മശീഹ

മശീഹ (Messiah) 

മശീഹ എന്ന എബ്രായപദത്തിനു അഭിഷിക്തൻ എന്നർത്ഥം ക്രിസ്തു എന്നപേര് ഗ്രീക്കിലെ ക്രിസ്റ്റോസ് (അഭിഷിക്തൻ) എന്ന പദത്തിൽ നിന്നും രൂപം കൊണ്ടതാണ്. മഷീയാഹ് എന്ന എബ്രായപദം തർജ്ജമ ചെയ്യുന്നതിനു സെപ്റ്റജിന്റിൽ 40 തവണ ‘ക്രിസ്റ്റോസ്’ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിശുദ്ധ കാര്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ആളുകളെയും വസ്തുക്കളെയും തൈലം കൊണ്ട് അഭിഷേകം ചെയ്തിരുന്നു. സമാഗമനകൂടാരം പ്രതിഷ്ഠിച്ചപ്പോൾ മന്ദിരവും ഭാഗങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും അഭിഷേകം ചെയ്തു. (പുറ, 30:26-30; 40:9-11). ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പ്രവാചകന്മാരെ അഭിഷേകം ചെയ്തിരുന്നു. (1രാജാ, 19:16). സദ്വർത്തമാനം ഘോഷിപ്പാൻ യഹോവ എന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്തു (യെശ, 61:1) എന്ന വാക്യഭാഗത്ത് ഇതിന്റെ സൂചനയുണ്ട്. പുരോഹിതന്മാരും വിശുദ്ധീകരണ സമയത്തു അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. (പുറ, 29:21; ലേവ്യ, 8:30). രാജാക്കന്മാർ അഭിഷിക്തരാണ്. (1ശമൂ, 9:16; 16:3; 2ശമൂ, 12:7; 1രാജാ, 1:34). ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥത്തിലാണ് രാജാവ് കർത്താവിന്റെ അഭിഷിക്തൻ ആയിരിക്കുന്നത്. കർത്താവിന്റെ ജനത്തെ ഭരിക്കുന്ന ഭൗമികരാജാവാണ് കർത്താവിന്റെ അഭിഷിക്തൻ. സിംഹാസനാരോഹണത്തിൽ യിസായേല്യർ രാജാവിനെ കിരീടം ധരിപ്പിക്കുന്നതിനു പകരം അഭിഷേകം ചെയ്തിരുന്നു. യെരുശലേമിൽ വാഴുന്ന ദാവീദിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിലുളള രാജാക്കന്മാരെയാണ് പഴയനിയമത്തിൽ പൊതുവെ എന്റെ അഭിഷിക്തൻ, നിന്റെ അഭിഷിക്തൻ എന്നിങ്ങനെ വ്യവഹരിച്ചിരുന്നത്. കർത്താവ് പുരോഹിതനിലൂടെയാണ് രാജാവിനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നത്. യെശയ്യാപ്രവാചകൻ ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് അഭിഷിക്തൻ എന്ന പദം പ്രയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്. അതു പാർസി രാജാവായ കോരെശിനെ കുറിക്കുന്നു. (യെശ, 45:1). പില്ക്കാലത്ത് ദാവീദുപുത്രൻ എന്ന പ്രയോഗം മശീഹയുടെ പര്യായമായി മാറി. (മർക്കൊ, 10:47; മത്താ, 21:9). യിസ്രായേലിന്റെ മശീഹാ പ്രതീക്ഷയിലുണ്ടായിരുന്ന മശീഹയുടെ നാമം ദാവീദിന്റെ വംശാവലിയിലുള്ള രാജാക്കന്മാരുടെ ഔദ്യോഗിക നാമത്തിൽ നിന്നു രൂപം കൊണ്ടതാണ്. യിസ്രായേലിന്റെ യുഗാന്ത്യരാജാവ് എന്ന ആശയത്തിൽ മശീഹ എന്ന പ്രയോഗം ദാനീയേൽ 9:25,26-ൽ ഒഴികെ പഴയനിയമത്തിൽ ഒരിടത്തുമില്ല. പുതിയനിയമത്തിൽ മശീഹ ക്രിസ്തു ആണ്.

മശീഹയും പ്രവചനവും: മശീഹയ്ക്ക് അനേകം നാമങ്ങളുണ്ട്. അവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവ: അബ്രാഹാമിന്റെ സന്തതി, ദാവീദുപുത്രൻ, മനുഷ്യപുത്രൻ, എന്റെ പുത്രൻ, എന്റെ ദാസൻ, എന്റെവൃതൻ, മുള, സമാധാനപ്രഭു, അത്ഭുതമന്തി, വീരനാം ദൈവം, നിത്യപിതാവ്. മശീഹയെക്കുറിച്ചുളള പഴയനിയമ പ്രവചനങ്ങൾ നിരവധിയാണ്. ക്രിസ്ത്യാനികൾ മശീഹാ സംബന്ധിയായി കണക്കാക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ ഭാഗങ്ങളെ ക്രിസ്ത്വബ്ദത്തിനു മുമ്പുള്ള യെഹൂദന്മാർ മശീഹാ സംബന്ധിയായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു. 456-ൽ അധികം ഭാഗങ്ങളെ അവർ മശീഹയോടു ബന്ധിച്ചിരുന്നു എന്നു എഡർഷീം പറയുന്നു. 456 എണ്ണങ്ങളിൽ 75 എണ്ണം ഗ്രന്ഥപഞ്ചകത്തിൽ നിന്നും 243 എണ്ണം പ്രവാചകന്മാരിൽ നിന്നും 138 എണ്ണം എഴുത്തുകളിൽ (കെത്തുവീം) നിന്നുമാണ്. ഇവയിൽ വാചികമായ പ്രവചനങ്ങൾ താരതമ്യേന കുറവാണ്. ക്രൈസ്തവരും യെഹൂദരും ഒന്നുപോലെ പ്രാധാന്യം കല്പിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ഇവയാണ്: (ഉല്പ, 3:15; 9:27; 12:3; 22:18; 49:8, 10; ആവ, 18:18; 2 ശമൂ, 7:11-16; 23:5; സങ്കീ, അ: 2, 16, 22, 40, 110; യെശ, അ: 2, 7, 9, 11, 40, 42, 49, 53; യിരെ, 23:5, 6; ദാനീ, 7:27; സെഖ, 12:10-14; ഹഗ്ഗാ, 2:9; മലാ, 3:1; 4:5,6). 

മശീഹ യെഹൂദന്മാരുടെ വീക്ഷണത്തിൽ: എങ്ങനെയുള്ള മശീഹയെയാണ് യെഹൂദന്മാർ പ്രതീക്ഷിച്ചതെന്നും പഴയനിയമ വെളിപ്പാടുകൾ എങ്ങനെയുള്ള മശീഹയെ പ്രതീക്ഷിക്കുവാനാണ് അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്നും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. ക്രിസ്തുവിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ മശീഹയെക്കുറിച്ചുള്ള യെഹൂദന്മാരുടെ പ്രതീക്ഷ പ്രഗാഢവും നിർണ്ണീതവും ആയി വരികയായിരുന്നു. മക്കാബ്യകാലത്ത് മശീഹാപ്രതീക്ഷ പരകോടിയിലെത്തി. ക്രിസ്തുവിന്റെ കാലത്തു ഈ പ്രതീക്ഷയുടെ നിറവേറൽ ആസന്നം എന്നു കരുതി അവർ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ യേശുവിനെ മശീഹയായി മനസ്സിലാക്കുവാൻ അവർ ഒരുങ്ങിയിരുന്നില്ല. അതിനു പ്രധാന കാരണം മശീഹയെക്കുറിച്ചുള്ള സാമാന്യധാരണകളും റബ്ബിമാരുടെ ധാരണകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ്. വളരെ സങ്കുചിതമായ വ്യാഖ്യാനമാണ് യെഹൂദന്മാർ തിരുവെഴുത്തുകൾക്കു നല്കിയത്. എന്നാൽ അവർ തിരുവെഴുത്തുകളെ തിരസ്കരിച്ചില്ല. “നിങ്ങൾ തിരുവെഴുത്തുകളെ ശോധന ചെയ്യുന്നു; അവയിൽ നിങ്ങൾക്കു നിത്യജീവൻ ഉണ്ടു എന്നു നിങ്ങൾ നിരൂപിക്കുന്നുവല്ലോ; അവ എനിക്കു സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. എങ്കിലും ജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിനു എന്റെ അടുക്കൽ വരുവാൻ നിങ്ങൾക്കു മനസ്സില്ല.” (യോഹ . 5:39,40). റബ്ബിമാരുടെ വ്യാഖ്യാനമനുസരിച്ചു മശീഹ ലോകസ്ഥാപനത്തിനു മുമ്പുളളവനാണ്. മോശെയെക്കാളും ദൈവദൂതന്മാരെക്കാളും ഉന്നതനാണ്; ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങളും നിന്ദയും സഹിച്ച് തന്റെ ജനത്തിനുവേണ്ടി ഭയങ്കരമരണം അനുഭവിക്കുന്നവനാണ്. ജീവനുള്ളവർക്കും മരിച്ചവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ വേല, യിസ്രായേലിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പും പുനഃസ്ഥാപനവും, ജാതികളുടെ എതിർപ്പ്, അവരുടെ ഭാഗികമായ ന്യായവിധിയും മാനസാന്തരവും, അവന്റെ നിയമത്തിന്റെ പ്രാബല്യം, അന്ത്യകാലത്തുള്ള സാർവ്വത്രികാനുഗ്രഹങ്ങൾ, അവന്റെ രാജ്യം തുടങ്ങിയവ മശീഹാപ്രതീക്ഷയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. 

