശുവിനെ അടക്കുമ്പോൾ ശബ്ബത്തിൻ്റെ ഒന്നാംമണി അഥവാ ശനിയാഴ്ച ആരംഭിച്ചു. അടക്കം കണ്ടശേഷമാണ് സ്ത്രീകൾ “മടങ്ങിപ്പോയി സുഗന്ധവർഗ്ഗവും പരിമളതൈലവും ഒരുക്കി; കല്പന അനുസരിച്ചു ശബ്ബത്തിൽ സ്വസ്ഥമായിരുന്നു” (23:55) എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ബുധനാഴ്ച വാദികൾ പറയുന്നതനുസരിച്ച്; സുഗന്ധവർഗ്ഗം ഒരുക്കാൻ സമയം വേണമല്ലോ? ശബ്ബത്താരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയിവർ അതൊരുക്കും? അതിനാൽ; ‘സുഗന്ധവർഗ്ഗവും പരിമളതൈലവും ഒരുക്കി ശബ്ബത്തിൽ സ്വസ്ഥമായിരുന്നു’ എന്ന പ്രയോഗത്തെ മർക്കൊസ് പറയുന്നതുപോലെ അവർ (ഒരുക്കിയ) സുഗന്ധവർഗ്ഗം വാങ്ങി ശബ്ബത്തിൽ സ്വസ്ഥമായിരുന്നു എന്നേ മനസ്സിലാക്കാൻ നിർവ്വാഹമുള്ളു. അർത്ഥാൽ; ഒരു കൂട്ടർക്ക് ശബ്ബത്തിനുമുമ്പ് വാങ്ങാനും പറ്റിയില്ല; മറ്റൊരു കൂട്ടർ വാങ്ങിയെങ്കിലും ഒരുക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല. ഒന്നെങ്കിൽ രണ്ടുകൂട്ടരും ഒരുക്കിയ സുഗന്ധവർഗ്ഗം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകാം; അല്ലെങ്കിൽ, ശബ്ബത്ത് കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ ഉറക്കമിളച്ചിരുന്ന് ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടാകാം.

ഇതിനോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ ബുധനാഴ്ച വാദികളുടെ ഒരു പരമാബദ്ധം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം: മർക്കൊസ് പറയുന്നത് ആഴ്ചതോറുമുള്ള ശബ്ബത്തിന് മുമ്പുള്ള മറ്റൊരു ശബ്ബത്തിനെക്കുറിച്ചാണെങ്കിൽ, അതിൻ്റെയൊരു ഒരുക്കനാളിനെക്കുറിച്ചും അന്നാണ് അരിമത്ഥ്യയിലെ യോസേഫ് യേശുവിൻ്റെ ശരീരം അടക്കിയതെന്നും മർക്കൊസ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. (മർക്കൊ, 15:42-46). ലൂക്കൊസ് പറയുന്നത് ആഴ്ചതോറുമുള്ള അഥവാ ശനിയാഴ്ചത്തെ ശബ്ബത്താണെങ്കിൽ, അതിൻ്റെ തലേദിവസവും ഒരുക്കനാളുമായ വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് അരിത്ഥ്യയിലെ യോസേഫ് യേശുവിൻ്റെ ശരീരം അടക്കിയതെന്ന് ലൂക്കൊസും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. (ലൂക്കൊ, 23:50-55). യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട ആഴ്ചയിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ശബ്ബത്തുകളുണ്ടെങ്കിൽ, രണ്ട് ഒരുക്കനാളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു; ആ രണ്ടൊരുക്കനാളിലും യേശുവിൻ്റെ ശരീരം അടക്കപ്പെട്ടതായും ബൈബിൾ പറയുന്നു. അതായത്, യേശു ബുധനാഴ്ചയും മരിച്ചു അടക്കപ്പെട്ടു; വെള്ളിയാഴ്ചയും മരിച്ചു അടക്കപ്പെട്ടു. എന്തൊരബദ്ധമാണിത്. ബുധനാഴ്ച വാദികൾ ഇതിനെന്തുത്തരം പറയും: രണ്ട് യേശുവുണ്ടായിരുന്നോ? അതോ യേശു രണ്ടുപ്രാവശ്യം മരിച്ചുവോ? അല്ലെങ്കിൽ യേശുവിൻ്റെ ഒരു ശരീരത്തെ രണ്ടായി മുറിച്ച് രണ്ടൊരുക്കനാളിലും അടക്കുകയും, ഞായറാഴ്ച രണ്ടു ഭാഗങ്ങളും ഒരുമിച്ചുചേർന്ന് ഉയിർക്കുകയും ചെയ്തുവോ? ഇതിനൊക്കെ ആരുത്തരം പറയും???… വെറുതേ മനുഷ്യനെ മിനക്കെടുത്തരുത്.