പരമപ്രധാനമായ ചില കാര്യങ്ങൾ അവയിൽ ഉൾപ്പെടാതെപോയി. ആദിമപാപം, മനുഷ്യന്റെ പാപവാസന എന്നിങ്ങനെ പ്രമുഖമായ ഉപദേശങ്ങൾ യെഹൂദന്മാർ ഉപേക്ഷിച്ചുകളഞ്ഞു. അവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഏക മനുഷ്യനാൽ പാപം എന്നത് പൗലൊസിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്. മശീഹയിലൂടെ സാദ്ധ്യമാകേണ്ട ലോകത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പ് യെഹൂദചിന്തയിലില്ല. തന്മൂലം മശീഹയുടെ പൗരോഹിത്യപദവി അവഗണിക്കപ്പെട്ടു. ദേശീയപ്രാധാന്യവും രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യവും ഉള്ള രാജത്വവും വിടുതലുമാണ് യെഹൂദന്മാരുടെ മശീഹാപ്രതീക്ഷയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ദേശമഹത്വത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമാണ് യിസ്രായേലിന്റെ വലിയ പ്രതീക്ഷ. അനേകം വ്യാജമശീഹകൾ എഴുന്നേറ്റത് യെഹൂദന്മാർക്കു നിരാശയ്ക്കു കാരണമായി. ഇക്കാലത്തു ക്രിസ്തുവിന്റെ മശീഹാപദവിയെ യെഹൂദന്മാർ നിഷേധിക്കുന്നതിന് രണ്ടു കാരണങ്ങളുണ്ട്: 1. അവരുടെ വീക്ഷണത്തിൽ മശീഹയുടെ ആഗമനത്തോടു കൂടി ഉടൻ തന്നെ മശീഹാഭരണത്തിന്റെ പൂർണ്ണവും അനുഗൃഹീതവുമായ ഫലങ്ങളുണ്ടാകും. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആഗമനത്തിൽ അതൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. 2. ഒരു പുനരാഗമനത്തെ കുറിച്ചുളള പ്രവചനങ്ങൾ കാണുന്നതിനു യെഹൂദന്മാർക്കു കഴിയുന്നില്ല. പഴയനിയമപ്രവചനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ വാഴ്ചയുടെ ഫലങ്ങളെ പ്രവചിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപ്രത്യക്ഷതയോടു കൂടി യിസ്രായേലിന്റെ വിടുതലും ദേശീയമഹത്വ പുനഃസ്ഥാപനവും സംഭവിക്കുമെന്നു വ്യക്തമാക്കുന്ന പുതിയനിയമ പ്രവചനങ്ങൾ പഴയനിയമപ്രവചനങ്ങളെ പൂരിപ്പിക്കുന്നു. മശീഹയെക്കുറിച്ചുളള ദൈവിക വെളിപ്പാട് സംക്ഷിപ്തമായി പ്രതിപാദിക്കാം. 

മശീഹയുടെ പ്രതിരൂപങ്ങൾ: പ്രതിരൂപങ്ങളിലൂടെയും പ്രവചനങ്ങളിലൂടെയും മശീഹയെ കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പാടുകൾ നല്കിയിട്ടുണ്ട്. പ്രവചനങ്ങളിലൂടെയുള്ള വെളിപ്പാട് സങ്കീർത്തനങ്ങളിലും പ്രവചനങ്ങളിലും കാണാം. ഭൗമിക ജീവിതത്തെപ്പറ്റിയുള്ള യിസായേല്യരുടെ ഹേതുവാദപരമായ വീക്ഷണം അവർക്കു സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തിയ നിസ്തുല്യനായ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയതായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തത ഭാവിയുടെ താക്കോൽ അവർക്കു നല്കി. വരുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളുടെ സ്പഷ്ടമായ ദർശനത്തിനുള്ള വിശ്വാസത്തിന് ഇതനിവാര്യമായിരുന്നു. മഹാത്മാരായ ചില പ്രത്യേക വ്യക്തികളിലും ഗതകാലസംഭവങ്ങളിലും പ്രതിരൂപപരമായും സവിശേഷമായും ദൈവം പ്രവർത്തിച്ചു. അനന്യനായ ദൈവം ഇനിയും അതുപോലെ പ്രവർത്തിക്കും. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പ്രതിരുപപഠനം തികച്ചും സാധുവും സയുക്തികവും ദൈവഹിതാനുസാരവുമാണ്. മശീഹയുടെ പ്രതിരൂപമായി പഴയനിയമത്തിൽ പ്രാധാന്യേന മൂന്നു വ്യക്തികളെ കാണുന്നു: ആദാം, മോശെ, ദാവീദ്. 

മശീഹയും ആദാമും: ഏദെന്യ അവസ്ഥയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ചില പ്രത്യേക അംശങ്ങൾ മശീഹയുടെ വാഴ്ചയ്ക്കുണ്ട്. യെശയ്യാവ് 11, 35 എന്നീ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ ഭൂമി ഏദൈന്യ അനുഗ്രഹങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോകുന്ന രംഗം കാണാം. സമൃദ്ധി (ആമോ, 9:13; യെശ, 4:2; 32:15, 20; 55:13) സമാധാനം, ജന്തു ലോകത്തിലെ ഐക്യം (യെശ, 11:6-9) മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സമവായീകരണം (യെശ, 32:1-8) എന്നിവ ശ്രദ്ധാർഹങ്ങളാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ശാപപ്രഭാവത്തിന്മേൽ ഭൂമിക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടവയാണവ. ഈ ശാപം മാറ്റപ്പെടുകയും സർവ്വവും വീണ്ടെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഏദെന്യരംഗം വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷമാകും. ഇതു വെറുമൊരു ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം മാത്രമല്ല; വിശുദ്ധനായ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടി തത്വവുമാണ്. സർവ്വസൃഷ്ടികളിന്മേലും ആദാമിനു ആധിപത്യം നല്കിയിരുന്നു. (ഉല്പ, 1:28; 2:19, 20). പാപത്തിൽ വീണ മനുഷ്യന് ആധിപത്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു. (ഉല്പ, 3:13). മശീഹ ആ വാഴ്ച വീണ്ടെടുക്കും. ക്രിസ്തുവിനെ ഒടുക്കത്തെ ആദാം എന്നു പൗലൊസ് വിളിക്കുന്നതിൽ നിന്നും ഈ നിഗമനത്തിന്റെ സാധുത വ്യക്തമാണ്. (1കൊരി, 15:45). 

മശീഹയും മോശെയും: പുറപ്പാടും അതിന്റെ നായകനായ മോശെയും യിസ്രായേല്യമനസ്സിൽ അമിതപ്രഭാവം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്. തന്മൂലം ഭാവി അവർ ഈ മൂശയിൽ കരുപ്പിടിപ്പിച്ചു. അനന്തര തലമുറകൾക്കു വേണ്ടി അതു രേഖപ്പെടുത്തുകയും പകരുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ആദ്യത്തെ പുറപ്പാടിന്റെ മാതൃക ദൈവത്തിന്റെ നിത്യമായ വെളിപ്പാടായി മാറി. (പുറ, 3:15). പുറപ്പാടിൽ ചെയ്തവയെല്ലാം ഒരത്ഭുതകരമായ വിധത്തിൽ ദൈവം വീണ്ടും ചെയ്യുമെന്നു ഉറപ്പു നല്കിയിട്ടുണ്ട്. ആദ്യത്തേതിൽ മോശെയിലൂടെ പ്രവർത്തിച്ചു. എന്നാൽ അടുത്തതിൽ ആരിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുമെന്നു സൂചിപ്പിച്ചിട്ടില്ലെന്നു മാത്രം. ഹോശേ, 2:14-23; യിരെ, 31:31-34; യെഹ, 20:33-44 ). യെഹെസ്ക്കേൽ 20:33-ലെ രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം ശ്രദ്ധാർഹമാണ്. അവർത്തനം 35:5-ൽ മോശയെ രാജാവെന്നു വിളിച്ചിട്ടുള്ളതും ഇതിനോടു ചേർത്തു ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്. രണ്ടാം പുറപ്പാടിന്റെ പ്രവചനം മശീഹാപരമാണ്. (യെശ, 51:9-11; 52:12; യിരെ, 23:5-8). മോശയെപ്പോലൊരു പ്രവാചകനെ ദൈവം എഴുന്നേല്പിക്കുമെന്നു മോശെയുടെ സന്തം പ്രവചനവുമുണ്ട്. (ആവ, 18:15-19). ഈ പ്രവചനത്തിനു രണ്ടു വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ഉണ്ട്: 1. മശീഹ, 2. ഒരു പ്രവാചകനിര. ഈ ഭാഗത്തിലെ ചില ഘടകങ്ങൾ പ്രവാചക പരമ്പരയിലും മറ്റു ചിലവ മശീഹയിലുമാണ് സാഫല്യമടയുന്നത്. 