ഇനി, അവശേഷിക്കുന്ന ചോദ്യം; യോഹന്നാൻ 19:31-ൽ പറയുന്ന വലിയ ശബ്ബത്ത് ഏതാണെന്നതാണ്. പെസഹയോടു ബന്ധപ്പെട്ടോ, പുളിപ്പില്ലാത്തപ്പത്തിൻ്റെ പെരുന്നാളിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടോ ഒരു ശബ്ബത്തിനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു സൂചനയും പഴയനിയമത്തിൽ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, പെരുന്നാളുകളുടെ ഇടയ്ക്കുവരുന്ന ആഴ്ചതോറുമുള്ള ശബ്ബത്തിനെയാണ് ”വലിയ ശബ്ബത്തു” എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് സംശയലേശമെന്ന്യേ മനസ്സിലാക്കാം.

രണ്ടാമത്തെ വിഷയം; യോനായുടെ അടയാളമാണ്: “യോനാ കടലാനയുടെ വയറ്റിൽ മൂന്നു രാവും മൂന്നു പകലും ഇരുന്നതു പോലെ മനുഷ്യപുത്രൻ മൂന്നു രാവും മൂന്നു പകലും ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിൽ ഇരിക്കും.” (മത്താ, 12:40). ഈയൊരു വാക്യപ്രകാരം യേശു മൂന്നുരാവും മൂന്നുപകലും ഭൂമിക്കുള്ളിൽ ഉണ്ടാകണമെന്നാണ് ഇക്കുട്ടർ വാദിക്കുന്നത്. യേശു താൻ മശീഹയാണെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ ഒരടയാളം ചെയ്തുകാണിക്കാൻ പറഞ്ഞവരോട് യേശു പറഞ്ഞ സാദൃശ്യമാണ് മേല്പറഞ്ഞ വാക്യം. എന്നാൽ ബൈബിളിൽ ഈയൊരു വാക്യം മാത്രമല്ലല്ലോ ഉള്ളത്. തൻ്റെ മരണത്തെയും ഉത്ഥാനത്തെയും കുറിച്ച് തെളിവായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അനേകം വാക്യങ്ങളുണ്ട്. അവിടെയൊക്കെ മൂന്നുദിവസം ഭൂമിക്കുള്ളിൽ ആയിരിക്കുമെന്നല്ല; താൻ മരിച്ച് മൂന്നാംനാൾ ഉയിർക്കുമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. “അന്നു മുതൽ യേശു താൻ യെരൂശലേമിൽ ചെന്നിട്ടു, മൂപ്പന്മാർ, മഹാപുരോഹിതന്മാർ, ശാസ്ത്രിമാർ എന്നിവരാൽ പലതും സഹിച്ചു കൊല്ലപ്പെടുകയും മൂന്നാം നാൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കയും വേണ്ടതു എന്നു ശിഷ്യന്മാരോടു പ്രസ്താവിച്ചു തുടങ്ങി.” (മത്താ, 16:21. ഒ.നോ: 17:23; 20:19; 26:61; 27:64; മർക്കൊ, 14:58; 15:29; ലൂക്കൊ, 9:22; 18:33; 24:7; 24:21; 24:46; യോഹ, 2:19:20; പ്രവൃ, 10:40; 1കൊരി, 15:3,4). വചനത്തെ വചനംകൊണ്ട് വേണ്ടേ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ.

ഇനി, ബുധനാഴ്ച വാദികളുടെ ഇരട്ടത്താപ്പ് കാണിക്കാം: മൂന്നാംനാൾ എന്ന് പുതിയനിയമം ആവർത്തിച്ചുപറയുന്നത് അംഗീകരിക്കാതെയാണ് യോനയുടെ അടയാളത്തിൽ ഇക്കൂട്ടർ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ മൂന്നുരാവും മൂന്നുപകലും തന്നെ മനുഷ്യപുത്രൻ ഭൂമിക്കുള്ളിൽ ആയിരിക്കണമല്ലോ? നമുക്ക് അവരുടെ കണക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കാം.

ദിവസം 1: ബുധൻ 6 pm മുതല്‍ വ്യാഴം 6 am വരെ ഒരു രാത്രി — വ്യാഴം 6 am മുതല്‍ വ്യാഴം 6 pm വരെ ഒരു പകൽ.

ദിവസം 2: വ്യാഴം 6 pm മുതല്‍ വെള്ളി 6 am വരെ ഒരു രാത്രി — വെള്ളി 6 am മുതല്‍ വെള്ളി 6 pm വരെ ഒരു പകല്‍.

ദിവസം 3: വെള്ളി 6 pm മുതല്‍ ശനി 6 am വരെ ഒരു രാത്രി — ശനി 6 am മുതല്‍ ശനി 6 pm വരെ ഒരു പകല്‍. ആകെ മൂന്നു രാത്രിയും മൂന്നു പകലും; ഇതാണവരുടെ കണക്ക്.

പക്ഷെ, യേശു ഉയിർക്കുന്നത് ശനിയാഴ്ച 6 PM-ന് അല്ലല്ലോ? ഞായറാഴ്ച രാവിലെയല്ലേ? “അവൻ ആഴ്ചവട്ടത്തിന്റെ ഒന്നാം നാൾ രാവിലെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിട്ടു താൻ ഏഴു ഭൂതങ്ങളെ പുറത്താക്കിയിരുന്ന മഗദലക്കാരത്തി മറിയെക്കു ആദ്യം പ്രത്യക്ഷനായി.” (മർക്കൊ, 16:9. ഒ.നോ: മത്താ, 28:1; മർക്കൊ, 16:2; ലൂക്കൊ, 24:1; യോഹ, 20:1). യെഹൂദന്മാരുടെ കണക്കുപ്രകാരം രാത്രി കഴിഞ്ഞിട്ടാണല്ലോ രാവിലെ വരുന്നത്. അപ്പോൾ ഞായറാഴ്ച രാത്രി എന്തുചയ്യും? അതെന്തേ ബുധനാഴ്ചവാദികൾ വിഴുങ്ങികളഞ്ഞോ? അതുകൂടി കൂട്ടുമ്പോൾ മൂന്നു രാവല്ല; നാലുരാവും മൂന്നുപകലും യേശു ഭൂമിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നല്ലോ പ്രിയപെട്ടവരേ? അങ്ങനെവരുമ്പോൾ യോനായുടെ അടയാളവും പിഴയ്ക്കുമല്ലോ??? മാത്രമല്ല, മൂന്നാംനാളെന്ന് പുതിയനിയമം ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞിരിക്കേ അഞ്ചാം നാൾ യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റാൽ മതിയാകുമോ???… മൂന്നാം നാൾ എന്നുപറയുന്നത് വിശ്വസിക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത്?

മൂന്നാംനാൾ എന്നതിനും മർക്കൊസ് സുവിശേഷത്തിൽ ഒരു പ്രശ്നം കാണുന്നുണ്ട്. ”മൂന്നുദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടു” എന്നു മൂന്നു വാക്യങ്ങളിൽ കാണുന്നുണ്ട്. (8:31; 9:31; 10:34). അപ്പോൾത്തന്നെ ”മൂന്നുദിവസംകൊണ്ടു” (within three days) എന്ന് രണ്ട് വാക്യങ്ങളിലുമുണ്ട്. (14:58; 15:29). മറ്റ് സുവിശേഷങ്ങളിലും വേദഭാഗങ്ങളിലും മൂന്നാംനാൾ അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നുദിവസത്തിനകം എന്നു കൃത്യമായി എഴുതിയിരിക്കുകയും, മർക്കൊസിൽത്തന്നെ ‘മൂന്നു ദിവസത്തിനകം’ എന്നു രണ്ടുപ്രാവശ്യം ഉള്ളതുകൊണ്ടും ‘മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടു’ എന്ന പ്രയോഗം പരിഭാഷാപ്രശ്നമാണെന്ന് നിസ്സംശയം മനസ്സിലാക്കാം.