ഭാവി അറിയുന്നതിനു പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്ന ആഭിചാര പ്രവൃത്തികൾക്കെതിരെ മോശെ മുന്നറിയിപ്പു നല്കി. പ്രസ്തുത മാദ്ധ്യമങ്ങൾക്കുപകരം ദൈവം യിസ്രായേല്യർക്കു നല്കിയ ഒരു ക്രമീകരണമാണു പ്രവാചകൻ. ഈ ഉദ്ദേശ്യത്തിനായി ദൈവം താൻ എഴുന്നേല്പിച്ച ഒരു മനുഷ്യനിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ മരിച്ചവരോടു ചോദിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അതിനുവേണ്ടി താൻ എഴുന്നേല്പിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയിലൂടെ യിസായേലിന്റെ ദൈവം തന്റെ ജനത്തോടു സംസാരിക്കും. ദൈവിക വെളിപാടിന്റെ ഒരു വാഗ്ദാനമാണിത്. ഭാവിയിൽ വരുവാനിരിക്കുന്ന മശീഹയെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു പ്രവചനം ആ കാലത്തിലെ നടത്തിപ്പിനു പര്യാപ്തമല്ല. തുടർന്നു പ്രവാചകന്മാരുടെ ഒരു പരിശോധന നല്കിക്കൊണ്ടു യഥാർത്ഥ പ്രവാചകന്മാരുടെ കാലത്ത് പലപ്പോഴും ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ഒരു ചുറ്റുപാടിനെ മുന്നറിയിക്കുന്നു. (ആവ, 18:21,22). വ്യാജപ്രവാചകനെപ്പോലെ വ്യാജമശീഹയും സംഭവ്യമാണ്. തന്റെ വാക്കുകളുടെയും പ്രവത്തികളുടെയും ചേർച്ചയിൽ യേശു സ്വന്തം അവകാശവാദം സ്ഥാപിച്ചു. ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതിയോഗികളായ യെഹൂദന്മാർ മശീഹയുടെ സംശയരഹിതമായ അടയാളം നല്കുന്നതിന് ക്രിസ്തുവിനെ നിരന്തരം നിർബന്ധിക്കുകയായിരുന്നു. 

മോശെയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു പ്രവാചകനിരയുടെ പ്രവചനമായി നാം സ്വീകരിക്കുകയാണെങ്കിൽ അതുവേണ്ടുവോളം നിറവേറിക്കഴിഞ്ഞു. മോശെയുടെ ഉപദേശങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനു നിലകൊള്ളുന്നതിനാൽ സാക്ഷാൽ പ്രവാചകൻ മോശയെപ്പോലെയാണ്. ദൂതിന്റെ ഉള്ളടക്കം കൊണ്ടാണ് സാക്ഷാൽ പ്രവാചകനെ വ്യാജപ്രവാചകനിൽ നിന്നു വേർതിരിക്കുന്നത്. (യിരെ, 23:9; യെഹെ, 13:1-14:11). യഥാർത്ഥ പ്രവാചകനു പാപത്തിന്നെതിരെ പറയുവാൻ ഒരു വാക്കുണ്ടായിരിക്കും. വ്യാജ പ്രവാചകനു അതുണ്ടായിരിക്കയില്ല. യഥാർത്ഥ പ്രവചനത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രം സീനായിൽ നിന്നുത്ഭവിച്ചതാണ്. ഒരു പ്രവാചക മാനദണ്ഡമാണ് മോശെ. യഥാർത്ഥ പ്രവാചകന്മാർ എല്ലാം മോശയെപ്പോലുള്ള പ്രവാചകന്മാരാണ്. 

ഈ ഭാഗത്തിന്റെ വിശദീകരണത്തിനു ഒരു മറുവശം കൂടിയുണ്ട്. ആവർത്തനം 34:10 അനുസരിച്ച് ഒരസാധാരണ പ്രവാചകനാണ് മോശെ. “യഹോവ അഭിമുഖമായി അറിഞ്ഞ മോശയെപ്പോലെ ഒരു പ്രവാചകൻ യിസ്രായേലിൽ പിന്നെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.” ആവർത്തനം 18:15-ലെ മോശയെപ്പോലുള്ള പ്രവാചകൻ മശീഹയാണെന്നതിനു ഇതു വ്യക്തമായ തെളിവു നല്കുന്നു. ഒരു പ്രവാചകനും, പ്രവാചകന്മാരെല്ലാം കൂടിയും ഈ പ്രവചനം നിറവേറ്റിയിട്ടില്ല. മോശയെപ്പോലെ എന്നത് മോശെയുടെ ആളത്തവും പ്രവർത്തനവും ഉള്ള ഒരു പ്രവാചകനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അവനെ ഹോരേബിലെ മോശെയുമായിട്ടാണ് താരതമ്യപ്പെടുത്തിയിരിക്കുക. (ആവ, 18:16). ഈ സാദൃശ്യം പഴയനിയമ പ്രവാചകന്മാരിൽ ആരിലും നിറവേറിയിട്ടില്ല. ഹോരേബിൽ മോശെ ആയിരുന്നു നിയമത്തിന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥൻ; പ്രവാചകന്മാർ നിയമത്തിന്റെ ഉദ്ഘോഷകരും. മോശെയോടു കൂടി യിസ്രായേല്യമതം ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. പ്രവാചകന്മാർ അതിനുവേണ്ടി പോരാടുകയും പ്രതീക്ഷയിലുള്ള അടുത്ത ഘട്ടത്തിന് വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്തു. തന്മൂലം 15,16 വാക്യങ്ങൾ മശീഹയിൽ മാത്രമേ നിറവേറു. പ്രവാചകന്മാരുടെ കാര്യത്തിൽ രാജാക്കന്മാരുടേതിൽ എന്നപോലെ അതേ ചുറ്റുപാടിൽ ആയിരുന്നു യിസ്രായേല്യർ. ഒരു രാജാവിന്റെ ആഗമനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദാനത്തിന്റെ നിഴലിൽ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയ രാജാക്കന്മാരുടെ നിര ഒടുവിൽ മശീഹ വരുമെന്നുള്ള ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയെ നിരന്തരം ഓർപ്പിക്കുകയും പാലൂട്ടി വളർത്തുകയും ചെയ്തു. രാജാക്കന്മാരുടെ മാതൃക ദാവീദാണ്. രാജാവായ മശീഹ വരുന്നതുവരെ ഓരോ രാജാവും ദാവീദിനെപ്പോലെ ആയിരിക്കണം. അതുപോലെ മോശെയുടെ മാതൃകയെ സമാഹരിക്കുവാൻ കഴിവുളള ഒരാൾ വരുന്നതുവരെ ഓരോ പ്രവാചകനും മുൻകാല പ്രവാചകനായ മോശെയെപ്പോലെ ആയിരിക്കണം. ആ ഏകൻ (മശീഹ) പുതിയനിയമത്തിന്റെ ഭാവിയിലെ പ്രവാചകനും നിയമദാതാവും മദ്ധ്യസ്ഥനും ആയിരിക്കും.

മശീഹയും ദാവീദും: മരണാസന്നനായ യാക്കോബ് തന്റെ മക്കളുടെ ഭാവിയെപ്പറ്റി പ്രവചിച്ചു. മശീഹയോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ യെഹൂദയ്ക്കു നല്കിയ പ്രവചനം ശ്രദ്ധാർഹമാണ്. (ഉല്പ, 49:9,10). ‘അദ്കീയാവോഷീലോഹ്’ എന്ന പ്രയോഗത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെപ്പറ്റി അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. ശിലോഹാ എന്ന പട്ടണത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഈ പ്രസ്താവന എന്നു വാദിക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ ശിലോഹാ നിവാസികൾ യെഹൂദയെയോ യെഹൂദാജനം ശിലോഹായെയോ എപ്പോഴെങ്കിലും സന്ദർശിച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രപ്രസ്താവം ഇല്ല. ശിലോഹ എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം സമാധാനപൂർണ്ണത അഥവാ സമാധാനം ഉണ്ടാക്കുന്നവൻ എന്നാണ്. (നോ: യെശ, 9:6). പ്രാചീന യെഹൂദാപണ്ഡിതന്മാർ അധികവും ഈ പദത്തെ മശീഹയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. യെരൂശലേം തർഗും ഈ അംഗവാക്യത്തെ “മശീഹാ വരുന്നതും ഭൂമിയിലെ സകല രാജ്യങ്ങളും അവനെ സേവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുമായ കാലം വരെ” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്നു. “മശീഹ വരികയും അവനെ ജനം അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുവോളം” എന്നതാണ് ഒങ്കെലൊസിന്റെ തർജ്ജമ. യെഹെസ്ക്കേൽ പ്രവാചകൻ ഈ പ്രയോഗത്തിന്റെ ആശയം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്; “ഞാൻ അതിനു ഉന്മൂലനാശം ഉന്മൂലനാശം, ഉന്മൂലനാശം വരുത്തും; അതിനു അവകാശമുള്ളവൻ വരുവോളം അതു ഇല്ലാതെയിരിക്കും; അവനു ഞാൻ അതു കൊടുക്കും.” (യെഹെ, 21:27). യെഹൂദാ ഗോത്രത്തിനു നല്കിയ രാജത്വം ഒരു മഹനീയരാജത്വത്തിൽ പര്യവസാനിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഈ വാക്യത്തിലുണ്ട്. പരമാധികാരത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണം യെഹൂദയിൽ നിന്നുള്ള ഭരണാധിപനിൽ മുൻകണ്ടു. പിൻഗാമികളായ രാജാക്കന്മാരെ താരതമ്യപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള മാനദണ്ഡം ദാവീദായിത്തീർന്നു. (1രാജാ, 11:4, 6; 14:8; 15:3, 11-14; 2രാജാ, 18:3; 22:2). രാജത്വത്തിന്റെ മാതൃക ദാവീദാണ്. നാഥാന്റെ പ്രവചനം അതിന്റെ നിറവേറലിനു വ്യക്തിപരമായി ഒരു രാജാവിനെയും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. (2ശമൂ, 7:12-16). എന്നാൽ അത് ദാവീദിന്റെ സ്ഥിരമായ ഒരു ഗൃഹത്തെയും രാജ്യത്തെയും സിംഹാസനത്തെയും പറ്റി പ്രവചിക്കുന്നു. പില്ക്കാലത്ത് ശലോമോനുണ്ടായ അധഃപതനവും പരാജയവും നിമിത്തം ദാവീദിന്റെ നാളുകൾ യിസ്രായേലിന്റെ സ്മരണയിൽ വളരെയധികം പ്രകാശമാനമായി ശോഭിച്ചു. തന്മൂലം യിസ്രായേലിന്റെ പ്രതീക്ഷ ഭാവിയിലെ ദാവീദിൽ സാന്ദ്രമായി. അതു സങ്കീർത്തനങ്ങളിലും പ്രവചനങ്ങളിലും അണപൊട്ടി ഒഴുകി. 