മൂന്നാമത്തെ വിഷയം: വെള്ളിയാഴ്ചയല്ല, വ്യാഴാഴ്ചയാണ് പെസഹകുഞ്ഞാട് അറുക്കപ്പെടേണ്ടത്. ആ ദിവസം പെസഹാക്കുഞ്ഞാട് എന്തുകൊണ്ട് അറുക്കപ്പെട്ടില്ല എന്നതാണ്. പെസഹായും പുളിപ്പില്ലാത്തപ്പവും തലേദിവസവും പിറ്റേദിവസവുമായി രണ്ടു വ്യത്യസ്ത പെരുന്നാളുകളായാണ് ദൈവം നിയമിച്ചു കൊടുത്തതെങ്കിലും, പില്കാലത്ത് അതുരണ്ടും അഭിന്നമായിട്ടാണ് ആചരിച്ചിരുന്നത്. (പുറ, 23:15; മർക്കൊ, 14:1; ലൂക്കൊ, 22:1,7; പ്രവൃ, 12:3,4). പുതിയനിയമത്തിൽ മർക്കൊസും (14:1) ലൂക്കൊസും (പ്രവൃ, 12:3,4) അത് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്: “പെസഹ എന്ന പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുനാൾ അടുത്തു.” (22:1). വൈദ്യനും ചരിത്രകാരനുമായ ലൂക്കൊസ് യേശുവിനെക്കുറിച്ച് സൂക്ഷ്മമായി പഠിച്ചശേഷമാണ് ചരിത്രം ചമച്ചതെന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കും സംശയമുണ്ടാകില്ല. ബൈബിളിൽ അത് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്. (ലൂക്കൊ, 1:4). തുടർന്ന് പെസഹാക്കുഞ്ഞാടിനെ അറുക്കുന്നത് എപ്പോഴാണെന്നും ലൂക്കൊസ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: “പെസഹകുഞ്ഞാടിനെ അറുക്കേണ്ടുന്ന പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുനാൾ ആയപ്പോൾ.” (22:7). പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിൻ്റെ പെരുന്നാൾ ആരംഭിക്കുന്ന വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് കുഞ്ഞാട് അറുക്കപ്പെട്ടതെന്ന് ഇവിടെ വ്യക്തമല്ലേ? കൂടാതെ, പെസഹയും പുളിപ്പില്ലാത്തപ്പവും അഭിന്നമായാണ് പൗലൊസും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. (1കൊരി, 5:7,8).

ബുധനാഴ്ച വാദികളുടെ ആന്തരികവും ബാഹ്യവുമായ ഒരു പരമാബദ്ധവും കൂടി കാണിക്കാം: യെഹൂദന് ദൈവം നിയമിച്ചുകൊടുത്ത ഏഴ് പെരുന്നാളുകളും ക്രിസ്തുവിൻ്റെ രക്ഷാണ്യവേലയുടെ നിഴലുകളാണ്:

1. നീസാൻ മാസം 14-ാം തീയതി (മാർച്ച്/ഏപ്രിൽ): പെസഹ — (പുറ, 12:21 ലേവ്യ, 23:5).

2. നീസാൻ 15 മുതൽ 21 വരെ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ — (പുറ, 12:17, ലേവ്യ, 23:6): പെസഹയും, പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പവും വ്യത്യസ്ത പെരുനാളുകൾ ആണെങ്കിലും ഒരുമിച്ചാണ് ഇത് അനുഷ്ഠിച്ചുപോരുന്നത്. (പുറ, 23:15; മർക്കൊ, 14:1; ലൂക്കൊ, 22:1,7; പ്രവൃ, 12:3,4). തന്മൂലം പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായ ക്രിസ്തു അറുക്കപ്പെട്ടത് പറയുമ്പോൾ, അപ്പൊസ്തലനും രണ്ടു പെരുനാളുകളും ചേർത്താണ് പറയുന്നത്. (1കൊരി, 5:7,8).

3. നീസാൻ മാസം 17-ാം തീയതി: ആദ്യഫലപ്പെരുന്നാൾ — (പുറ, 34:26, ലേവ്യ, 23:10). ആദ്യഫലമായി ക്രിസ്തു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു. (1കൊരി, 15:20-23).

4. സിവാൻ മാസം 6-ാം തീയതി (ഏപിൽ/മേയ്): പെന്തെക്കൊസ്തു പെരുന്നാൾ — (ലേവ്യ, 23:15-16). ദൈവത്തിൻ്റെ ആദ്യജാതനായ ക്രിസ്തുമൂലം അനന്തരജാതന്മാരെ കൊയ്തെടുക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരോഹണം ചെയ്ത ദിവസം. (യോഹ, 14:16).

5. തിഷ്റി മാസം 1-ാം തീയതി (സെപ്തംബർ/ഒക്ടോബർ): കാഹളനാദോത്സവം — (ലേവ്യ, 23:23-26, സംഖ്യ, 29:1). (മത്താ, 24:31; 1തെസ്സ, 4:16-17).

6. തിഷ്ഠറി മാസം 10-ാം തീയതി: പാപപരിഹാദിവസം — (ലേവ്യ, 23:27, സംഖ്യ, 29:7-11): ഈ ദിവസം ഒരു മഹാശബ്ബത്താണ്. (ലേവ്യ, 23:29-30). ക്രിസ്തു സഭയുമായി ഒലിവുമലയിലേക്കിറങ്ങി വരുമ്പോഴാണ് ഈ പാപപരിഹാരം നടക്കുന്നത്. (സെഖ, 12:9-14; സെഖ, 13:1).

7. തിഷ്ഠി മാസം 15 മുതൽ 21 വരെ കൂടാരപ്പെരുനാൾ — (ലേവ്യ, 23:33-36, ആവ, 16-13). ഇതാ, മനുഷ്യരോട് കൂടെ ദൈവത്തിന്റെ കൂടാരം. (വെളി, 21:2-5).

ബുധനാഴ്ച വാദികൾ പറയുന്നതനുസരിച്ച്; ബുധനാഴ്ചയാണ് പെസഹ, അന്നാണ് കുഞ്ഞാട് അറുക്കപ്പെട്ടതും. അന്ന് വൈകിട്ട് യേശുവിനെ അടക്കി; പിറ്റേന്ന് വ്യാഴാഴ്ച വലിയശബ്ബത്ത് കഴിഞ്ഞശേഷം മർക്കൊസിലെ സ്ത്രീകൾ സുഗന്ധവർഗ്ഗം ഒരുക്കി ഞായറാഴ്ചയാകാൻ കാത്തിരുന്നു. (16:1,2). ലൂക്കൊസിലെ സ്ത്രീകളാകട്ടെ; ആഴ്ചതോറുമുള്ള ശബ്ബത്തായ ശനിയാഴ്ചയ്ക്കു മുമ്പായി സുഗന്ധവർഗ്ഗം ഒരുക്കി ശബ്ബത്തിൽ സ്വസ്ഥമായിരുന്നു. (ലൂക്കൊ, 23:55).

ഇവരുടെ കണക്കുപ്രകാരം; നീസാൻ മാസം 14-ാം തീയതി ബുധനാഴ്ചയാണ് പെസഹ. പിറ്റേദിവസം വ്യാഴാഴ്ച നീസാൻ 15-ാം തീയതി പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ ആരംഭിക്കുന്നു. അടുത്ത പെരുന്നാളായ ആദ്യഫലപ്പെരുന്നാൾ നീസാൻ മാസം 17-ാം തീയതിയായ ശനിയാഴ്ചയാണ്. എന്നാൽ നാലു സുവിശേഷങ്ങളും പറയുന്നു; ആഴ്ചവട്ടത്തിൻ്റെ ഒന്നാംദിവസമായ ഞായറാഴ്ചയാണ് യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതെന്ന്. ആദ്യഫലക്കറ്റ യഹോവയ്ക്ക് നീരാജനം ചെയ്യുന്ന ആദ്യഫലപ്പെരുന്നാളിൻ്റെ അന്നല്ലേ ആദ്യഫലമായി ക്രിസ്തു ഉയിർക്കേണ്ടത്. (1കൊരി, 15:20-23). ബൈബിൾ പ്രകാരം ആ പെരുന്നാൾ വരേണ്ടത് ഞായറാഴ്ചയല്ലേ? അതിൻ്റെ തലേദിവസം ഉയിർത്താൽ മതിയാകുമോ???… അധോലോക ദുരുപദേശമെന്നേ ഇതിനെയൊക്കെ പറയാൻ പറ്റു.