മശീഹയും സങ്കീർത്തനങ്ങളും: രാജാവിനെ കേന്ദ്രമാക്കിയുള്ള ചില സങ്കീർത്തനങ്ങളുണ്ട്. അവ മശീഹയെ പൂർവ്വവൽ ദർശിക്കുന്നു. ജാതികളുടെ എതിർപ്പു നേരിടുന്ന (സങ്കീ, 2:1-3; 110:1) ഈ രാജാവ് ജയാളിയായി പ്രവേശിക്കുന്നു. (45:3-5; 89:22,23). യഹോവയുടെ പ്രവർത്തനപ്രഭാവത്താൽ (2:6, 8; 18:46-50; 21:1-13; 110:1,2) സീയോനിൽ സമ്മുഖമായ ലോകഭരണം അവൻ സ്ഥാപിക്കും. (2:8-12; 18:43, 45; 45:17; 72:8-11; 89:25; 110:5,6). അവന്റെ ഭരണം ശാശ്വതവും (21:4; 45:6; 72:5), സമാധാനപൂർണ്ണവും (72:7), ഐശ്വര്യപൂർണ്ണവും (72:16) ആണ്. യഹോവാഭക്തി ഭരണത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയാണ്. (72:5). പാവപ്പെട്ടവരുടെ സഖിയും പീഡകരുടെ ശത്രുവുമായ അവന്റെ കീഴിൽ നീതിമാന്മാർ തഴയ്ക്കും. (72:7). അവൻ എന്നേക്കും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നവനും (45:16), ശാശ്വതനാമധാരിയും (72:17), നിത്യസ്തുത്യനും ആണ്. (72:15). ദാവീദിനോടുള്ള നിയമത്തിന്റെ അവകാശിയും മല്ക്കീസേദെക്കിന്റെ പൗരോഹിത്യം വഹിക്കുന്നവനും (110:4), യഹോവയ്ക്കുള്ളവനും യഹോവയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടവനും ആണ്. (21:1, 7; 63:1-8, 11). അവൻ ദൈവപുത്രനും ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഇരിക്കുന്നവനും ദൈവത്വം ഉള്ളവനും ആണ്. (2:7; 89:27; 110:1; 45:6). ഈ കാര്യങ്ങൾ ദാവീദിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു രാജാവിനെ കുറിച്ചാണെന്നുറപ്പാക്കുവാൻ നിവൃത്തിയില്ല. 

ഇമ്മാനുവേൽ: പശ്ചിമേഷ്യ മുഴുവൻ കീഴടക്കുവാൻ അശ്ശൂർ രാജാവായ തിഗ്ലത്ത്-പിലേസർ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. പലസ്തീന്യ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് അതു ദോഷമായിത്തീർന്നു. അരാമും യിസ്രായേലും (എഫ്രയീം) അശ്ശൂരിനെതിരെ സൈനികസഖ്യം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്നും യെഹൂദ ഒഴിഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ യെഹൂദയെ മെരുക്കി കൊണ്ടുവരുന്നതിന് അരാമും യിസ്രായേലും യെഹൂദയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. ഈ ഭീഷണിയെ ക്ഷണികമായി യെശയ്യാവു കണ്ടു. (7:7, 16). യഹോവയിൽ മാത്രം ഭദ്രത കാണുന്നതിനും അശ്ശൂരിനോടു സഹായം അപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്നതിനും പ്രവാചകൻ ആഹാസിനെ ഉപദേശിച്ചു. യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ വിശ്വാസത്തിനു പ്രേരകമായ ഒരടയാളം ചോദിക്കുവാൻ പ്രവാചകൻ ആഹാസിനോടാവശ്യപ്പെട്ടു. (യെശ, 7:10,11). ആഹാസ് അതു നിരസിച്ചപ്പോൾ ഇമ്മാനുവേലിന്റെ അടയാളം നല്കി. അവിശ്വാസം നിമിത്തം ആഹാസ് നാശമടയുകയും അവനോടൊപ്പം ആ വംശവും രാജ്യവും വിധിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തത്തിൽ പ്രവേശിക്കുവാൻ അവിശ്വാസം മൂലം ആഹാസ് നിഷേധിച്ചുവെങ്കിലും ദാവീദിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള രാജാവിനെക്കുറിച്ചുളള ദൈവികവാഗ്ദത്തം റദ്ദാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അവിശ്വാസത്തിനു രാജാവിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയശേഷം യെശയ്യാവു ഇമ്മാനുവേലിനെക്കുറിച്ചുളള പ്രവചനം ആഹാസിനു നല്കി. 

ഇമ്മാനുവേലിന്റെ ജനനം ഒരടയാളമായും കന്യകയുടെ (അൽമാ) പ്രസവമായും വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു. വിവാഹപ്രായമായ യുവതിയാണ് അൽമാ. അവൾ ഗർഭിണിയായിരിക്കുന്നതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞവളാണെന്നു അനുമാനിക്കേണ്ടതാണ്. അല്മാ എന്ന പദം പ്രവാചകൻ ഉപയോഗിച്ചതിന് പ്രബലമായ അടിസ്ഥാനമുണ്ട്. പാർഥെനൊസ് എന്ന പദമാണ് മത്തായി പ്രയോഗിക്കുന്നത്. (മത്താ, 1:23). അത്ഭുതശിശുവായ ഇമ്മാനുവേൽ സ്വന്തം ജനത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥനും രാജകീയ വീണ്ടടുപ്പുകാരനും നീതിയുള്ള രാജാവും ആണ്. (യെശ, 8:8, 10; 9:1-7; 11:1-16). അത്ഭുതമന്തി, വീരനാംദൈവം, നിത്യപിതാവ്, സമാധാനപ്രഭു എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിശിഷ്ട നാമങ്ങളാലാണ് പ്രവാചകൻ ഇമ്മാനുവേലിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. (യെശ, 9:6). അവൻ ദാവീദിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ എന്നെന്നേക്കും ഇരിക്കും. (9:7). ഈ ഇമ്മാനുവേൽ ഭാവിയിൽ വരേണ്ടുന്ന മശീഹയാണ്. ഒരു ശൂന്യമായ പദവിയും അർത്ഥശൂന്യമായ കിരീടവും കീഴടക്കപ്പെട്ട ജനതയെയും സ്വായത്തമാക്കുന്നതിന് നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന മഹാനായ രാജാവ് (മശീഹ) ജനിക്കേണ്ടതില്ല. 

അഭിഷിക്തനായ കോരെശ്: അഭിഷിക്തൻ എന്ന പദം യെശയ്യാപ്രവചനത്തിൽ ഒരിടത്തു (45:1) മാത്രമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. അവിടെ പാർസി രാജാവായ കോരെശ് ആണാ ഉദ്ദിഷ്ടപുരുഷൻ. ഒരു വിജാതീയ രാജാവാണ് അഭിഷിക്തൻ എന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണ്. വിജാതീയ രാജാവിനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നത് പഴയനിയമത്തിൽ അസാധാരണമാണ്. ഹസായേലിന്റെ അഭിഷേകം ഉദാഹരണം. (1രാജാ, 19:15). തിരുവെഴുത്തുകളിലെ മറ്റുഭാഗങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പഴയനിയമ മശീഹാത്വത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന അഞ്ചു കാര്യങ്ങൾ അഭിഷിക്തനായ കോരെശിൽ വ്യക്തമായി കാണാം: 1. കോരെശിനെ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തു. (യെശ, 41:25). 2. ദൈവജനത്തിന്റെ വീണ്ടടുപ്പ് പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനു അവൻ നിയമിക്കപ്പെട്ടു. (45:11-13). 3. തന്റെ ശത്രുക്കളിന്മേലുള്ള ഒരു ന്യായവിധിയാണ് അവൻ. (യെശ, അ: 47). 4. ജാതികളുടെ മേലുള്ള ആധിപത്യം അവനു നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. (യെശ, 45:1-3). 5. അവന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് യഹോവ തന്നെയാണ്. (45:1-7(. കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിൽ ഈ അഞ്ചുകാര്യങ്ങളും സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെട്ടു. 

ദാസൻ: യെശയ്യാവ് 40-55 അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ നാലു ഭാഗങ്ങളായി ചേർത്തിട്ടുള്ള പദ്യങ്ങൾ ദാസഗീതങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു: (അവ, 42:1-7; 49:1-6; 50:4-9; 52:13-53:12). ദാസഗീതങ്ങളിൽ ദാസൻ എന്ന പേരിൽ മശീഹാപരമായ ചിത്രീകരണം ഉണ്ട്. ദാസൻ എന്നപദം 40-53 അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ 20 പ്രാവശ്യം കാണപ്പെടുന്നു. ഒമ്പതു പ്രാവശ്യം ദാസനെ യിസ്രായേൽ, യാക്കോബ്, യാക്കോബ്-യിസ്രായേൽ എന്നിങ്ങനെ വിളിക്കുന്നു. ആറുപ്രാവശ്യം യഹോവ ‘എന്റെ ദാസൻ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ദാസൻ യഹോവയുടെ അഭിഷിക്തനും (42:1), ന്യായവിധിയുടെ രാജകീയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കുന്നവനും (42:1, 3,4) ആണ്. പ്രവാചകന്റെ അടയാളങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും (49:1,2; 50:4), വിജാതീയരുടെയും യിസ്രായേല്യരുടെയും ഇടയിൽ ശുശ്രൂഷ നിർവ്വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ലോകവ്യാപകമായ വെളിപ്പാടിന്റെയും (42:1, 3,4), രക്ഷയുടെയും (49:6) കർത്താവാണ്. പ്രായശ്ചിത്തയാഗമായി ദാസൻ മരണത്തിനു സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നു. (53:4-6, 8, 10-12). കോരെശ് രാജാവു ദേശീയ സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രം പ്രദാനം ചെയ്തു. എന്നാൽ യഹോവയുടെ ദാസൻ യിസ്രായേലിനും സകല ജാതികൾക്കും ആത്മീയസ്വാതന്ത്ര്യം നല്കും. (49:6). 

ഒന്നാമത്തെ ദാസഗീതവും അതിന്റെ ഉള്ളടക്കവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ‘ഇതാ’ എന്ന ദ്വന്ദ്വപ്രയോഗത്തിൽ കാണാം. (41:27; 42:1). ആദ്യത്തെ വാക്യം വിജാതീയരുടെ ആവശ്യങ്ങളും രണ്ടാമത്തേത് വിജാതീയരുടെ ന്യായവിധിയും ആണ്. സൃഷ്ടിപ്പ്, ചരിത്രം എന്നിവയോടുള്ള ബന്ധത്തിൽ യിസ്രായേല്യരുടെ ദൈവം മാത്രമാണ് ഏകദൈവം. യിസ്രായേല്യരോടുള്ള ആശ്വാസവാക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനം അതാണ്. (40:1-11; 41:8-20). ദാസന്റെ പ്രവർത്തനം ശാന്തമായും ശബ്ദരഹിതമായും ന്യായം നടത്തുകയാണ്. ദ്വീപുകൾ ഇപ്രകാരമുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ഈ ആവശ്യം നിറവേറ്റുന്നതിനു ദാസനെ ദൈവാത്മാവിനാൽ അഭിഷേകം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. (42:1-4). ആദ്യഗീതം ദാസൻ ആരാണെന്നുള്ള പ്രശനം ഉയർത്തുന്നില്ല. പ്രവർത്തനത്തിൽ മാത്രമാണ് ശ്രദ്ധ. പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണത്തിനു ദാസൻ സ്വയം അർപ്പിക്കുന്നു. യിസ്രായേൽ അന്ധയും ബധിരയും അടിമയും പാപത്താൽ ന്യായം വിധിക്കപ്പെട്ടവളും ആത്മീയമായ ഉൾക്കാഴ്ച ഇല്ലാത്തവളുമാണ്. (യെശ, 42:18,19, 22-25). യെശയ്യാവ് 48-ലെ പ്രധാന പ്രമേയം യിസ്രായേല്യരുടെ പാപമാണ്. (48:1, 4,5, 7,8, 18, 22). ബാബേലിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലും പാപത്തിലുള്ള തുടർച്ചയും സമാന്തരമായി കിടക്കുന്നു. ബാബേൽ പ്രവാസത്തിൽ നിന്നു സ്വന്തം രാജ്യത്തിലേക്കു മടങ്ങിവന്നെങ്കിലും അവർ യഹോവയിങ്കലേക്കു തിരിഞ്ഞുവന്നിട്ടില്ല. അതിനാൽ ആത്മീയ വീണ്ടടുപ്പാണ് ആവശ്യം. അതിന്റെ നിർവ്വഹണം ദാസനിലാണ്. വിജാതീയർക്കു രക്ഷ പ്രദാനം ചെയ്യുകയും യിസ്രായേല്യരെ യഹോവയിങ്കലേക്കു കൊണ്ടുവരികയും വേണം. (49:5-6). 

മുന്നാമത്തെ ദാസഗീതം പൂർണ്ണ അനുസരണം ഉള്ളവനായി ദാസനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ആശയറ്റതും അനു താപമില്ലാത്തതും (49:14-26; 50:1-3) ആയ സീയോനുമായുള്ള താരതമ്യത്തിൽ കഴിവോടും ശുഭാപ്തി വിശ്വാസത്തോടും കൂടെ യഹോവയ്ക്ക് അനുകൂലമായി ദാസൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. (50:4,5). യഹോവയെ ഭയപ്പെടുന്നവർക്കെല്ലാം മാതൃകയാണ് ദാസൻ. (50:10). അന്തർദേശീയ വിജയിയും ത്യജിക്കപ്പെട്ടവനും പാപം വഹിക്കുന്നവനും അധർമ്മം നിമിത്തം നിരപരാധിയായി കഷ്ടം സഹിക്കുന്നവനും ആണ്. (52:13-15; 53:1-6). ദാസന്റെ വീണ്ടെടുപ്പ് പ്രവർത്തനത്തിന്റെ സാർവ്വത്രികത പ്രകടമാണ്. സമാധാനത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനും നീതി അവകാശമാക്കുന്നതിനും സൗജന്യരക്ഷയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനും ദാവീദിനു വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട കരുണകൾ അനുഭവിക്കുന്നതിനും മച്ചിയായ സീയോനെയാണ് ആദ്യം ക്ഷണിക്കു ന്നത്. (54:1-17; 55:1-3). ദാസന്റെ ആളത്തം നിഗുഢമാണ്. അവൻ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ മനുഷ്യനും യഹോവയുടെ ഭുജവുമാണ്. പ്രവാസത്തിലും ചെങ്കടലിലും പ്രവർത്തിച്ചതുപോലെ വീണ്ടും പ്രവർത്തിക്കുന്ന യഹോവ തന്നെയാണ് യഹോവയുടെ ഭുജം. (51:9-11). 

അഭിഷിക്തനായ ജേതാവ്: യെശയ്യാ പ്രവചനത്തിന്റെ മൂന്നാം ഭാഗം മശീഹയെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രവചനത്തെ പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ഒരാഗോള രാജാവിനെ ആദ്യത്തെ 37 അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ വരച്ചു കാണിക്കുന്നു. ഒരു ലോകവ്യാപകമായ രക്ഷയിൽ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട എല്ലാവരെയും ദാവീദിന്റെ ഭരണത്തിനു കീഴിൽ കൊണ്ടുവരും. ദാസനെപ്പോലെയും രാജാവിനെപ്പോലെയും (11:2, 4; 42:1; 49:2) ആത്മാവിനാലും വചനത്താലും അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരുവനാണ് ഈ മശീഹ. വീണ്ടെടുപ്പുകാരനെ സീയോനിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു രക്ഷയുടെ വസ്ത്രം യഹോവ തന്നെ ധരിപ്പിക്കുന്നു. (59:16-20). നിഗുഢമായി യഹോവയുടെ ആത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞവനും യഹോവയുടെ വചനം സംസാരിക്കുന്നവനും ആയ ഒരുവനെ അഭിസംബോധനം ചെയ്യുന്നു. (59:21). എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് സാർവ്വത്രികമായ വിളി നല്കി സീയോനെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള പ്രവർത്തനം ലോകവ്യാപകമാക്കുന്നു. (യെശ, 60:1). ആളത്തത്തിൽ ഈ മശീഹാജേതാവിന് രാജാവിൽ നിന്നും ദാസനിൽ നിന്നും വളരെ വ്യത്യാസമില്ല. ആത്മീയനിറവ് അവനും ഉണ്ട്. അവൻ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലെ മനുഷ്യൻ ആണ്. ഇവിടെ അവനെ തിരിച്ചറിയുവാൻ രണ്ടു അടയാളങ്ങൾ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഒന്നാമതായി അവൻ ഏദോമിന്റെ ജേതാവായിരുന്നു. ഏദോമിനെ ജയിക്കുവാൻ ദാവീദിനു മാത്രമേ സാധിച്ചിരുന്നുള്ളു. യിസ്രായേല്യ രാജാക്കന്മാർക്കാർക്കും ഏദോമിനെ ജയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. (ഒ.നോ: സംഖ്യാ, 24:17-19). ദാവീദ്യമശീഹയ്ക്ക് അഭിഷിക്തനായ ജേതാവിനോടുള്ള സാമ്യം ഇവിടെ വ്യക്തമാണ്. രണ്ടാമതായി, യഹോവ മാത്രം ധരിച്ചതായി കാണപ്പെട്ട രക്ഷയുടെയും പ്രതികാരത്തിന്റെയും വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതു അവനാണ്. (59:17). 