ഇനിയുള്ളത് വ്യാഴാഴ്ച വാദികൾക്കുള്ള മറുപടിയാണ്: അവർ പറയുന്നത്; യേശുവിൻ്റെ മരണത്തിനും ഉത്ഥാനത്തിനും ഇടയിൽ ഇരുപതോളം സംഭവങ്ങൾ അരങ്ങേറിയെന്നാണ്. അതൊക്കെ ചുമ്മാ പറയുന്നതാണ്; ബൈബിളിലൊന്നും അതിന് യാതൊരു തെളിവുമില്ല. എങ്കിലും എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ നടന്നുവെന്ന് നമുക്കൊന്നു നോക്കാം:

1.വെള്ളിയാഴ്ച 3 PM-ന് ക്രൂശിൽ യേശുവിൻ്റെ അവസാനത്തെ മൊഴിയും പ്രാണാത്യാഗവും. (മത്താ, 27:50; മർക്കൊ, 15:17; ലൂക്കൊ, 23:46).

2. ദൈവാലയത്തിൻ്റെ തിരശ്ശീല കീറുന്നു, ഭൂമി കുലുങ്ങി, പാറകൾ പിളർന്നു, ശതാധിപൻ്റെ സാക്ഷ്യം. (മത്താ, 27:51-56; മർക്കൊ, 16:38-41; ലൂക്കൊ, 23:47-49).

3. ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട കള്ളന്മാരുടെ കണങ്കാലുകൾ തകർക്കുന്നു; യേശുവിൻ്റെ വിലാപ്പുറത്തു കുത്തുന്നു. (യോഹ, 19:31-37).

4. യേശുവിൻ്റെ ശരീരം സംസ്കരിക്കുന്നു. (മത്താ, 27:57-60; മർക്കൊ, 15:42-47; ലൂക്കൊ, 23:50-53; യോഹ, 19:38-42).

5. സ്ത്രീകൾ യേശുവിൻ്റെ അടക്കം കണ്ടിട്ട് മടങ്ങിപ്പോയി ശബ്ബത്തിൽ സ്വസ്ഥമായിരിക്കുന്നു. (ലൂക്കൊ, 23:54-56).

6. ശനിയാഴ്ച കല്ലറയ്ക്ക് കാവൽ ഏർപ്പെടുത്തുന്നു. (മത്താ, 27:62-66).

7. രാവിലെ യേശു ഉയിർക്കുന്നു. (മത്താ, 28:1-7; മർക്കൊ, 16:1-8; ലൂക്കൊ, 24:1-10; യോഹ, 20:1).

ഇതിനാണവർ ഇരുപതോളം സംഭവങ്ങളെന്നു പറയുന്നത്. എല്ലാ സംഭവങ്ങൾക്കും കൂടി ശനിയാഴ്ച ഒരുദിവസം പോരെന്നാണ് അവരുടെ വാദം. എന്നാൽ ശനിയാഴ്ച ആകെ നടന്നിരിക്കുന്നത്; ”കല്ലറ ഉറപ്പാക്കി, കാവൽ ഏർപ്പെടുത്തുക” എന്ന ഒരു സംഭവം മാത്രമാണ്. അതിനാണെങ്കിൽ ഒരുദിവസംതന്നെ വളരെയധികമാണ്.

എതിർവാദങ്ങളെല്ലാം നിഷ്ഫലമായ സ്ഥിതിക്ക് യേശു മരിച്ചത് വെള്ളിയാഴ്ച തന്നെയാണെന്ന് വ്യക്തമായികഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും നമുക്ക് അക്കാര്യങ്ങൾ ഒന്നു വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞുവിടാം:

വ്യാഴാഴ്ച യേശു ശിഷ്യന്മാരുമായി പെസഹാ ഭക്ഷിച്ചശേഷം കർത്തൃമേശ സ്ഥാപിക്കുന്നു. തുടർന്ന് പുതിയൊരു കല്പനയും മാളികമുറിയിലെ ദീർഘമായ പ്രഭാഷണങ്ങൾക്കും ശേഷം ഗെത്ത്ശെമനയെന്ന തോട്ടത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അവിടെവെച്ച് യേശുവിനെ യൂദാ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്നു. യേശുവിനെ അറസ്റ്റുചെയ്ത പടയാളികൾ ആദ്യം ഹന്നാവിൻ്റെ അടുക്കലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; ആ രാത്രിയിൽത്തന്നെ കയ്യഫാവും യേശുവിനെ വിസ്തരിക്കുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ യേശുവിനെ ന്യായാധിപസംഘത്തിൻ്റെ വിസ്താരത്തിനുശേഷം അവർക്ക് മരണശിക്ഷയ്ക്ക് അധികാരമില്ലാത്തതിനാൽ പീലാത്തൊസിനെ ഏല്പിക്കുന്നു. പീലാത്തൊസ് കുറ്റമൊന്നും കാണായ്കയാൽ ഹെരോദാവിൻ്റെ അടുക്കലേക്കും; ഹെരോദാവ് യേശുവിനെ പരിഹസിച്ചശേഷം പീലാത്തോസിൻ്റെ അടുക്കലേക്കും മടക്കിയയക്കുന്നു. യെഹൂദന്മാരുടെ സമ്മർദ്ദത്തിനു വഴങ്ങി പീലാത്തൊസ് ബറാബ്ബാസിനെ വിട്ടയച്ചുകൊണ്ട് യേശുവിനെ ക്രൂശിനേല്പിക്കുന്നു. വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ ഒമ്പത് മണിക്ക് യേശുവിനെ ക്രൂശിച്ചു. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് മൂന്നു മണിയായപ്പോൾ യേശു തന്നെ മരണത്തിനേല്പിച്ചു. ഏകദേശം ആറുമണി ആയപ്പോൾ ശബ്ബത്ത് ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പായി യേശുവിൻ്റെ ശരീരം ക്രൂശിൽ നിന്നിറക്കി സംസ്കരിച്ചു. പിറ്റേദിവസം ശനിയാഴ്ച്ച ജനത്തിൻ്റെ പ്രമാണികൾ യേശുവിൻ്റെ കല്ലറ ഉറപ്പാക്കുന്നു. എല്ലാ പ്രതിരോധങ്ങളേയും തകർത്തുകൊണ്ട് ഞായറാഴ്ച രാവിലെ യേശു ഉയിർക്കുന്നു.

ശബ്ബത്തിൻ്റെ തലേദിവസവും ഒരുക്കനാളുമായ വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് യേശുവിനെ ക്രൂശിച്ചതെന്നും (മർക്കൊ, 15:42; ലൂക്കൊ, 23:53; യോഹ, 19:31); യേശുവിനെ വിസ്തരിക്കുകയും ക്രൂശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ യെഹൂദന്മാർ പെസഹാ ഭക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലെന്നും (യോഹ, 18:28) കാണാൻ കഴിയും.