മുള: മശീഹയുടെ അപരനാമമാണ് മുള. ഈ നാമത്തിൽ ഒരു പ്രവചനനിര ഉണ്ട്. (യിരെ, 23:5-ഉം 33:14-ഉം ഒന്നുതന്നെയാണ്. ആ കാലത്ത് യഹോവ ദാവീദിന് നീതിയുള്ള ഒരു മുളയെ മുളപ്പിക്കും. അവൻ ദേശത്തു നീതിയും ന്യായവും നടത്തും. അവന്റെ നാളിൽ യെഹൂദാ രക്ഷിക്കപ്പെടും, അവന്റെ ഭരണം ന്യായവിധിയുടെയും നീതിയുടെയും ഭരണം ആയിരിക്കും. യഹോവ നമ്മുടെ നീതി എന്നാണവന്റെ നാമം. (യിരെ, 23:5:8; 33:14-17). സെഖര്യാ പ്രവചനത്തിൽ ‘എന്റെ ദാസനായ മുള’യെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. (സെഖ, 3:8,9; 6:12,13). ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ടു ‘എന്റെ ദാസനായ മുള’ അതിക്രമം തുടച്ചുമാറ്റുന്ന പൗരോഹിത്യവേല ചെയ്യുന്നു. തുടർന്നു മുള എന്ന പുരുഷൻ യഹോവയുടെ മന്ദിരം പണിയുകയും ബഹുമാനഭൂഷണം ധരിച്ചു സിംഹാസനത്തിൽ പുരോഹിതനായിരിക്കുകയും യഹോവയോടൊപ്പം സമാധാനം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. രാജത്വവും പൗരോഹിത്യവും ഉള്ള മശീഹയാണ് മുള. മല്ക്കീസേദെക്കിന്റെ വിധത്തിൽ എന്നേക്കും ഒരു പുരോഹിതൻ എന്ന പ്രവചനത്തിന്റെ നിറവേറലണ് അവൻ. (സങ്കീ, 110:4). യെശയ്യാവ് 4:2-ലും യഹോവയുടെ മുളയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. യഹോവയുടെ മുള സീയോൻ പുത്രിമാരുടെ മാലിന്യം കഴുകിക്കളയുന്നതിനുള്ള പൗരോഹിത്യ പ്രവൃത്തി ചെയ്യും. (യെശ, 4:4). യെരുശലേമിലെ യഹോവയുടെ രാജകീയ വാഴ്ചയോടും മുള ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ രാജാവ്, ദാസൻ, ജേതാവ് എന്നിവയോടൊപ്പം മുളയും മശീഹാസൂചകമാണ്. മശീഹായിൽ കാണുന്ന മാനവികതയും ദൈവത്വവും തമ്മിലുള്ള രഞ്ജന മുളയിലും  കാണാം. മുള ദാവീദിന്റെ മുളയാണ്; ഒപ്പം യഹോവയുടേതും. 

സ്ത്രീയുടെ സന്തതി: മശീഹയുടെ മാനവികത വ്യക്തമായി പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇമ്മാനുവേൽ, ദാസൻ എന്നീ പേരുകളിൽ അതു സൂചിതവുമാണ്. മശീഹയുടെ പ്രവചനത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന മീഖാ 5:2-നെ തുടർന്നു പ്രസവിക്കാനുള്ളവൾ പ്രസവിക്കുവോളവും എന്ന പ്രയോഗം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. യിരെമ്യാവ് 31:22 ഒസാധാരണ ശിശുവിന്റെ ജനനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സ്ത്രീയുടെ സന്തതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഥമവും പ്രധാനവുമായ പ്രവചനം ഉല്പത്തി 3:15 ആണ്. വീഴ്ചയുടെ ദുരന്തത്തിന്റെ കാഠിന്യം മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് സർപ്പത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി നാം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. സകലമൃഗങ്ങളുടെ മേലും അധികാരം ദൈവം മനുഷ്യനു നൽകി. മൃഗങ്ങളെ ഭരിക്കുവാനുള്ള അധികാരം മനുഷ്യനുണ്ട്. എന്നാൽ അവയിൽ നിന്നും തക്കതായ ഒരു തുണ മനുഷ്യനു ലഭിച്ചില്ല. കാരണം മനുഷ്യനെപ്പോലെയുള്ള ഒന്നു അവയിലില്ലായിരുന്നു. (ഉല്പ, 3:1-ൽ സംസാരിക്കുന്ന പാമ്പിനെ നാം കാണുന്നു. അതു മനുഷ്യനോടു ബുദ്ധിപരമായി സംഭാഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ദൈവത്ത നല്ലവണ്ണം ത്രാസിൽ തൂക്കിനോക്കിയ ഒരുവനെപ്പോലെയും ദൈവത്തിന്റെ ആന്തരികചിന്തകൾ മനസ്സിലാക്കിയവനെ പോലെയും ദൈവത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളെപ്പറ്റി സർപ്പം സംസാരിക്കുന്നു. ദൈവത്തോടു തുറന്ന ശത്രുത്വം അതു പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു. ഏദെനിൽ കണ്ട ഈ സർപ്പം പിശാചും സാത്താനും ആയ പഴയ പാമ്പ് ആയിരുന്നു. (വെളി, 20:2). സ്ത്രീയുടെ സന്തതി സാത്താന്റെ തല തകർക്കും എന്നു ദൈവം വാഗ്ദത്തം ചെയ്തു. എന്നാൽ ഈ പ്രക്രിയയിൽ സ്ത്രീയുടെ സന്തതിയുടെ കുതികാൽ തകർക്കപ്പെടും, എന്നാൽ സ്ത്രീയുടെ സന്തതി വിജയ ശ്രീലാളിതനാകുകയും വീഴ്ചയുടെ സകലദോഷങ്ങളും പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്യും. 

മനുഷ്യപുത്രൻ: ദാനീയേൽ പ്രവചനത്തിലെ മനുഷ്യപുത്രദർശനം വളരെയധികം വിവാദങ്ങൾക്കു വിളനിലമായ ഒരു ഭാഗമാണ്. (7:1-28). ദർശനത്തിന്റെ സത്ത ന്യായവിധിയാണ്. മനുഷ്യപുത്രനോടു സദൃശനായ ഒരുത്തൻ ആകാശമേഘങ്ങളോടെ വന്നു ആധിപത്യവും മഹത്വവും രാജത്വവും പ്രാപിക്കുന്നു. നിത്യാധിപത്യവും നിത്യരാജതുവുമാണ് അവൻ പ്രാപിച്ചത്. മറ്റു മശീഹാഭാഗങ്ങളിൽ കാണുന്ന സാർവ്വത്രികാധിപത്യത്തിന് സമാനമാണിത്. എന്നാൽ മനുഷ്യപുത്രനെ പോലെയുള്ള ഒരുവൻ മശീഹയാണെന്നും അല്ല ദൈവജനങ്ങളുടെ മൂർത്തീകരണം ആണെന്നും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവരുണ്ട്. 7:18-ഉം 21-ഉം വാക്യങ്ങൾ ന്യായവിധിയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുകയും, രാജ്യം അത്യുന്നതനായവന്റെ വിശുദ്ധന്മാർക്കു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ 13,14 വാക്യങ്ങളിലെ ഏകവ്യക്തി ഈ വിശുദ്ധന്മാർ ആയിരിക്കുവാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. 

വിശുദ്ധന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ മൃഗങ്ങളെപ്പറ്റി രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള വിവരണമുണ്ട്. നാലു മഹാമൃഗങ്ങൾ നാലു രാജാക്കന്മാരാണ്. (ദാനീ, 7:17). നാലാമത്തെ മൃഗം നാലാമത്തെ രാജ്യമാണ്. (7:23). പ്രതിരൂപങ്ങൾ വ്യഷ്ടിപരവും (രാജാക്കന്മാർ) സമഷ്ടിപരവും (രാജ്യങ്ങൾ) ആണ്. രാജാവും രാജ്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ പഴയനിയമ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വീക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്. രാജാവിൽ നിന്നാണ് രാജ്യം രൂപം കൊള്ളുന്നത്. രാജ്യമല്ല രാജാവിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്; മറിച്ചാണ്. മൃഗരാജാക്കന്മാർ വിശുദ്ധന്മാരുടെ രാജ്യത്തിന്റെ വൈയക്തിക ശത്രുക്കളാണ്. മനുഷ്യപുത്രനോടു സദൃശനായവൻ സാർവ്വത്രികാധിപത്യം പ്രാപിക്കുകയും അതിൽ തന്റെ ജനത്തിന്റെ ആധിപത്യം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യപുത്രനെപ്പോലെയുള്ള ഒരുത്തൻ മശീഹ ആണെന്നു വ്യക്തമാകുന്നു. സ്ഥാനപ്പേരുകൊണ്ടു അവൻ മനുഷ്യനാണ്. എന്നാലും മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ നിന്നല്ല അവന്റെ ഉത്ഭവം. അവൻ ആകാശമേ ഘങ്ങളോടെ വരികയാണ്. മേഘങ്ങളെ തേരാക്കി വരുന്നത് ദൈവമാണ്. (സങ്കീ, 104:3; നഹും, 1:3; യെശ, 19:1). 