യേശു മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർക്കുമെന്ന് പതിനഞ്ച് വാക്യങ്ങൾ ബൈബിളിലുണ്ട്: (മത്താ, 16:21; 17:23; 20:19; 26:61; 27:64; മർക്കൊ, 14:58; 15:29; ലൂക്കൊ, 9:22; 18:33; 24:7; 24:21; 24:46; യോഹ, 2:19,20; പ്രവൃ, 10:40; 1കൊരി, 15:3,4). അതിനെതിരായി യോനായുടെ അടയാളം പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു വാക്യവും. (മത്താ, 12:40). താൻ മൂന്നാംനാൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്ക്കുമെന്ന് യേശു ഒൻപത് പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മൂന്നു പ്രാവശ്യം എതിരാളികൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. (മത്താ, 26:61; മർക്കൊ, 14:58, 15:29). യേശു ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ അന്നുതന്നെ യെരൂശലേമിൽനിന്നു എമ്മവുസ്സിലേക്കുപോയ രണ്ടു ശിഷ്യന്മാർ യേശുവിനോടുതന്നെ പറയുന്നു: “ഇതു സംഭവിച്ചിട്ടു ഇന്നു മൂന്നാം നാൾ ആകുന്നു.” (ലൂക്കൊ, 24:21). “ദൈവം അവനെ മൂന്നാം നാൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിച്ചു” (പ്രവൃ, 10:40) എന്നു പത്രൊസ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. “ക്രിസ്തു നമ്മുടെ പാപങ്ങൾക്കു വേണ്ടി തിരുവെഴുത്തുകളിൻ പ്രകാരം മരിച്ചു അടക്കപ്പെട്ടു തിരുവെഴുത്തുകളിൻ പ്രകാരം മൂന്നാംനാൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു കേഫാവിന്നു പ്രത്യക്ഷനായി” (1കൊരി, 15:3-4) എന്നു പൗലൊസും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

വചനത്തെ വചനംകൊണ്ട് വ്യാഖ്യാനിക്കണമെന്ന ഒരു സാമാന്യ തത്വമുണ്ട് അതുപോലും ബുധനാഴ്ചവാദികൾ മറന്നുപോയി. എമ്മവുസ്സിലേക്കുപോയ ശിഷ്യന്മാർ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ് തങ്ങളോടുകൂടി നടക്കുന്ന യേശുവിനോട് പ്രത്യാശയറ്റവരായി പറയുന്നത്; “അവന്‍ മരിച്ചിട്ട് ഇന്ന് മൂന്നാം ദിവസമാണ്.” (ERV-ml). യേശു ഞായറാഴ്ചയാണ് ഉയിർത്തതെന്നും, അന്നുതന്നെയാണ് ശിഷ്യന്മാർ എമ്മവുസിലേക്ക് പോയതെന്നും (ലൂക്കൊ, 24:13) ആർക്കും തർക്കമില്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക്, അവൻ മരിച്ചിട്ട് ഇന്ന് മൂന്നാം ദിവസമാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ; യേശു മരിച്ചത് ബുധനാഴ്ചയാണോ? അതോ വെള്ളിയാഴ്ചയോ? ശിഷ്യന്മാരോട് യേശു മറുപടി പറഞ്ഞത്; “അയ്യോ, ബുദ്ധിഹീനരേ, പ്രവാചകന്മാർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതു എല്ലാം വിശ്വസിക്കാത്ത മന്ദബുദ്ധികളേ” എന്നാണ്. (ലൂക്കോ, 24:25). തിരുവെഴുത്തുകൾ വിശ്വാസിക്കാതെ അതിനെ കോട്ടിക്കളയുന്ന എല്ലാവർക്കും യോജിച്ച പേരാണ് യേശു പറഞ്ഞ “മന്ദബുദ്ധികൾ.” അവിശ്വാസികളാകാതെ വിശ്വാസികളായിരിപ്പാൻ ദൈവം എല്ലാവരേയും സഹായിക്കട്ടെ!

നാല് സുവിശേഷങ്ങളുടേയും കാലാനുക്രമരേഖയിലൂടെ യേശുവിൻ്റെ ഐഹിക ചരിത്രം കൃത്യതയോടെ അറിയാൻ:👇  

യേശുക്രിസ്തുവിൻ്റെ ജീവചരിത്രം

യേശുവിൻ്റെ ജനനവർഷം മാസം തുടങ്ങിയവ കൃത്യമായി അറിയാൻ:👇

ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനവർഷം

ബുധനാഴ്ച വാദികളുടെ ലേഖനം കാണാൻ ലിങ്കിൽ പോകുക:👇

യേശു ഉയിർത്തത് മൂന്നാം നാളിലോ അതോ മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടോ?

യേശു ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടത് വെള്ളിയാഴ്ചയോ?

മനുഷ്യപുത്രന്‍ മൂന്ന് രാവും മൂന്നു പകലും കല്ലറയില്‍ ഇരുന്നുവോ?