അഭിഷിക്തനായ പ്രഭു: ദാനീയേൽ പ്രവചനത്തിൽ അഭിഷിക്തനായ പ്രഭു അഥവാ മശീഹയുടെ ഒരു പ്രവചനമുണ്ട്. (9:25-27). ബാബിലോന്യ പ്രവാസമായ എഴുപതു വർഷത്തിനു ശേഷം യിസ്രായേൽ ജനത്തിനു ഉദ്ധാരണം ലഭിക്കുമെന്നു യിരെമ്യാ പ്രവചനത്തിൽ നിന്നു ഒരു കാലസംഖ്യ ദാനീയേൽ മനസ്സിലാക്കി. തുടർന്നുള്ള പ്രാർത്ഥനയിൽ ഗ്രബ്രീയേൽ ദൂതൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു എഴുപതു ഏഴുകളുടെ ഒരു കാലം യിസ്രായേലിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ശുദ്ധീകരണത്തിനു വേണ്ടി ശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതായി വെളിപ്പെടുത്തി. എഴുപതു ആഴ്ചയുടെ ആരംഭബിന്ദു യെരുശലേമിനെ യഥാസ്ഥാനപ്പെടുത്തി പണിയുവാൻ കല്പന പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതാണ്. അഭിഷിക്തൻ ചേദിക്കപ്പെടുന്നതു വരെ 69 ആഴ്ചയുണ്ട്. നഗരം യഥാസ്ഥാനപ്പെടുത്തി പണിയുവാൻ കല്പന പുറപ്പെടുവിച്ചത് അർത്ഥഹ്രഷ്ടാ രാജാവ് ആണ്. അതു ബി.സി. 445-ൽ ആയിരുന്നു. (നെഹ, 1:3; 2:4-8).തന്മൂലം 70 ആഴ്ചയുടെ ആരംഭബിന്ദു ബി.സി. 445 ആണ്. എഴുപതു ആഴ്ചയെ മൂന്നുഘട്ടങ്ങളായി പിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്നാമത്തെ ഘട്ടം 7 ആഴ്ച അഥവാ 49 വർഷവും രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം 62 ആഴ്ച അഥവാ 434 വർഷവും മൂന്നാമത്തെ ഘട്ടം 1 ആഴ്ച അഥവാ 7 വർഷവുമാണ്. നഗരം പുതുക്കിപ്പണിയുന്നതിനു 49 വർഷം വേണ്ടിയിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം 62 ആഴ്ച അഥവാ 434 വർഷമാണ്. അപ്പോഴാണ് അഭിഷിക്തൻ ചേദിക്കപ്പെടുന്നത്. എ.ഡി. 33-ൽ സെഖര്യാ പ്രവചനത്തിന്റെ (9:9) നിവ്യത്തിയായി ക്രിസ്തു യെരുശലേമിൽ പ്രവേശിച്ച ദിനത്തിൽ (മത്താ, 21:1-11) ഇതു പൂർത്തിയായെന്ന് ആൻഡേഴ്സൻ ഗണിക്കുന്നു. 70 ആഴ്ച നിയമിച്ചിരിക്കുന്നതു ആറു ഉദ്ദേശ്യങ്ങളുടെ പൂർത്തീകരണത്തിനാണ്. അവ: 1. അതിക്രമത്തെ തടസ്ഥം ചെയ്യുക. 2. പാപങ്ങളെ മുദ്രയിടുക. 3. അകൃത്യത്തിനു പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുക. 4. നിത്യനീതി വരുത്തുക. 5. ദർശനവും പ്രവചനവും മുദ്രയിടുക. 6. അതിപരിശുദ്ധമായതിനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുക. ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശീകരണത്തോടുകൂടി കുറ്റം ചെയ്ത ജാതിയായ യിസായേലിന്റെ മേൽ പ്രതികാരം നടത്തപ്പെട്ടു. വരുവാനിരിക്കുന്ന പ്രഭുവിന്റെ (എതിർക്രിസ്തു) ജനം ദൈവാലയത്തെയും നഗരത്തെയും നശിപ്പിച്ചു. എ.ഡി. 70-ൽ യെരൂശലേം പട്ടണവും ദൈവാലയവും റോമാക്കാർ നശിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഈ പ്രവചനം പൂർണ്ണമായി നിറവേറി. ശേഷിക്കുന്ന ഒരാഴ്ച അഥവാ ഏഴുവർഷം കൃപായുഗം അവസാനിക്കുകയും സഭയുടെ ഭൗമിക കാലാവധി തീരുകയും ചെയ്യുന്നതോടു കൂടി ആരംഭിക്കും. അവസാനത്തെ ആഴ്ച മഹാപീഡനമാണ്. അതിനുശേഷം മശീഹ വീണ്ടും വരികയും യെഹൂദനു വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട ഭൗമികരാജ്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യും. 

മശീഹ പുതിയനിയമത്തിൽ: അഭിഷിക്തൻ ഗ്രീക്കിൽ ക്രിസ്റ്റോസ് ആണ്; അതു എബ്രായയിലെ മഷീയാഹിനും അരാമ്യയിലെ മെഷീഹായ്ക്കും തുല്യമാണ്. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ യേശുവിന്റെ ആളത്തത്തിൽ മശീഹാത്വം വെളിപ്പെട്ടു. പ്രവാചകൻ, പുരോഹിതൻ, രാജാവ് എന്നീ പദവികളിലേക്കു പിതാവായ ദൈവം പുത്രനായ യേശുവിനെ അഭിഷേകം ചെയതും. “നസറായനായ യേശുവിനെ ദൈവം പിരിശുദ്ധാത്മാവിനാലും ശക്തിയാലും അഭിഷേകം ചെയ്തതു ദൈവം അവനോടുകൂടെ ഇരുന്നതുകൊണ്ടു അവൻ നന്മ ചെയ്തും പിശാചു ബാധിച്ചവരെ ഒക്കെയും സൗഖ്യമാക്കിയും കൊണ്ടു സഞ്ചരിച്ചതുമായ വിവരം തന്നെ നിങ്ങൾ അറിയുന്നുവല്ലോ.” (പ്രവൃ, 10:38). അന്ത്രയാസ് യേശുവിനെ അനുഗമിച്ചപ്പോൾ സ്വന്തം സഹോദരനായ ശിമോനെ കണ്ടു അവനോടു ഞങ്ങൾ ‘മശീഹയെ’ എന്നുവെച്ചാൽ ക്രിസ്തുവെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു. (യോഹ, 11:41). ഇവിടെ മശീഹയും ക്രിസ്തുവും തമ്മിലുളള അഭിന്നത്വം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കർത്താവിന്റെ ക്രിസ്തുവിനെ കാണും മുമ്പെ മരണം കാണുകയില്ല എന്നു ശിമോനു അരുളപ്പാട് ഉണ്ടായിരുന്നു. (ലൂക്കൊ, 2:25, 26). യേശു ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തു ആണെന്ന പത്രൊസ് ഏറ്റുപറഞ്ഞു. (മത്താ, 16:16). യേശുവിന്റെ ഔദ്യോഗിക നാമമാണ് ക്രിസ്തു എങ്കിലും അതു സംജ്ഞാനാമമായി മാറി. ഈ മാറ്റം സഭയുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ ദൃശ്യമാണ്. ‘ദൈവപുത്രനായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആരംഭം’ എന്നാണ് മർക്കൊസ് സുവിശേഷം ആരംഭിക്കുന്നത്. (1:1). ക്രിസ്തു തന്നെ സ്വന്തം പേരായി ഈ പദം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. (യോഹ, 17:3). ലേഖനങ്ങളിൽ അനേകം സ്ഥാനങ്ങളിൽ സംജ്ഞാനാമമായി ‘ക്രിസ്തു’ പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 

ക്രിസ്തു എന്ന പദവി മൂന്നു സന്ദർഭങ്ങളിൽ യേശു അംഗീകരിക്കുന്നതായി കാണാം: (മത്താ, 17:16; മർക്കൊ, 14:61,62; യോഹ, 4:26). പരസ്യശുശ്രൂഷാകാലത്ത് ക്രിസ്തു എന്നു തന്നെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതിനെ യേശു രഹസ്യമായി വിലക്കി. യെഹൂദന്മാർ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ മശീഹയിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സൂചനയുണ്ട്; പ്രത്യേകിച്ചും യെഹൂദന്മാരുടെ രാജാവ് എന്ന ശീർഷകവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുമ്പോൾ. (മത്താ, 2:4; 26:68; 27:17, 22; മർക്കൊ, 12:35; 15:32; ലൂക്കൊ, 23:2). ദാവീദിനു സദൃശനായ ഒരു രാജാവിനെയാണ് ജനം പ്രതീക്ഷിച്ചത്. ഇക്കാരണത്താലാണ് ക്രിസ്തു എന്ന പദവി സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനു യേശു വൈമുഖ്യം കാണിച്ചത്. താൻ ക്രിസ്തു ആകുന്നു എന്നു ആരോടും പറയരുതെന്നു യേശു ശിഷ്യന്മാരോടു കല്പിച്ചു. (മത്താ, 16:20). യേശു ദൈവപുത്രനായ ക്രിസ്തു ആണെന്നു ഭൂതങ്ങൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ അവയെ മിണ്ടുവാൻ സമ്മതിക്കാതെ യേശു അവയെ ശാസിച്ചു. (ലൂക്കൊ, 4:41). രണ്ടു പ്രധാനസന്ദർഭങ്ങളിൽ ക്രിസ്തു എന്ന നാമത്ത യേശു തിരസ്കരിച്ചില്ല. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് അതിനെ മനുഷ്യപുത്രൻ എന്നു മാറ്റുന്നതായി കാണാം. പുതിയനിയമ പ്രയോഗത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ യേശുവിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പദവി അതാണെന്നതിനു സംശയമില്ല. മഹാപുരോഹിതൻ ‘നീ ക്രിസ്തുവോ’ എന്നു ചോദിച്ചതിനു ‘ഞാൻ ആകുന്നു’ എന്നു യേശു ഊന്നിപ്പറയുകയും ‘മനുഷ്യപുത്രൻ സർവ്വശക്തന്റെ വലത്തുഭാഗത്തു ഇരിക്കുന്നതും ആകാശ മേഘങ്ങളോടെ വരുന്നതും നിങ്ങൾ കാണും’ എന്നു വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെ ക്രിസ്തു എന്ന നിലയിലല്ല മനുഷ്യപുത്രൻ എന്ന നിലയിലാണ് യേശു ഉത്തരം പറഞ്ഞത്. (മർക്കൊ, 14:61,62). ശമര്യാസ്ത്രീയോടു ‘ഞാൻ തന്നേ മശീഹ’ എന്നു യേശു പറഞ്ഞു. (യോഹ, 4:26). ദാവീദിന്റെ പുത്രൻ എന്ന രാഷ്ട്രപര സൂചനയിൽ നിന്നും മശീഹയെ വേർപെടുത്താനായിരുന്നു യേശു അപ്രകാരം പറഞ്ഞത്. 

തന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പഴയനിയമ പ്രത്യാശയുടെ സാഫല്യത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അവബോധം യേശുവിനുണ്ടായിരുന്നു. യേശുവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചു കേട്ടിട്ടു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ അയച്ചു യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ ചോദി പ്പിച്ചു. ‘വരുവാനുള്ളവൻ നീയോ, ഞങ്ങൾ മറ്റൊരുവനെ കാത്തിരിക്കയോ’ അതിനു യേശു നല്കിയ മറുപടി പഴയനിയമ മശീഹാഭാഗങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുകയായിരുന്നു. “യേശു അവരോടു: കുരുടൻ കാണുന്നു; മുടന്തർ നടക്കുന്നു; കുഷ്ഠരോഗികൾ ശുദ്ധരായിത്തീരുന്നു; ചെകിടർ കേൾക്കുന്നു; മരിച്ചവർ ഉയിർക്കുന്നു; ദരിദ്രരോടു സുവിശേഷം അറിയിക്കുന്നു എന്നിങ്ങനെ നിങ്ങൾ കേൾക്കയും കാണുകയും ചെയ്യുന്നതു യോഹന്നാനെ ചെന്നു അറിയിപ്പിൻ.” (മത്താ, 11:4,5). ഇത് യെശയ്യാവ് 35:5; 61:1 എന്നീ ഭാഗങ്ങളുടെ ആക്ഷരിക നിവൃത്തിയായിരുന്നു. നസറെത്തിലെ പള്ളിയിൽ വച്ചു യെശയ്യാപ്രവാചകന്റെ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ ‘കർത്താവിന്റെ പ്രസാദവർഷം പ്രസംഗിപ്പാനും’ എന്ന ഭാഗത്തുവച്ച് വായന നിർത്തിയശേഷം ‘ഇന്നു നിങ്ങൾ എന്റെ വചനം കേൾക്കയിൽ ഈ തിരുവെഴുത്തിനു നിവൃത്തിവന്നു’ എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. (ലൂക്കൊ, 4:21). ഇങ്ങനെ തന്റെ മശീഹാ പദവിയെക്കുറിച്ചു യേശു തികച്ചും ബോധവാനായിരുന്നു. സ്നാനസമയത്ത് ‘ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ; ഇവനിൽ ഞാൻ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്നു ദൈവം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. (മത്താ, 3:16; സങ്കീ, 2:7). യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള ജൈത്രപ്രവേശത്തിൽ മശീഹായുടെ തുറന്ന പ്രഖ്യാപനം നമുക്കു കാണാം. (മർക്കൊ, 11:1-10). ഈ സന്ദർഭത്തിൽ സമാധാനം കൊണ്ടുവരുന്ന സൗമ്യനായ ഒരു രാജാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സെഖര്യാപ്രവചനം നിറവേറുകയായിരുന്നു. (സെഖ, 9:9(. ജനക്കൂട്ടം യേശുവിനെ രാജാവാക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ യേശു ഒഴിഞ്ഞുകളഞ്ഞു. (യോഹ, 6:15). 

യെഹൂദാപ്രമാണിമാർ തള്ളിക്കളയുകയും ക്രൂശിക്കുകയും ചെയ്ത യേശു ആകുന്നു സാക്ഷാൽ മശീഹ എന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ പ്രസംഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു. യേശുവിന്റെ അവകാശവാദം തന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്പിലൂടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. അപ്പൊസ്തലനായ പത്രൊസ് ദൃഢസ്വരത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു; “ആകയാൽ നിങ്ങൾ കൂശിച്ച ഈ യേശുവിനെ തന്നെ ദൈവം കർത്താവും ക്രിസ്തുവുമാക്കി വച്ചു എന്നു യിസ്രായേൽഗൃഹം ഒക്കെയും നിശ്ചയമായി അറിഞ്ഞു കൊളളട്ടെ.” (പ്രവൃ, 2:36). യെഹൂദന്മാരുമായുള്ള വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലും തങ്ങളുടെ പ്രസംഗത്തിലും ക്രിസ്തു എന്ന പേർ ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികൾ നിർബ്ബാധം പയോഗിച്ചു. യേശുവിന്റെ ഒരു സംജ്ഞാനാമമായിട്ടല്ല; പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ട വീണ്ടെടുപ്പുകാരന്റെ ഔദ്യോഗിക നാമമായിട്ടാണ് അവർ പ്രയോഗിച്ചത്. (പ്രവൃ, 2:31, 36; 3:18, 20; 5:42; 9:22; 17:3; 18:5, 28). സ്വർഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്ത ക്രിസ്തു ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്തു മശീഹാരാജാവായി സിംഹാസനസ്ഥൻ ആയിരിക്കുകയാണ്. (മർക്കൊ, 14:62). യെരുശലേമിൽ ദാവീദിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കേണ്ടുന്ന ഒരു രാജാവു മാത്രമല്ല ക്രിസ്തു. അനശ്വരവും സ്വർഗീയവും ആയ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ രാജാധിരാജാവായ അവൻ ദാവീദിന്റെ കർത്താവുമാണ്. ശത്രുക്കൾ പാദപീഠമാവുവോളം ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് അവൻ ഇരിക്കുകയാണ്. 

പൗലൊസിന്റെ ആദ്യകാല ലേഖനങ്ങളിൽ ഒരു സങ്കേതികപദം എന്ന് നിലവിട്ട് ക്രിസ്തു സംജ്ഞാനാമമായി മാറി. ക്രിസ്തു എന്ന പദം ഏകദേശം 400 പ്രാവശ്യം പൗലൊസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ കാണാം. അവയിൽ സാങ്കേതിക നിലയിലുള്ള വ്യക്തമായ പ്രയോഗം ഒരിടത്തുമാത്രമേയുള്ളൂ. റോമർ 9:5-ൽ ‘ജഡപ്രകാരം ക്രിസ്തുവും (മശീഹ) അവരിൽ നിന്നല്ലോ ഉത്ഭവിച്ചത്.’ മശീഹാസങ്കല്പ്പം പ്രവാസാനന്തര കാലത്തിന്റെ ഉത്പന്നമാണെന്നു ചിന്തിക്കുകയും വാദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പണ്ഡിതന്മാരുണ്ട്. മശീഹാപ്രതീക്ഷ വ്യാപകവും ശക്തവും ആയതു ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തിനു തൊട്ടു മുമ്പുള്ള നൂറ്റാണ്ടുകളിലാണെന്നതു സത്യമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ ബീജാങ്കുരം ഉല്പത്തി 3:15-ൽ സ്ത്രീയുടെ സന്തതിയെക്കുറിച്ചു നല്കിയ വാഗ്ദത്തത്തിൽ കാണാം. സങ്കീർത്തനങ്ങളിലും പ്രവചനങ്ങളിലും കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്ന ദാസൻ, രാജാവ്, പുരോഹിതൻ തുടങ്ങിയ നിലകളിൽ മശീഹ മുന്നറിയിക്കപ്പെട്ടു. പ്രവാചകന്മാർ ക്രിസ്തുവിനു വരേണ്ടിയ കഷ്ടങ്ങളെയും പിൻവരുന്ന മഹിമയെയും പ്രവചിച്ചു. (1പത്രൊ, 1:11). കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്ന മശീഹയാണ് യെഹൂദന്മാർക്കു ഇടർച്ചയ്ക്കു കാരണമായത്. കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്ന ദാസന് ഒരിക്കലും തങ്ങൾക്കു മോചനം നല്കാനാവില്ലെന്ന സാമാന്യ യുക്തിയിൽ അവർ ഉറച്ചുനിന്നു. ക്രിസ്തുവിനെ തിരസ്കരിക്കുവാൻ യെഹൂദന്മാരെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഈ ചിന്തയാണ്. മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിലും പ്രവാചകപുസ്തകങ്ങളിലും സങ്കീർത്തനങ്ങളിലും തന്നെക്കുറിച്ചു എഴുതിയിരിക്കുന്നു എന്നു ക്രിസ്തു വ്യക്തമാക്കി. (ലൂക്കൊ, 24:44). റബ്ബിമാരുടെ രണ്ടു വാക്യശകലങ്ങൾ പ്രകൃതത്തിൽ ഉദ്ധാര്യമാണ്: എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരും പ്രവചിച്ചത് മശീഹയുടെ നാളുകളെക്കുറിച്ചാണ്. ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതു മശീഹയ്ക്കു വേണ്ടിയാണ്.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *